Σκανδιναβική βραδιά με την ΚΟΑ

Την τρίτη συναυλία κανονικής συμφωνικής μουσικής της τρέχουσας καλλιτεχνικής περιόδου έδωσε η ΚΟΑ υπό τον αρχιμουσικό Μίκελ Κίτσον στην έδρα της, το Μέγαρο Μουσικής, αφήνοντας πολύ καλές έως άριστες εντυπώσεις (6/11). Η συναυλία υλοποιήθηκε σε συνεργασία με την πρεσβεία και το Ινστιτούτο της Δανίας στην Αθήνα, τιμώντας την επέτειο 150 χρόνων από τη γέννηση του Δανού Καρλ Νίλσεν αλλά και του Φινλανδού Γιαν Σιμπέλιους.

Ετσι, με εξαίρεση το εναρκτήριο ελληνικό έργο, το ρεπερτόριο έφερε υπογραφές Σκανδιναβών δημιουργών.

Πρώτη δόθηκε η «Εισαγωγή σ’ ένα δράμα» (1937) του Αντίοχου Ευαγγελάτου, σύντομο κομμάτι με το οποίο η ΚΟΑ ξεπέταξε πάλι αυτό που αισθάνεται ως υποχρέωσή της απέναντι στην εθνική εργογραφία.

Συλλαμβάνοντας εύκολα και σωστά το ανατολικοευρωπαϊκό στίγμα της μουσικής, ο Εσθονός αρχιμουσικός πρόσφερε μια καθαρόαιμα ρομαντική ανάγνωση, με θυελλώδεις κορυφώσεις και αισθησιακά λυρικά μέρη. Ακολούθως ο εκλεκτός, πολυβραβευμένος Ελληνας κλαρινετίστας Σπύρος Μουρίκης ερμήνευσε το «Κοντσέρτο για κλαρινέτο» (1928) του Δανού Καρλ Νίλσεν.

Πρόκειται για ευφυέστατο, ακραία ιδιόρρυθμο έργο παιγνιώδους διάθεσης, με ευρύτατο φάσμα εκφραστικών αποχρώσεων που εκτείνονται από την πνευματωδώς σκωπτική, επιτηδευμένη κακοφωνία μέχρι τον πιο τρυφερό λυρισμό. Αδιαφιλονίκητος «σταρ» της βραδιάς, o Μουρίκης επανέλαβε ολόφρεσκη τη θαυμαστά αβίαστη αναμέτρησή του με την ιδιαίτερα απαιτητική αυτή παρτιτούρα.

Με τη συμμετοχή τού επίσης ευφυούς αρχιμουσικού, πρόσφερε μια ασύλληπτης αισθητικής και εκφραστικής τελειότητας ανάγνωση, που δικαίωσε τις προθέσεις του συνθέτη.

Δεξιοτεχνική άνεση, πεντακάθαρη άρθρωση, ήχος που διατηρούσε ακέραια τη μουσικότητά του στις ακραίες περιοχές του οργάνου, μελωδικότητα, άρρηκτη υπόγεια συνοχή του αρθρωτού μουσικού ειρμού και πειστικά δοσμένες μεταπτώσεις διάθεσης χαρακτήρισαν ένα σπάνιας ομορφιάς ακρόαμα.

Ανταποκρινόμενος στο επίμονο χειροκρότημα του ακροατηρίου, ο πληθωρικός Μουρίκης πρόσφερε τέσσερα(!) κομμάτια εκτός προγράμματος, ένα μάλλον φλύαρο… σόλο ρεσιτάλ, ήκιστα ταιριαστή, περιττή δευτερολογία στο μόλις παρουσιασμένο κοντσέρτο του Νίλσεν.

Το δεύτερο μισό της βραδιάς αφιερώθηκε στη δημοφιλή, χιλιοακουσμένη «Συμφωνία αρ. 2» του Σιμπέλιους. Εργο βορινού λυρισμού, με σελίδες επικών διαθέσεων και χειμαρρώδους μελωδικότητας, δόθηκε στη βέλτιστη δυνατή εκτέλεση που μπόρεσε να αντλήσει ο ταλαντούχος Εσθονός αρχιμουσικός από την ΚΟΑ.

Αισθησιακά εύπλαστη φραστική, αριστοτεχνικά δοσμένες, καίριες σολιστικές συνεισφορές από τα ξύλινα και χάλκινα πνευστά, δαμασμένες ισορροπίες δυναμικής εγχόρδων-χάλκινων πνευστών και ωραία διαβαθμισμένο χτίσιμο στα εκτενή σχήματα κορυφώσεων στοιχειοθέτησαν μια εκτέλεση πολύ καλής γενικής σύλληψης. Πίσω και κάτω από αυτό, όμως, ατέλειες στο φινίρισμα της φραστικής των εγχόρδων και, κυρίως, μια απουσία ανταπόκρισης στην πληθωρική συγκίνηση της μουσικής, φανέρωσαν το ενδημικό έλλειμμα της ΚΟΑ σε ευγένεια ήχου και βάθος έκφρασης.

ΥΓ: Ας προσθέσουμε εδώ ότι, λόγω απεργίας των εργαζομένων στο Μέγαρο Μουσικής, η ΚΟΑ ακύρωσε -αδιαμαρτύρητα!- την προηγούμενη τακτική της συναυλία (30/10) στον χώρο αυτό. Ο καθένας θα παρατηρούσε ότι οι απλήρωτοι υπάλληλοι του ΜΜΑ επέλεξαν να διαμαρτυρηθούν απεργώντας ακριβώς την ημέρα που ο κακοπληρωτής εργοδότης τους φιλοξενούσε εκδήλωση ξένου οργανισμού και, συνεπώς, δεν θα βλάπτονταν τα συμφέροντά του… Ομολογουμένως πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση αλληλεγγύης!

Στο μεταξύ, με πολυνομοσχέδιο, που είχε ψηφιστεί αργά το προηγούμενο βράδυ (29/10), δόθηκε -σχεδόν παμψηφεί!- νέα παράταση στην οικονομική ασυλία του Μεγάρου Μουσικής μέχρι τις 31/1/2016. Οσο για το επιβεβλημένο fair-play με τους κρατικούς μουσικούς θεσμούς ούτε λέξη! Οπως έλεγε και ο θείος Οργουελ το μακρινό 1945: «Ολα τα ζώα είναι ίσα, εκτός από ορισμένα που είναι (πολύ) πιο ίσα από τα άλλα»…