Ενα ευπρόσδεκτα ομοιογενές, καλοδιαλεγμένο «πακέτο» με γαλλικές σονάτες για βιολί και πιάνο, γραμμένες εκατέρωθεν το 1900, έπαιξαν η βιολίστρια Δανάη Παπαματθαίου-Μάτσκε και ο πιανίστας Ούβε Μάτσκε στην αίθουσα μουσικής του Ιδρύματος Θεοχαράκη (26/11/2015).
Οι δύο μουσικοί είχαν να παλέψουν με τη στεγνή ακουστική της χαμηλοτάβανης, υπόγειας αίθουσας, ακουστική εμφανώς εχθρική, ειδικά για το βιολί, που η μουσική εκπομπή του χρειάζεται την ανάδραση των ηχητικών ανακλάσεών της.
Στο πρώτο μέρος της βραδιάς δόθηκε η εκτενής «Σονάτα για βιολί και πιάνο, αρ.1» (1875/76) του Γκαμπριέλ Φορέ.
Σύνθεση τυπικά γαλλικής, ρομαντικής γραφής, με ευανάγνωστες παραλληλίες προς τον απολύτως σύγχρονο Μπραμς, είναι διατυπωμένη σε ρευστή, ατέρμονα μελωδική ροή, με έντονη ωστική ορμή και διαδοχικά κύματα κορυφώσεων. Οι δύο μουσικοί την έπαιξαν σε άριστο συντονισμό και αβίαστη, κυκλική ανάδραση μεταξύ τους.
Η βιολίστρια διέθετε καθαρότητα τόνου σε όλο το φάσμα του οργάνου και απέδωσε καλαίσθητα και με ακρίβεια το ξετύλιγμα της ολισθαίνουσας, λικνιστικής φραστικής. Φερέγγυος συνοδοιπόρος ο πιανίστας, πρόσφερε αδιάλειπτα ασφαλή βάση και πατήματα εκκίνησης στη φραστική της βιολίστριας.
Ακολούθησαν οι «Σονάτες για βιολί και πιάνο» του Κλοντ Ντεμπισί (1917) και του Μορίς Ραβέλ (1927), έργα από τον πυρήνα του ρεπερτορίου του 20ού αιώνα, με τελείως διαφορετική μουσική δραματουργία και αρμονική γραφή, συνειδητά πέραν της μεθορίου του ρομαντισμού.
Καθώς βιολίστρια και πιανίστας τις έχουν ηχογραφήσει μαζί αμφότερες, οι ερμηνείες τους διέθεταν φανερή άνεση και σιγουριά. Εδώ αμφότερα τα όργανα μοιάζουν σαν να κινούνται σε ακροβατική συμπορεία ακριβείας, υφαίνοντας φαινομενικά ανεξάρτητες φραστικές που συγκλίνουν αραιά αλλά τακτικά σε κομβικά σημεία του ρυθμού και της μελωδίας.
Βασισμένο σε δυνατό μουσικό αισθητήριο, το ακριβές, καλοζυγιασμένο παίξιμο των δύο μουσικών έδωσε μυώδεις αναγνώσεις που συνδύαζαν δομική συνοχή, εσωτερικό ρυθμικό παλμό και μαθηματική σαφήνεια.
