Η «κυρά» και ο «οδηγός»

Κάθομαι στα τελευταία καθίσματα του λεωφορείου που εκτελεί το δρομολόγιο Κιάτο-Αθήνα. Συνεχείς οι στάσεις στα χωριά ώς την Κόρινθο. Εκνευρισμός. Στον Ισθμό ακούγεται στα μπροστινά καθίσματα κάτι σαν διένεξη. Μια κυρία που κάθεται πίσω από τον οδηγό τού συστήνει να πάψει να στέλνει μηνύματα από το κινητό του. Πρώτη αντίδραση: «Ασε μας, κυρά μου». «Αγαπητέ -επιμένει η κυρία- απαγορεύεται αυτό που κάνετε.

»Σταματήστε, σας παρακαλώ. Οδηγείτε επικίνδυνα». Να σταματήσει; Τι λέτε τώρα. «Δεν θα μου πείτε εσείς, κυρά μου, πώς θα οδηγήσω». Δεν αντέχει η κυρία και τον φωτογραφίζει. Απτόητος αυτός, συνεχίζει να στέλνει μηνύματα. Φουντώνει μόλις βλέπει το φλας. «Είστε κακομαθημένοι» ουρλιάζει και ουδείς από τους επιβάτες αντιδρά. Ατάραχοι. Υψώνει και η κυρία τον τόνο της φωνής της· δεν ακούω καθαρά. «Τι θα ’λεγες, κυρά μου, αν σου έλεγα ότι τα μηνύματα αφορούν ένα παιδάκι ενάμιση χρονώ, που έχει πυρετό και κρεατάκια; Θα συγκινιόσουν τότε; ε;».

«Αμα υπάρχει σοβαρό πρόβλημα, κύριε, σταμάτα και στείλε το μήνυμά σου· και σεβόμαστε και κατανοούμε». Τόλμησε να του υποδείξει τι να κάνει; «Στην Κινέτα», απειλεί «να κατεβείς και να πάρεις άλλο μέσο. Θα πληρώσω εγώ. Θα φωνάξω και την Τροχαία». Αναγκάστηκε η επιβάτις να του πει ότι αν φωνάξει την Τροχαία, θα βρει τον μπελά του. Δεν πολυακούει.

Μόνη της η κυρία με το μένος του οδηγού. Δεν παρεμβαίνω ακόμη. Ακούω τους διπλανούς να φωνάζουν (στην κυρία): «Σταμάτα επιτέλους, εκνευρίζεις τον οδηγό. Ασε μας να πάμε σπίτια μας». Μάλιστα. Ακούω την επιβάτιδα να «μαλακώνει»: «Ακουσέ με, παιδί μου, έχεις την ίδια ηλικία με τον γιο μου (σ.σ. περίπου τριάντα). Είσαι υπεύθυνος για τόσες ζωές». Θαύμα. Ο οδηγός μπερδεύει τα λόγια του. Σταματά.

Δύο τινά. Πρώτον, ο οδηγός: Αγενής, άξεστος, ανεύθυνος, επικίνδυνος. Δεν στηλιτεύω τον συγκεκριμένο, αλλά τη νοοτροπία που σχεδόν κυριαρχεί. Η νοοτροπία σχηματίζεται από την παράδοση και την Παιδεία. Η χώρα πάσχει και στα δύο. Ποιον και τι να καταγγείλεις; Πολλοί Ελληνες οδηγοί θεωρούν ότι είναι οι καλύτεροι.

Δεν θέλω να το αποκλείσω. Ισως να έχουν ικανότητες οδήγησης, έχουν, όμως, τρομερή έλλειψη οδικής συμπεριφοράς και αυτό είναι που μετράει. Η τέτοια τους συμπεριφορά μπορεί να γεννήσει την κακιά στιγμή. Δυο-τρία δευτερόλεπτα αδράνειας ή απόσπασης της προσοχής από το αυστηρό καθήκον της οδήγησης μπορούν να γίνουν πρόξενοι μαζικού εγκλήματος. Το θέμα δεν είναι μόνο ηθικό ή συμπεριφορικό· η τέτοια ανεύθυνη στάση είναι ποινικό αδίκημα. Ηθελε να φωνάξει και την Τροχαία ο αθεόφοβος…

Δεύτερον, οι επιβάτες (κι εγώ μαζί τους ενόσω παρέμεινα σιωπηλός, αν και επίτηδες): στα παλιά τους τα παπούτσια αν είχε δίκιο η συνεπιβάτις. Ο οδηγός να ’ναι καλά, να τους πάει σπίτι τους στην ώρα τους. Καρφί δεν τους καίγεται αν διώκεται ποινικά (σιγά τα λάχανα) η χρήση εκ μέρους του του κινητού.

Πρόβατα. Βολεμένοι. Τι κι αν ο οδηγός είχε απολύτως άδικο; Αυτός θα τους πάει στη δουλειά τους κι όχι η γυναίκα που διαμαρτύρεται, πνιγμένη στο δίκιο (αλλά πού να το βρει;). Αυτή η γυναίκα υπερασπιζόταν τις ζωές μας και εμείς υπερασπιζόμασταν τον οδηγό, τον ηγέτη, ντε.

Ετσι συμβαίνει παντού. Διαμαρτύρεται κάποιος για καλό και όλοι πέφτουν επάνω να τον φάνε. «Τι φωνάζεις; Εχουμε οδηγό» (έχουμε ηγέτη, εννοούν, τον Τσίπρα λ.χ.). «Ασ’ τον να κάνει τη δουλειά του. Ε, αν κάνει και καμιά μαλακία, δεν πειράζει. Αυτός διοικεί. Εσύ, τι σκ…… κάνεις;» Κόκαλο εσύ.