Η αποχή… δεν πάει στις παραλίες και τις καφετέριες. Πολλοί επέλεξαν να πιουν έναν καφέ ή να απολαύσουν το μπάνιο τους, εφόσον ο καλός καιρός το επέτρεψε, αφού βέβαια άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα.
Το αποτέλεσμα των εκλογών και η επόμενη μέρα μονοπωλούσαν τις συζητήσεις τους, καταδικάζοντας την αποχή ως στάση και θεωρώντας τη συμμετοχή στις εκλογές το μοναδικό «όπλο» του λαού.
«Φυσικά και ψήφισα», μας λέει η Ελένη, ιδιοκτήτρια φωτογραφείου. «Θεωρώ μεγάλο λάθος να απέχει κανείς. Κάθε εκλογική διαδικασία είναι καθοριστικής σημασίας. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω όσους δεν πάνε να ψηφίσουν».
«Οι εκλογές είναι η μοναδική στιγμή που μπορούμε να δείξουμε τη δύναμή μας, ακόμη κι αν οι συνθήκες είναι ασφυκτικές. Εχουμε παιδιά που δουλεύουν στο εξωτερικό. Θέλουμε να φτιάξουν τα πράγματα για να γυρίσουν πίσω», μας λένε ο Βασίλης και η Βάσω, ζευγάρι συνταξιούχων.
Μια κάπως διαφορετική προσέγγιση επιχειρούν ο 70χρονος Μιχάλης και ο 53χρονος Κώστας: «Είναι το μόνο μας όπλο. Οσοι λένε πως δεν υπάρχει αντιστοιχία εκλογικών προγραμμάτων και της πολιτικής που ακολουθείται είναι ενταγμένοι στο σύστημα και θέλουν να μας πείσουν να μη συμμετέχουμε στις εκλογές».
Ωστόσο, δεν ήταν λίγοι αυτοί που επέλεξαν να απέχουν από τη διαδικασία. Αλλος λόγω οικονομικών δυσκολιών, άλλος γιατί διαφωνεί με τις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις και άλλος απλώς και μόνο γιατί αδιαφορεί.
Στην κεντρική πλατεία της Λυκόβρυσης συναντήσαμε τη Γωγώ, νεαρή μητέρα. «Δεν ψήφισα. Με αφήνει αυτός ο διάολος;», λέει γελώντας δείχνοντάς μας τον πιτσιρίκο που πάλευε να ξεφύγει από την αγκαλιά της για να συνεχίσει το παιχνίδι του. «Πέραν τούτου, ψηφίζω σε ένα χωριό κοντά στην Κυπαρισσία. Δεν μπορώ να δίνω 100 ευρώ κάθε λίγο και λιγάκι, επειδή το θέλει ο Αλέξης, για να πηγαίνω να ψηφίσω».
Οδηγούμε μέχρι την Κηφισιά. Βγαίνοντας από το άλσος Κεφαλαρίου συναντήσαμε τη Βάσω, τη Ράνια και τη Δήμητρα. «Δεν ασχολούμαι γενικά. Ούτε στο δημοψήφισμα ψήφισα», μας λέει η 20χρονη Ράνια. Η Βάσω, δευτεροετής φοιτήτρια στο Οικονομικό της Νομικής, από την άλλη, λέει ότι στο δημοψήφισμα ψήφισε και ότι στις τωρινές εκλογές δεν συμμετείχε συνειδητά: «Στο δημοψήφισμα ψήφισα “όχι” και το είδα να μετατρέπεται σε “ναι”. Απογοητεύτηκα. Εχασα κάθε ελπίδα». «Εσύ;», ρωτάμε τη Δήμητρα. «Εγώ είμαι η μικρή της παρέας. Δεν ψηφίζω ακόμη».
Σε ένα καφενείο της Μεταμόρφωσης μιλήσαμε με τον Γιάννη και τον Θανάση. Συνταξιούχοι και οι δύο και χρόνια φίλοι: «Δεν ψήφισα. Είμαι γέρος και δεν με βαστάν τα πόδια μου», λέει ο Γιάννης με τον Θανάση να επεμβαίνει: «Σαν δεν ντρέπεσαι! Συνομήλικοι είμαστε! Εγώ, το έριξα στο ΚΚΕ», μας λέει περήφανα κοιτώντας με αποδοκιμασία τον φίλο του που συνέχισε να απολαμβάνει τον καφέ του.
Η Ντέπη μιλάει για αδιέξοδες πολιτικές: «Οποιος και να βγει, θα ακολουθήσει την πολιτική που έχει καθορίσει η Ευρώπη. Αποδείχτηκε και μετά το δημοψήφισμα ότι δεν μπορείς να ακολουθήσεις άλλη πολιτική. Από τη στιγμή που δεν υπήρξε διαφορά, μετά την κωλοτούμπα του Τσίπρα, δεν μπορεί κανείς να κάνει τη διαφορά. Δεν υπάρχει καμία ελπίδα».
Ο Παναγιώτης, 25 ετών, τελειόφοιτος, κάνει λόγο για κακόγουστο αστείο: «Μέσα σε πέντε χρόνια έχουν πραγματοποιηθεί έξι εκλογές και όλο αυτό το εκλογικό φιάσκο θυμίζει κακόγουστο αστείο. Οτι και καλά περιμένουμε ακόμη τον εθνοσωτήρα που θα γεμίσει τις τσέπες μας και θα μας λυτρώσει, δίνοντάς μας μια αξιοπρεπή ζωή. Εδώ και αρκετό καιρό έχω πάψει να πιστεύω πως υπάρχει κομμουνιστικό μέλλον στην ψευτοκοινωνία τους. Σφάζονται για την ψήφο τα 15 αριστερά κόμματα, μπερδεύοντας και παραπλανώντας τον απλό κομμουνιστή που μεγάλωσε ακούγοντας ιστορίες για τον εμφύλιο, για τα κατορθώματα του ΕΑΜ και για τους προδομένους Ελληνες από τους ίδιους τους Ελληνες. Κατά τη γνώμη μου έχει μείνει μόνο ο ρομαντισμός της Αριστεράς μέσα μας και προσπαθούν να μας το πάρουν και αυτό. Η νέα τάξη πραγμάτων κάνει την Αριστερά και τη Δεξιά το ίδιο. Στέκονται άβουλοι μπροστά στις πολιτικές της Ε.Ε. και αλληλοκατηγορούνται, παρά το γεγονός ότι το τρίτο Μνημόνιο το ψήφισαν κοντά στους 230 βουλευτές… Είναι όλοι ψεύτες».
