Πάλλεται η ψυχή και αλέθεται σε γλυκά κι ελπιδοφόρα συναισθήματα, τότε που ο άνθρωπος «θυμάται» το νόημα ή την αποστολή του στο πεπερασμένο του βίου του.
Τότε που γίνεται αυτός που είναι, ανυπότακτος, ελεύθερος, αλληλέγγυος, τότε που στρέφει την πλάτη στα κατεστημένα και τους ωφελισμούς, στον εργαλειακό ορθολογισμό και στην καθιερωμένη πίστη ότι η εξουσία αυτή είναι, τρεις χιλιάδες, περίπου, χρόνια, ότι δηλαδή ο οξύνους και ο δυνατός επικρατεί επί των υπολοίπων «ηλιθίων» και ανικάνων, τάχα, να διαχειριστούν το «εγώ» τους, την ελευθερία του σώματός τους, την ανεξαρτησία της εσωτερικής γλώσσας και του πνεύματός τους.
Χαίρετε, λοιπόν, οι «ανώνυμοι», όσοι εξακολουθείτε να χαμογελάτε, σε πείσμα των ισχυρών, και να υποστηρίζετε, έμπρακτα, τον πάσχοντα ξεριζωμένο και κυνηγημένο και αδύναμο.
Εμπρακτα: ένα πιάτο ζεστό φαΐ, ένα μάλλινο ρούχο για ν’ αντέξουν τα προσφυγόπουλα στο κρύο, μια φιλική κουβέντα.
Ο μεγάλος άνθρωπος ζει ανάμεσά μας, ο υποτιμητικά αποκαλούμενος «ανώνυμος». Αυτός είναι, όμως, ο μόνος που έχει όνομα. Και το όνομα αυτού άνθρωπος.
Υπάρχουν ακόμη, δυστυχώς για τους εξουσιαστές του πλανήτη, άνθρωποι σε τούτη τη γη που έχουν οδηγηθεί στο νόημα της συνύπαρξης, στην έννοια του νοήματος του είδους.
Τους θαυμάζουμε, όσο λίγοι κι αν είναι. Λίγοι αριθμητικά αλλά πολλοί στο βάθος και στο ύψος, μεγάλοι άνθρωποι, ξαναλέμε.
Ανθρωποι της πράξης, που επιδιώκουν και καταφέρνουν τη λυσιτέλεια των πράξεών τους, που παρεμβαίνουν στην κυβερνητική απραξία, προτείνουν στέγαση και τροφή. Τι να κάνουμε. Υπάρχουν ακόμη μεγάλοι άνθρωποι που εκφράζουν τις έσχατες δυνατότητες του δίποδου, έλλογου, όσο και συναισθηματικού, όντος.
Οι «ανώνυμοι» είναι αυτοί που διασώζουν την αξιοπρέπεια, που συμπληρώνουν το ατελές των λέξεών μας, που υμνούν την αιδώ, αλλά και τη σιωπή και την ανιδιοτέλεια· όσοι εξοργίζουν τους προγραμματιστές της ζωής μας, τους κυνικούς και ανήθικους λογικοκράτες (αυτούς που κόβουν και ράβουν τη λογική με βάση τα συμφέροντά τους και τη διαιώνιση του σκληρού, ιεραρχικού τρόπου δόμησης των κοινωνιών).
Ο τρόπος των «ανωνύμων» είναι, ίσως, η βαθύτερη πολιτική πράξη, που μακάρι να γίνει πρότυπο για όσους χάσκουμε ακόμη ή περιμένουμε από κομματικούς μηχανισμούς να λύσουν τα αδιέξοδα.
Μακάρι να γίνει προπομπός πολιτισμού και Παιδείας (τα μεγάλα από τα μικρά ξεκινάνε).
Οφείλουμε μάλλον να απελευθερωθούμε από την πήξη των συναισθημάτων μας, εάν θέλουμε να φιλοξενήσουμε ή να φιλοξενηθούμε· έτσι δοξάζεται και η ατομική και η συλλογική ελευθερία.
Μπορεί το κράτος να μας αφαιμάσσει, να ταπεινώνει το ανθρώπινο σώμα (άνεργοι, άστεγοι, απατρίδες), να σμπαραλιάζει την ελάχιστη αξιοπρέπεια, οι «ανώνυμοι» όμως δείχνουν τον δρόμο για το πώς μπορούμε να αντιστρέψουμε την οχληρή και οδυνηρή τούτη «πραγματικότητα», μας μηνύουν, με τη σιωπή τους, πώς μπορούμε να ανακαλύψουμε την ταυτότητά μας· αναγγέλλω ταυτόχρονα, στον πόλεμο των ιδεών, την επικράτηση της ισοκοινωνίας επί των διαφόρων θεωριών ανισότητας και κυριαρχίας.
Ολα αυτά, ναι, και πολλά άλλα, που αναδιαρθρώνουν τις βεβαιότητές μας και τη ραθυμία μας και -κυρίως- τη συγκατανευσιφαγία μας, αρκεί να το συνειδητοποιήσουμε, τουλάχιστον εντός του νέου έτους, που ήδη θρονιάστηκε στα ημερολόγιά μας.
Η αγωγή των «ανωνύμων». Δεν υπάρχουν εντούτοις ανώνυμοι. Αυτούς που αποκαλούμε έτσι δείχνουν τι πραγματικά σημαίνει το όνομα -και στα πράγματα και στους ανθρώπους· οι ίδιοι διδάσκουν τι σημαίνει χαμόγελο.
Χαμόγελο, ναι· πάντοτε.
