Ελα ντε! Τι κάνεις Δευτέρα, όταν η έμπνευση έχει γίνει… κατώτερη σύνταξη χωρίς ΕΚΑΣ; Είναι βάσανο. Ισως δεν το καταλαβαίνουν όσοι δεν ασχολούνται με το γράψιμο, και μάλιστα σε καθημερινή βάση.
Αλλά να πνίγεσαι στα θέματα, να πλημμυρίζεις, μαζί με τις πραγματικές πλημμύρες του τριημέρου και τις ζημιές που προκάλεσαν, και το μυαλό σου να έχει φρακάρει στο μποτιλιάρισμα την ημέρα επίσκεψης του Ολάντ… και ούτε μπρος να πηγαίνει (στο άδηλο μέλλον) ούτε πίσω (στο… δεδηλωμένο παρελθόν), είναι βάσανο.
Και τι κάνεις τότε; Βγαίνεις στη γύρα, μπας και κλέψεις κανένα θέμα ως ωτακουστής; «Οι καλοί κλέβουν, οι κακοί αντιγράφουν…», είχε πει κάποτε ο Χατζιδάκις, αλλά και αυτός μάλλον το είχε… κλέψει από τον Πικάσο… Ή περιμένεις την εξ ύψους βοήθεια, να σε τσιμπήσει η ρημάδα η αλογόμυγα, ο οίστρος, και να πιάσεις να πιλαλάς από έμπνευση σαν τρελαμένο από το τσίμπημα του οίστρου μοσχάρι…
Ο Δημήτρης Ταγκόπουλος (πιο γνωστός ως «Νουμάς», από ομώνυμη φιλολογική υπογραφή, αλλά και το γνωστό, ομώνυμο ριζοσπαστικό περιοδικό που εξέδιδε), προς το τέλος της ζωής του (πέθανε το 1926, 59 ετών), χρονογραφούσε στην πρώτη σελίδα τού, τότε, «Εθνους», με ψευδώνυμο: «Ο κ. Ιερεμίας».
Συνήθιζε, τότε, να γράφει το χρονογράφημά του, όχι στα γραφεία της εφημερίδας, που ήταν, νομίζω, όπου είναι σήμερα τα γραφεία της «Εφ.Συν.», Κολοκοτρώνη 8, αλλά σε γνωστό καφενείο της πλατείας Συντάγματος, την ίδια ώρα (πρωινή), στο ίδιο τραπέζι, κάθε μέρα.
Ο διάολος και μια μέρα, βρήκε το τραπέζι (του) κατειλημμένο από κάποιον άγνωστο! Ευγενής όπως ήταν, δεν είπε λέξη, αλλά… έσκασε∙ τα έχασε, δεν ήξερε τι να κάνει∙ προπαντός, τι να γράψει.
Σκασμένος πήγε στην εφημερίδα, κάθισε σ’ ένα γραφείο και… έγραψε ένα, κατ’ εμέ, κορυφαίο χρονογράφημα, αφιερωμένο… στον άγνωστο που του… έκλεψε το τραπεζάκι…
