Τα καλύτερα έργα γίνονται κατά λάθος

Χαρακτηρίζει τον εαυτό του παιδί της πόλης, τα τελευταία χρόνια όμως ο ζωγράφος Διαμαντής Αϊδίνης ενδίδει στα θέλγητρα της φύσης, μέσα στην ελευθερία του καλοκαιριού. «Μέχρι τα 40 μου είχα έναν φόβο για την εξοχή.

Στην Αθήνα έχουμε μια παράξενη εξουσία, πατάμε ένα κουμπί και ανεβαίνει το ασανσέρ, σηκώνουμε το χέρι και σταματάει το λεωφορείο. Κατάλαβα, όμως, ότι μπορώ να αντεπεξέλθω και στην ύπαιθρο, ότι μπορώ να κάνω τα πάντα», μας λέει με το χιούμορ που τον διακρίνει.

Ετσι, ο αρχικός δισταγμός μετατράπηκε σε ενθουσιασμό και γίνεται πραγματικότητα η έκθεση στην Αντίπαρο, στην αίθουσα τέχνης «Αντί», όπου θα παρουσιάσει ολοκαίνουργια έργα τα οποία δουλεύει ακόμα και στο πλοίο της γραμμής. Ακριλικά, σχέδια και μεταλλικά γλυπτά, παιχνιδιάρικα, απρόσμενα και καυστικά, μικρά «διαμάντια» μιας πηγαίας παρόρμησης.

Κάκτοι δυναμικοί και αδύναμοι, με αγκάθια και έντονα χρώματα, που μοιάζουν με πεταλούδες, ζαχαρωτά αλλά και με… ρόπαλα. Ανθρωπόμορφα χταπόδια που καπνίζουν, πίνουν και ταυτόχρονα μιλούν στο κινητό. Ασφαλώς και οι γνωστές πόλεις του με τα πανύψηλα κτίρια και τα μοναχικά ανθρωπάκια. Ολα θα είναι εκεί. Σκέφτεται μάλιστα να κάνει κι ένα έργο για τον φίλο του Νίκο Χουλιαρά, ο οποίος έφυγε πρόσφατα από τη ζωή, «άνθρωπο γλυκύτατο, πολύπλευρο καλλιτέχνη».

«Ο επισκέπτης θα νομίζει ότι μπαίνει σε μια ομαδική έκθεση. Θέλω κάθε φορά να κάνω πράγματα εντελώς διαφορετικά, να μην αναγνωρίζει κανείς άμεσα ότι είναι δικά μου», τονίζει, καθώς αποφεύγει την τυποποίηση και τη μανιέρα. Αναμφίβολα, όμως, η ιδιαίτερη γραφή του, που παραπέμπει στα κόμικς, με μια ποπ αισθητική, αποτελεί τον συνεκτικό ιστό σε ό,τι κάνει.

«Ξεκίνησα από την εικονογράφηση στην Ιταλία, αρχές της δεκαετίας του ’80. Δούλεψα για το “Frigidaire” και άλλα περιοδικά, σε μια εποχή παράξενη, στην αρχή του μεταμοντερνισμού, όταν οι εικονογράφοι έπαιρναν τα πράγματα πιο σοβαρά. Οταν επέστρεψα στην Ελλάδα βρήκα εύκολα δουλειά στο “Τέταρτο”, τη “Βαβέλ”. Αφετηρία μου ήταν το κόμικς, άσχετα αν τώρα βαριέμαι και να το κάνω και να το διαβάζω. Η τέχνη του χαρτιού με βοήθησε πολύ στη ζωγραφική».

Δηλώνει ότι δεν θέλει να κάνει έργα «πουληστερά» και πως δεν του αρέσουν τα «μαγαζάκια». Στο τελάρο θέλει να είναι ειλικρινής, «βγάζω την αλήθεια μου», τονίζει. Εμπνέεται από αναπάντεχα πράγματα και πιστεύει ότι τα καλύτερα έργα γίνονται κατά λάθος. «Οταν δεν ζωγραφίζω καλά νιώθω δυστυχισμένος. Οταν δεν βγαίνει κάτι, παγιδεύομαι. Σβήνω, γράφω, διορθώνω, το αφήνω στην άκρη και το ξαναβλέπω, δεν θέλω να το παρατήσω γιατί βλέπω τα έργα σαν παιδιά μου. Τα “χτενίζω” μέχρι να με ιντριγκάρει η τελική εικόνα. Οπως ο Ρέιμοντ Κάρβερ, ο οποίος έγραφε 600 σελίδες και του έμεναν 100 στο τέλος».

Ο Διαμαντής Αϊδίνης έχει κριτική ματιά και αυτοκριτική διάθεση. «Με ενδιαφέρει το έργο να κάνει σάτιρα χωρίς να είναι κακόγουστο, να αφορά την κοινωνία χωρίς να γίνεσαι λαϊκιστής. Δεν νομίζω ότι πρέπει να κάνουμε πολιτική τέχνη τώρα, πρέπει να περάσουν όλα αυτά και να τα δούμε μετά. Η κρίση, πάντως, ενώ προσωπικά με έχει επηρεάσει αρνητικά, με κάνει να ζωγραφίζω καλά. Γιατί χρειάζομαι πίεση για να δουλέψω και πρέπει να διώξω τον φόβο όταν βλέπω τον λευκό καμβά».

Πιστεύει ότι βιώνουμε τη σημερινή κατάσταση επειδή «η Ελλάδα από τη Μεταπολίτευση ώς τις μέρες μας έχει το χειρότερο πολιτικό προσωπικό. Από τον Καραμανλή, τον αρχηγό της πολυκατοικίας, τον Παπανδρέου, εφευρέτη της πιλοτής, μέχρι το φαινόμενο Βαρουφάκη. Κανείς δεν μπόρεσε να καθοδηγήσει με δικαιοσύνη αυτόν τον φτωχό λαό και να τον πείσει ότι πρέπει να δουλέψουμε σκληρά, να γίνουμε ανταγωνιστικοί, να υπάρξει ανάπτυξη, αντί να βολευόμαστε στον καναπέ. Δεν καταλαβαίνω πώς καταφέραμε να είμαστε απολίτιστοι μέσα σε έναν τόσο ευλογημένο τόπο, πώς καταφέραμε να παρέμβουμε στη φύση με τόσο άσχημο τρόπο. Ούτε αυτοκριτική έχουμε ούτε αυτοσαρκασμό, το χιούμορ και η ευγένεια μας είναι άγνωστα».

Αισιοδοξεί, ωστόσο, ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα από εδώ και πέρα, ακόμα και για την τέχνη, αρκεί να ψάχνουμε περισσότερο και καλύτερα. «Παλιά ο κόσμος αγόραζε τέχνη για να ταιριάζει με τον καναπέ, μετά αγόραζε καναπέ για να ταιριάζει με τον πίνακα. Τώρα δεν παίρνει ούτε πίνακα ούτε καναπέ», λέει. «Ετσι, αν με μεγάλη δυσκολία αγοράσει ένα έργο, θα το σκεφτεί και θα το εκτιμήσει ανάλογα».

Info: Από 1η έως 14 Αυγούστου. Γκαλερί «Αντί», Κάστρο Αντιπάρου, τηλ. 22840 61544, http://www.antiartgallery.gr