Ποιον αιφνιδίασε η κυβέρνηση με το δημοψήφισμα; Τους πάντες, μέσα και έξω. Αν με τον αιφνιδιασμό νόμιζαν οι κυβερνητικοί παράγοντες ότι θα ενισχυθεί η διαπραγματευτική θέση της χώρας έναντι των θεσμών διαψεύστηκαν ήδη οικτρά. Η πρόταση που είχαν ρίξει στο τραπέζι, εκβιαστική, υφεσιακή κ.λπ. δεν υφίσταται, καθώς ήταν ανοιχτή έως ότου λήξει η προθεσμία. Δηλαδή τύποις δεν ήταν η τελική.
Αύριο θα περιμένουμε να δούμε αν θα προκληθεί αναταραχή στις διεθνείς αγορές. Βλέπουμε όμως ήδη την αναταραχή εδώ, στις καθημερινές μικρές συναλλαγές. Αντιθέτως, στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν υπήρξαν ουρές έξω από τις τράπεζες, ούτε στα καταστήματα και τα πρατήρια καυσίμων.
Και αν ακόμη η ΕΚΤ συνεχίσει να δίνει ρευστότητα, αυτή η ρευστότητα δεν φτάνει για να καλύψει την υποθετική, αλλά πιθανή, απαίτηση των καταθετών να πάρουν τις καταθέσεις και να τις πάνε όπου θέλουν. Αρα δεν αποκλείεται capital control. Και μετά, αν η Ε.Ε. κρίνει ότι μπορεί να προκληθούν ελλείψεις σε καύσιμα, φάρμακα και άλλα είδη άμεσης ανάγκης, να κινηθούν διαδικασίες ανθρωπιστικής αρωγής, όπως άλλωστε έχουν αφήσει να εννοηθεί οι εταίροι.
Εχουν προβλεφθεί οι πιθανές και απίθανες επιπτώσεις και πώς θα αντιμετωπιστούν; Αν όχι θα πρέπει να εξηγηθεί με απλά και κατανοητά λόγια το δημοψήφισμα. Και για τον κόσμο που πίστεψε στην κυβέρνηση, έδωσε την ψήφο και τη στήριξή του σε κάθε βήμα μετά την εκλογή της, μια εξήγηση πώς θα αθροιστούν οι αριστερές ψήφοι με τις μισαλλόδοξες ψήφους των ναζί.
Αλλο αντιμνημονιακό μέτωπο και άλλο το αντιευρωπαϊκό μέτωπο που καλεί η κυβέρνηση να εκφραστεί στις κάλπες με ένα «ναι» ή ένα «όχι». Ακόμη και αν αποφύγουμε τον επαπειλούμενο πολιτικό διχασμό, τον προσωπικό δύσκολα θα τον νικήσουμε. Ψηφίσαμε για μια καλύτερη Ελλάδα, να δώσει μάχη στην Ε.Ε., αέναη μάχη και συνεπή. Τώρα για τι θα ψηφίσουμε;
