Λένε πως το κρασί φαίνεται την επομένη. Στο φαγητό, οι επιδράσεις αρχίζουν με τη χώνεψη∙ μισή ώρα μετά, με τα πρώτα… exit polls στομαχικών… αναθυμιάσεων.
Τότε ή χαίρεσαι το πράγμα και λες χαϊδεύοντας την κοιλιά: «Ωραία φάγαμε!» (πάντα πληθυντικός) ή οικτίρεις τον εαυτό σου και ομολογείς: «Του σκασμού έφαγα πάλι, ο λαίμαργος!» (σε άπταιστο ενικό).
Στις μεγάλες γιορτές, όπως οι διανυόμενες, που ήδη πήραμε τις πρώτες… υποδόσεις και πάμε για την επόμενη… αξιολόγηση, όπου (βάσει του εορτολογίου τουλάχιστον) βλέπουμε φως στο τούνελ… ανήμερα τα Φώτα, η ευχαρίστηση από το καλό και η δυσφορία από το κακό φαγητό, ασφαλώς, μεγεθύνονται: τα «εύγε» είναι περισσότερα και η αυτοκριτική δριμύτερη…
Αυτά ως πρόλογος του επιλόγου των Χριστουγέννων που είθε να τα γιορτάσαμε με όσο γίνεται λιγότερες έγνοιες. Και θερμές ευχές για τον καινούργιο χρόνο!
Διότι, είπα από το εορταστικό τραπέζι να περάσουμε στη μεθεόρτια χώνεψη (όπου χώνεψη, μπορεί να είναι και κάποια συμπεράσματα∙ όπως έλεγε στο σχολείο ο δάσκαλος: «Το χώνεψες βρε;» ή εμείς «δεν χωνεύαμε» το δάσκαλο).
Μου έδωσε την αφορμή δημοσίευμα στο «Βήμα» (20/12) με τίτλο «Βαφτίζουν ελληνικά τα εισαγόμενα κρέατα – Κρεοπώλες, έμποροι, σφαγεία και παραγωγοί αποκομίζουν τεράστια κέρδη πουλώντας σχεδόν το διπλάσιο».
Ομως, στα ερωτήματα που θέτει το δημοσίευμα εμπεριέχεται και η απάντηση∙ όχι στην αισχροκέρδεια από ελληνοποιήσεις (συνηθέστατα αμφότερα!), αλλά στο «γιατί;». Μικρή «ανατομία» της αγοράς κρεάτων/γαλακτοκομικών, να εντοπίσουμε, όσο γίνεται, την «πάθηση».
Στοιχεία Συνδέσμου Ελληνικής Κτηνοτροφίας: Εισάγουμε: 70-75% χοιρινό, 80% μοσχαρίσιο, 50% των αναγκών μας σε γάλα∙ συνολική επιβάρυνση εμπορικού ισοζυγίου 2 δισ. ευρώ ετησίως∙ επάρκεια μόνο στο κατσικίσιο∙ κι αυτό, στα νησιά μας τουλάχιστον, σε βάρος του φυσικού περιβάλλοντος! (δεν αναφέρεται το δημοσίευμα).
Από κει, νομίζω, πρέπει να πιάσουμε… μεθεορτίως το κουβάρι… εξ όνυχος τον βουν και το ερίφιον, λέω…
