Επιτέλους κάποτε να ξεκολλήσουμε

Τ’ είχες, Γιάννη, τ’ είχα πάντα. Εν όψει της αποψινής ψηφοφορίας για το περίφημο πολυνομοσχέδιο με τα περιφημότερα προαπαιτούμενα, το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, απαντώντας σε ανακοίνωση της Ν.Δ., με την οποία δηλώνει ότι θα καταψηφίσει επί της αρχής το νομοσχέδιο, επισήμανε τα εξής… άκρως πρωτότυπα: «Χρειάζεται περισσή ποσότητα θράσους, εκείνοι που έφεραν τη χώρα και την ελληνική κοινωνία στα πρόθυρα της εξαθλίωσης, ενώ διατυμπάνιζαν το success story, εκείνοι που πίεζαν την κυβέρνηση να υπογράψει ό,τι χαρτί της έδιναν, να δίνουν μαθήματα στον ΣΥΡΙΖΑ».

Μάλιστα. Ετσι είναι. Εκαναν ό,τι έκαναν, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, κι άφησαν τη σημερινή κυβέρνηση ξυπόλητη στ’ αγκάθια. Σύμφωνοι. Ομως το ίδιο βιολί, από το 1985 που το πρωτόπαιξε ο Μένιος Κουτσόγιωργας, με το… αποστομωτικό προς Ν.Δ., ιστορικό «Δεν δικαιούσθε διά να ομιλήτε…», ολόιδιο ή σε παραλλαγή, θα στοιχειώνει τον δημόσιο διάλογο; Ποιοι θα δικαιούνται και ποιοι όχι να ομιλούν; Υποτίθεται, σε δημοκρατικές πολιτείες, αυτά τα ζητήματα τα λύνουν οι εκλογές, που δίνουν ή αφαιρούν κυβερνήσεις: ο αποτυχών αντικαθίσταται από κάποιον επιτυχόντα, αλλά που οι εκλογείς ελπίζουν ότι θα πετύχει. Και στις δύο περιπτώσεις, αμφότεροι δικαιούνται να ομιλούν ή… υποχρεούνται να σιωπούν. Το καλύτερο βέβαια θα ήταν, όταν ομιλούν, να λένε κάτι χρήσιμο και να μην αραδιάζουν κοινοτοπίες.

Δεν έχει ο ΣΥΡΙΖΑ την επιτυχία «στην τσέπη», για να λέει στους προκατόχους ότι «χρειάζεται περισσή ποσότητα θράσους (…) να του δίνουν μαθήματα». Ετσι παίζεται το πολιτικό παιχνίδι: το παλαιότατο «εκεί που είσαι ήμουνα κι εκεί που είμαι θα ’ρθεις»! Αλίμονο, μόνο, αν η αντιπολίτευση μιλάει σαν κυβέρνηση και η κυβέρνηση σαν αντιπολίτευση! Εντάξει με τα μνημόνια και τις όποιες δουλείες τους. Αλλά, επιτέλους, από τη δουλεία του «μία σου και μία μου» και «πάνω-κάτω χέρι», πότε θα ξεκολλήσουμε; Πλάκα μας κάνουν;