T’ «όχι» στην καταπίεση πάντα μας συγκινούσε αλλά λεφτά η τσέπη μας η αδειανή ζητούσε
Κι είναι κομμάτι δύσκολο να κάνει τις τον μάγκα όταν ζητά να δανειστεί ένα τσουβάλι φράγκα…
Ετσι το «όχι» με το «ναι» έχουμε λίγο μπλέξει (δεν είναι άλλωστε παρά μια τοσοδούλα λέξη)
και συμφωνούμε κατ’ αρχήν για ένα κάρο μέτρα που ύστερα μας φαίνονται βαρύτατα σαν πέτρα
Παίζουμε την κολοκυθιά, αυτό αντί του άλλου κι ενώπιον διλήμματος βρισκόμαστε μεγάλου:
ΦΠΑ στην εκπαίδευση ή ΦΠΑ στο κρέας; Ποιος το κορόιδο τελικά θα είναι της παρέας;
Ολοι μας περιμένουμε το πού θα κάτσει η μπίλια κι από του κάθε υπουργού κρεμόμαστε τα χείλια
Και μ’ όλες τις ασάφειες και τα ήξεις-αφήξεις κανείς δεν μας πιστεύει πια και θέλουν αποδείξεις
πως τα προαπαιτούμενα όλα θα γίνουν πράξη προτού μας δώσουν 2 δισ. όπως μας είχαν τάξει
Τώρα για ισοδύναμα μας έπιασε ο πόνος μα αν καθυστερήσουμε και μπει ο νέος χρόνος,
ανέβα στην ταράτσα σου και φρόντισε να πέσεις γιατί έρχεται κούρεμα, ωιμέ, στις καταθέσεις!
Και μες σ’ αυτό το ζοφερό των ημερών το πνεύμα είχαμε και του Φρανσουά το επίσημο το γεύμα λίγο ν’ αναθαρρήσουμε
χάρη εις την φιλία που ανέκαθεν συνέδεε εμάς και τη Γαλλία
Θερμή λοιπόν υποδοχή και λόγοι και παράτες αλλά στ’ αλήθεια απορώ,
τόσοι γραφειοκράτες τόσοι παρατρεχάμενοι και τόσοι νοματαίοι
σύμβουλοι αξιοπρεπείς και σοβαροί κι ωραίοι
ένας, μωρέ, δεν βρέθηκε το φιάσκο να προλάβει τον ρόλο του παιδαγωγού εγκαίρως ν’ αναλάβει
και να μηνύσει στο παιδί πως δεν χαζολογούμε, μα προσοχή στεκόμαστε τον ύμνο σαν ακούμε…
