Η Lady Hope σταμάτησε κάπως απότομα να διαβάζει την αθλητική εφημερίδα που κρατούσε στα χέρια της. Ίσα που είχε φτάσει στην τέταρτη σελίδα… Άρχισε να σκέφτεται, όχι αυτά που αντιλαμβανόταν με την όρασή της, αλλά οτιδήποτε μπορούσε να συλλέξει με τη φαντασία της για αυτούς που τα έγραφαν.
Το είδος γραφής, τον τρόπο έκθεσης του ρεπορτάζ, για τον πιθανό πλούτο επιμέρους γνώσεων για το αντικείμενο που ξεδιπλωνόταν πρόταση προς πρόταση, για τις «άκρες» και τον εν γένει ρόλο του καθενός, την εμπειρία, το «όνομα» που έχει στον χώρο…
Οι καλά πληροφορημένοι φαίνονται. Αυτοί που μπορούν να «πάρουν ένα πράγμα» και να μεταφέρουν στον αναγνώστη παραπάνω, επίσης… Επιδόθηκε ξανά, λοιπόν, στη συγγραφή κάποιων λέξεων στο αγαπημένο της τετράδιο…
[… Τελικά, είναι όλα τόσο ήρεμα όσο φαίνονται; Μπορεί η ηρεμία του χαρτιού να αποτυπώσει μια κάποια εκδοχή γενικής ηρεμίας; Δυστυχώς, όχι. Το χαρτί, που για πολλά χρόνια -ελέω κρίσης- υποβαθμιζόταν κιόλας, μάλλον λειτουργεί ως ένα παραβάν.
Μόνο όσοι έχουν πηγές πληροφόρησης, από αυτές που σκωπτικά αποκαλούνται στην πιάτσα των «ψαγμένων» ως «ιαματικές», θα δώσουν το κάτι παραπάνω από το τετριμμένο της απλής ενημέρωσης.
Είναι εύκολο, όμως, να «ανοίγεις στόματα»; Πώς να εμπνεύσεις εμπιστοσύνη σε έναν κόσμο γεμάτο καχυποψία εξαιτίας των πολλαπλών κατραπακιών που βιώνει ο καθένας κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής σταδιοδρομίας του;
Και η (χρηματική) αμοιβή; Οι περισσότεροι θα τα ρίξουν στην αναθεματισμένη κρίση και αμέσως θα σπεύσουν να αλλάξουν κουβέντα, γιατί πια έχει κουράσει και μόνο η σκέψη των όρων της εποχής.
Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχουν και οι «επαγγελματίες παραπονούμενοι» από αυτά που διαβάζουν. Δεν είναι λίγες οι φορές που όποιος απλά λέει την αλήθεια, αυτός που γράφει αυτό που βλέπει, γίνεται αντιληπτός ως «κατεργάρης δικαστής» που «καταδικάζει» -για λόγους δικών του συμφερόντων- την κατά φαντασία κυνηγημένη από «Θεούς και Δαίμονες» ομάδα του κάθε ενός…
Όταν μια ήττα σε ένα γήπεδο, για παράδειγμα, βρίσκει τον «υπεύθυνό» της στον αμερόληπτο δημοσιογράφο που κατέγραψε απλά όσα είδε.
Κάποιοι νομίζουν πως όλοι σκέφτονται σαν αυτούς, και θα λειτουργούν έτσι εσαεί καταπώς φαίνεται…
Κάποιοι θεωρούν πως όταν διαβάζουν τα μεμπτά τους δεν φταίνε αυτοί οι ίδιοι που τα προκαλούν, αλλά αυτοί που τα καταγράφουν ως όφειλαν. Και τελικά;
Τίποτα… Τι τίποτα; Από τον επόμενο αγώνα θα προκύψουν άλλοι υπεύθυνοι, «άλλοι λόγοι επικέντρωσης των πυρών», άλλα θέματα για θερμή κουβεντούλα και εκτόνωση… Η «παραγραφή» έρχεται πολύ εύκολα στη νεοελληνική καθημερινότητα…]
Όλες οι δουλειές έχουν τις δυσκολίες τους, αναλογίστηκε η Lady Hope. Πόσο μάλλον, όταν ασχολείσαι με το ποδόσφαιρο και τον άμετρο ουκ ολίγες φορές εγωισμό που διακατέχει τους φανατικούς του, όπου και αν βρίσκονται (γιατί μπορεί να τους συναντήσεις σε κάθε πόστο…).
Καλή τύχη μάγκες!
