Σαν εφιάλτης φοβερός μου φαίνεται, σαν ψέμα ότι η πόλη του φωτός επνίγηκε στο αίμα
Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε κι αέρας παγωμένος με μίσος και φανατισμό και φόβο φορτωμένος τα πάντα γύρω σάρωσε κι αθώους παρασέρνει τρόμο και ανασφάλεια όπου περάσει σπέρνει
Πώς να μας προστατέψουνε τα πλούτη κι η ευμάρεια του κόσμου που γνωρίζαμε τα πήλινα ποδάρια;
Είμαστε ανοχύρωτοι σ’ αυτό που μας συμβαίνει και μόνο όπλο φωτεινό πια η καρδιά μας μένει
Αμα κι αυτή αποδειχθεί ανήμπορη και άδεια όλους μας στου Μεσαίωνα μας βλέπω τα σκοτάδια
Ολα θα μοιάζουν γύρω μας ένα μεγάλο μνήμα και δεν θα ξεχωρίζουμε τον θύτη απ’ το θύμα…
Στο κλίμα αυτό το ζοφερό ταξίδι στην Τουρκία επήγε ο Αλέξης μας και όλη η κουστωδία
Γιουχάισμα στο γήπεδο, σκηνές απείρου κάλλους ούτε ύμνο δεν σεβάστηκαν οι Τούρκοι ούτε Γάλλους
Δέσμευση απ’ τον Ερντογάν δεν πήραμε καμία τζάμπα πήγαν τα έξοδα, τζάμπα κι η φασαρία μονάχα λόγια, φούμαρα και όμορφες παρλάτες…
Α, ξέχασα, μας δώρισε και άχρηστες γραβάτες…
