«Οι συνήθεις τρόποι για αξιόπιστες πληροφορίες δεν λειτουργούν στην Ελλάδα. Ο Τύπος και η τηλεόραση κατέχεται από τους ολιγάρχες. Αυτό δεν είναι ασυνήθιστο, αλλά στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανένα ρυθμιστικό πλαίσιο. Τα κανάλια δεν πληρώνουν φόρους, δεν έχουν άδειες και δεν πληρώνουν τέλη χρήσης συχνοτήτων. Απλά επαναλαμβάνουν -μέσω μιας λευκής ξανθιάς- ότι θέλει να πει το αφεντικό. Οι περισσότεροι Έλληνες, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που τείνουν να ψηφίσουν ”Όχι” στο δημοψήφισμα έχουν επηρεαστεί από τα κυρίαρχα ΜΜΕ».
Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο περιγράφει τη λειτουργία των ελληνικών ΜΜΕ σε άρθρο του ο δημοσιογράφος και αναλυτής του Channel 4 Πολ Μέισον. Συμπυκνώνει την αντίληψη όλων όσων ξένων επισκέφθηκαν την Ελλάδα την τελευταία εξαετία της κρίσης για το πώς λειτουργεί το μιντιακό σύστημα στη χώρα μας. Παρόμοιες διαπιστώσεις για τους ολιγάρχες των ΜΜΕ ή τους εφοπλιστές έχουν κάνει κατά καιρούς και θεσμικοί αξιωματούχοι της Ε.Ε. Όταν όμως έφθανε η ώρα να αποδοθεί στοιχειώδης φορολογική δικαιοσύνη, οι «θεσμοί» παραδόξως βρίσκονταν ακριβώς στην ίδια πλευρά εκείνων που είχαν προηγουμένως καταγγείλει για έλλειψη πατριωτισμού και βούληση να βοηθήσουν την πατρίδα τους στις δύσκολες στιγμές της.
Όντως στην Ελλάδα τα ΜΜΕ – και δη τα ηλεκτρονικά – «απλά επαναλαμβάνουν -μέσω μιας λευκής ξανθιάς- ό,τι θέλει να πει το αφεντικό»; Όχι! Δεν συμφωνώ! Και μάλιστα ενίσταμαι, διότι έχω δει και μελαχρινές (ή μελαχρινούς για να μην παρεξηγηθούμε) να επαναλαμβάνουν ό,τι θέλει να πει το αφεντικό. Από τη συστημική υστερία μετά τη νεανική έκρηξη του 2008, τα φοιτητικά ξεσπάσματα επί Πολύδωρα, μέχρι και τις μεγάλες αντιμνημονιακές διαδηλώσεις της διετίας 2011-12, τα ΜΜΕ των ολιγαρχών συμμετείχαν σ’ αυτό που έχω ονομάσει «πολυφωνική μονοφωνία». Δηλαδή εκπέμπουν το ίδιο επικοινωνιακό – πολιτικό μήνυμα με διαφορετικά λόγια και παραλλαγμένες εκφράσεις, προσαρμοσμένες φραστικά στο πνεύμα του εκάστοτε διευθυντή ειδήσεων και του ύφους του συγκεκριμένου τηλεοπτικού καναλιού. Όμως η ουσία μένει πάντα ίδια: «His master’s voice»! Ή, εάν το θέλετε αλλιώς, η βασική φιλοσοφία των συστημικών ΜΜΕ ήταν και είναι «στηρίζουμε αυτούς που μάς στηρίζουν». Δηλαδή τις κυβερνήσεις που ψηφίζουν νόμους καλύπτοντας την άναρχη δράση μας και εξασφαλίζουν το φορολογικό μας ακαταδίωκτο.
Αυτή είναι εν τάχει η θλιβερή ιστορία των ΜΜΕ στην Ελλάδα από τότε που θεσπίστηκε η δήθεν ελευθερία τους, το συμβολικό 1989-90. Έτσι ο ασφυκτικός κρατικός έλεγχος στην ενημέρωση συμπληρώθηκε απλώς με ένα μπουκέτο ασφυκτικά ελεγχόμενων από τα μεγάλα συμφέροντα ιδιωτικών Μέσων Ενημέρωσης – λουλουδιών. Αυτά τα «λουλούδια» εξακολουθούν να αναδίδουν το υπνωτιστικό τους άρωμα, καθησυχάζοντας συνειδήσεις και καταστέλλοντας κάθε «παράξενη» ορμή.
Η εξαγγελία και μόνο της πρόθεσης της κυβέρνησης να επιβάλλει μια στοιχειώδη τάξη στο χάος του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των ΜΜΕ αποτέλεσε casus belli για τους μιντιάρχες, οι οποίοι, ούτως ή άλλως, είδαν με στραβό μάτι τη νέα κυβέρνηση. Σήμερα δε, ξεσαλώνουν κυριολεκτικά περνώντας από το «Γερούν βάστα γερά» σε πυρ ομαδόν κατά του ΣΥΡΙΖΑ στο όνομα του ψευδεπίγραφου κινήματος «Μένουμε Ευρώπη». Ενός κινήματος από τα πάνω, απόλυτα χειραγωγούμενου και ελεγχόμενου από τους ίδιους ολιγάρχες και κομματάρχες που δημιούργησαν το σημερινό χάος που τώρα καταγγέλλουν.
Τι να πει και η ξανθιά;
