Στα διαγγέλματά του ο πρωθυπουργός ανέφερε πολλές φορές τη λέξη «αξιοπρέπεια». Μια αξιοπρέπεια που κρατούμε πεισματικά όλοι εμείς οι νέοι που τα τελευταία χρόνια αναγκαστήκαμε να αφήσουμε τη χώρα μας για να αναζητήσουμε δουλειά και ανθρώπινες συνθήκες στο εξωτερικό, αφού η αντιμετώπιση στον νέο τόπο είναι αντίθετη απ’ ό,τι ζούσαμε όταν κάποτε περνούσαμε ως τουρίστες τα σύνορα.
Ο Ελληνας μετανάστης αντιμετωπίζεται με καχυποψία, ως δυνάμει «τζαμπατζής». Οι φοιτητές έχουν να απαντήσουν στην όλο και συχνότερα διατυπωμένη ερώτηση: «Και αν η χώρα σου πτωχεύσει, πού θα βρεις τα χρήματα να μας πληρώσεις το νοίκι;»
Εμείς που εργαζόμαστε δεχόμαστε τη συμπόνια φίλων και συναδέλφων. Ρωτούν αν η οικογένειά μας έχει να φάει και αν θα χρειαζόμαστε βίζα και άδεια παραμονής από τη Δευτέρα σε περίπτωση νίκης του «όχι». Βλέπεις, ακόμα περισσότερο από την Ελλάδα, εδώ, στην Ολλανδία, έχει περάσει στην κοινή γνώμη ότι το δημοψήφισμα αφορά την παραμονή ή όχι στο ευρώ.
Η αξιοπρέπεια έχει γίνει στοίχημα για τους νεο-μετανάστες, τους ίδιους στους οποίους ο Αλέξης Τσίπρας αφιέρωσε τη νίκη το βράδυ των εκλογών και υποσχέθηκε ότι θα κάνει τα πάντα για να μας φέρει πίσω. Τους ίδιους που δεν θα ψηφίσουν την Κυριακή, αφού τα ευρώ για τα εισιτήρια δεν περισσεύουν.
Πρόσφατα ακούστηκε η άποψη ότι είναι ανήθικο να αποφασίσουμε εμείς οι «απ’ έξω» για το μέλλον όσων έχουν μείνει πίσω. Δεν είναι έτσι. Γιατί η φυγή μας δεν είναι αποτέλεσμα λιποψυχίας, ούτε τρέλας. Δεν ήρθαμε εδώ για να αλλάξουμε τον αέρα μας. Ηρθαμε επειδή στη χώρα μας ήμασταν κακοπληρωμένοι ή άνεργοι, αναγκασμένοι να ζούμε με τους γονείς μας και να εξαρτιόμαστε από αυτούς μέχρι τα βαθιά τριάντα. Και πολύ θα θέλαμε να δούμε αυτήν τη χώρα να αλλάζει αποφασιστικά και να μας ανοίγει -έστω δειλά, μια χαραμάδα- την πόρτα για να επιστρέψουμε.
