Αλλο διακυβέρνηση… κι άλλο «επαναστατική γυμναστική»

Παρατηρώ τελευταία έναν καταιγισμό ατεκμηρίωτων «ειδήσεων» που αναφέρονται στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Κι αν αυτές αφορούσαν την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής έχει καλώς.

Φοβάμαι όμως πως πρόκειται για ακόμη ένα επικίνδυνο φαινόμενο, δείγμα κι αυτό της νοοτροπίας των νεοελλήνων να ακυρώνουν διαχρονικά πολιτικούς άνδρες που, παρά τα όσα λάθη τους, άξιζαν μιας διαφορετικής αντιμετώπισης.

Με αυτό αφορμή, οδηγήθηκα να κάνω ορισμένες διαπιστώσεις, χωρίς καν να περάσει από το μυαλό μου η οποιαδήποτε σκέψη για περιορισμό της πολιτικής κριτικής επί των πεπραγμένων της κυβέρνησης και πιο συγκεκριμένα του πρωθυπουργού.

Θα ήταν όμως άδικο να μην αναφερθώ σε κάποιες αλήθειες που θα ᾽πρεπε να λέγονται για τον κάθε πολιτικό άνδρα και αφορούν την προσωπικότητά του, αυτήν που σταθμίζει την ικανότητά του να κυβερνάει.

Ο Αλέξης Τσίπρας, λοιπόν, οφείλει την πολιτική του σταδιοδρομία στις ικανότητές του, στην επάρκεια των γνώσεων και στην εργατικότητά του, στις δικές του εν τέλει προσπάθειες.

Κι αυτό, βεβαίως, πέρα από τα όποια πολιτικά λάθη του, όπως για παράδειγμα οι αμφίσημες, όσο και ανακόλουθες για μένα δηλώσεις του για το ζήτημα των μεταλλείων Χαλκιδικής…

Θα πρέπει ακόμα να πω ότι κι εγώ δεν είμαι ικανοποιημένος από την κατάληξη των διαπραγματεύσεων.

Ο ίδιος άλλωστε ο Τσίπρας ομολόγησε, προς τιμήν του, ότι δεν πέτυχε αυτό που θα ήθελε, αυτό δηλαδή για το οποίο πάλεψε ολομόναχος απέναντι σε «θεριά»… Μέσα σε τόσο αντίξοες συγκυρίες αποφάσισε να καταλήξει στο μικρότερο κακό, στο εφικτό…

Από την άλλη, όμως, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν ήμουν ποτέ θιασώτης των τσιτάτων, των κλισέ δηλαδή που βαφτίζονταν… πολιτικές απόψεις και υποτίθεται πως «εξέφραζαν» τη μαρξιστική-λενινιστική θεώρηση των πολιτικών πραγμάτων, με ό,τι αυτό σήμαινε στη συνέχεια για τους απλούς πολίτες…

Υπάρχουν άλλωστε και σήμερα αντίστοιχοι πολιτικοί σχηματισμοί που κρατάνε ανάλογες «καθαρότητες», όπως κι άλλοι… βολεμένοι κάτω από τις ομπρέλες προστασίας ευνοούμενων επί χρόνια ΜΜΕ, οι οποίοι διατυπώνουν απόψεις, έξω βέβαια από την ευθύνη της υλοποίησής τους, προφανώς αποβλέποντας αλλού…

Επειδή γνώριζα τον πρωθυπουργό από παλαιότερα, μπορώ να πω ότι στη ζωή δεν του χαρίστηκε τίποτε. Μπορεί να φάνηκε ότι στην αρχή της πολιτικής του σταδιοδρομίας ως αρχηγού κόμματος το… δαχτυλίδι της εξουσίας τού το χάρισε ο Αλέκος Αλαβάνος, ο προηγούμενος δηλαδή πρόεδρος του κόμματος, όμως από εκεί και πέρα απέδειξε ότι αυτή η κίνηση οφειλόταν στη δική του αξιοσύνη.

Ετυχε της αποδοχής της μεγάλης πλειοψηφίας των μελών του κόμματος, μέσα από τα θεσμοθετημένα όργανά του, και στη συνέχεια της εμπιστοσύνης ενός μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος. Εμπιστοσύνη που και σήμερα διατηρεί.

Κι εδώ είμαι αναγκασμένος να επισημάνω ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ούτε εγγονός ούτε γιος ούτε ανεψιός, βαφτισιμιός ή ξάδελφος κανενός πρώην πρωθυπουργού, δεν προέρχεται κοντολογίς από κανένα τζάκι πολιτικών, ένα συνηθέστατο φαινόμενο που ταλανίζει για πολλά χρόνια την πολιτική ζωή της χώρας…

Δεν έγινε δηλαδή πρωθυπουργός αξιοποιώντας κληρονομικά δικαιώματα, όπως παλαιότερα συνέβαινε με τους γόνους… βασιλικών οίκων!

Με αυτήν τη θεώρηση πραγμάτων, πιστεύω, θα πρέπει να αντιληφθούν κάποιοι ότι δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα της χώρας όταν διαδίδουν ψευδείς πληροφορίες… «έγκυρων» τάχα πηγών!

Τίποτε δεν προσφέρουν τέτοιες αναρτήσεις στο διαδίκτυο, ούτε βεβαίως οι «ειδήσεις» πολλών ΜΜΕ που προσπαθούν, με τέτοιο τρόπο και σε τόσο κρίσιμη για τη χώρα περίοδο, να υποβαθμίσουν την πολιτική προσωπικότητα του πρωθυπουργού.

Γιατί ακόμη και η προσπάθεια εξίσωσής του προς τα κάτω με τους προηγούμενους, δεν μπορεί ασφαλώς να αποδώσει κομματικά οφέλη…

Αναποτελεσματική θα παραμένει πάντα η επιχείρηση ενός τέτοιου πολιτικού επηρεασμού, γιατί τώρα οι περισσότεροι πολίτες είναι… υποψιασμένοι (βλ. δημοσκοπήσεις) και η πατροπαράδοτη κομματική εξάρτησή τους όλο και λιγοστεύει…

Κατέστη πλέον πρόδηλη η ανάγκη να αναγνωρίζει ο κάθε πολίτης τις ικανότητες άξιων ανδρών, αυτών που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος μας.

Φυσικά, όπως δήλωσα εξ αρχής, η επί της ασκούμενης πολιτικής τεκμηριωμένη κριτική όχι μόνο είναι καλοδεχούμενη, αλλά αποτελεί και καθήκον του κάθε πραγματικού πολίτη. Αλλο όμως το ένα κι άλλο το άλλο!

*Αρχιτέκτων, π. πρόεδρος του ΤΕΕ Κ. Μακεδονίας