Πολιτικές διαιρέσεις

Εξαιρετική η ανάλυση του συναδελφου Δημήτρη Ψαρρά σήμερα στην «Εφ.Συν» για τα όρια και τα αδιέξοδα της αριστεράς του εθνικού νομίσματος μπροστά στη διαίρεση «μνημονιακές – αντιμνημονιακές» δυνάμεις η οποία δεν πρέπει να αποτελεί την κύρια και μονοδιάστατη πολιτική αντίθεση διότι, όπως αποδεικνύεται, οδηγεί σε λάθος δρόμους ακόμα και σε σύμπλευση με την εθνικιστική ακροδεξιά.

Υποθέτω ότι όσοι οπαδοί της λύσης του εθνικού νομίσματος, ιδίως από τη αριστερά, διάβασαν την άποψη του Δ. Ψαρρά, θα αντιδράσουν ενστικτωδώς αντιτείνοντας ότι οι μνημονιακές δυνάμεις συμπεριλαμβανομένης φυσικά και της φιλοευρωπαϊκής αριστεράς, είναι εκείνες που συμπλέουν με την όλο και και πιο δεξιά σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία, όλες τις πτέρυγες της συντηρητικής δεξιάς, τους ακραίους νεοφιλελεύθερους και σχεδόν όλα τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά καρτέλ, με στόχο να παραμείνει η χώρα στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε.

Δεν είναι λάθος αυτή η παρατήρηση. Τουναντίον, είναι ακριβέστατη και επιβεβαιώνεται λ.χ.  πεντακάθαρα σήμερα από τη φαινομενικά αντιφατική επιδιωκόμενη πολιτική της ντόπιας δεξιάς του Μεϊμαράκη, της διαπλοκής και της άρχουσας τάξης που απεγνωσμένα προσπαθούν να ενώσουν όλο το «φιλοευρωπαϊκό μέτωπο»: Από τον Θάνο Τζήμερο, τον Βορίδη και τον Πλεύρη έως τον Τσίπρα του κατά τ’ άλλα «αριστερίστικου και εθνικά επικίνδυνου συνονθυλεύματος» του ΣΥΡΙΖΑ. Ακριβώς για αυτό έχει δίκιο ο Ψαρράς: Μας δείχνει τις ανίερες, τις «ό,τι να ‘ναι» πολιτικές συμμαχίες που προκαλεί αυτή η καθήλωση στη διάκριση «αντιμνημονιακών», «εθνικά υπερήφανων» και κατά βάθος «αντιστασιακών» και ίσως «επαναστατών» οπαδών της «αριστερής» δραχμής, από τη μια πλευρά, και από την άλλη, των «μνημονιακών» οπαδών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της μπουρζουαζίας, της καταστροφικής λιτότητας και του «δεξιού» ευρώ.

Ολοι όμως γνωρίζουμε από την ιστορία των κοινωνικών αγώνων ότι σε τελευταία ανάλυση όλοι οι πολιτικοί ανταγωνισμοί, ακόμα και οι δευτερεύοντες ή οι συγκυριακοί δεν μπορεί να αγνοούν τυχοδιωκτικά την κεντρική σύγκρουση των πολιτικών προγραμμάτων αριστεράς – δεξιάς για την ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ειρήνη και την ισότητα. Είναι δηλαδή εκείνη η επίμονη ταξική πάλη και όχι μια κούρσα με ταξί μέχρι το Νομισματοκοπείο στο Χολαργό ή την έδρα της ΕΚΤ στη Φραγκφούρτη, που θα κρίνουν την πορεία των πραγμάτων προς τη δίκαιη και ανθρώπινη κοινωνία ή, προς τα πίσω, στην επιστροφή στην βαρβαρότητα.