«Μας μισούν» προειδοποιεί τους αναγνώστες της στο χθεσινό της φύλλο η γερμανική εφημερίδα Die Welt, υποβάλλοντάς τους έντεχνα σε συναισθήματα φόβου και καχυποψίας έναντι των υπόλοιπων Ευρωπαίων.
Προωθώντας τη γνωστή «στρατηγική του διαχωρισμού» των λαών (προς όφελος των ελίτ), η συντηρητική εφημερίδα παρουσίασε σε χθεσινό της δημοσίευμα τις πανευρωπαϊκές αντιδράσεις για τον τρόπο με τον οποίο υποχρεώθηκε η Αθήνα στην ταπεινωτική συμφωνία της 13ης Ιουλίου ως «κύμα μίσους που κατακλύζει την Ευρώπη για τη Γερμανία».
«Πριν από έναν χρόνο», μνημονεύει το άρθρο, «όλα ήταν διαφορετικά. Ο γερμανικός λαός παρουσιαζόταν από τον αμερικανικό, τον ιταλικό, ακόμη και τον αυστριακό Τύπο ως αυτός που έλυνε τα προβλήματα, έκανε τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, ως το πρότυπο που θα έπρεπε να ακολουθήσουν όλες οι σύγχρονες χώρες.
Τώρα όμως και μετά τον ρόλο που διαδραμάτισε το Βερολίνο στην ελληνική κρίση προωθείται η εικόνα του μισητού Γερμανού, ο οποίος δεν διστάζει να υποτάξει τα μικρά κράτη, αψηφά τις ειρηνευτικές συνθήκες με τον εθνικισμό του και φορτώνει ανυπεράσπιστες οικονομίες με τον στρατιωτικό του εξοπλισμό… Το μίσος για τη Γερμανία έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό τα όρια της Ελλάδας και έχει εξαπλωθεί και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες» τονίζει η Welt.
Υπογραμμίζει ότι στα ιταλικά μέσα ενημέρωσης γίνεται λόγος για βασανιστές κρατών, για μανία της Γερμανίας να υπερισχύσει όλων, για μια Ευρώπη την οποία πάλι η Γερμανία βομβαρδίζει μέχρι να την καταστρέψει… χάριν του ενστίκτου των Γερμανών για παντοδυναμία. «Για το 4ο Ράιχ».
Ανάλογο κλίμα δίνει και από την Πορτογαλία, όπου τα ΜΜΕ παρουσιάζουν τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ως τη μεγαλύτερη απειλή στην ήπειρο, «πολύ μεγαλύτερη από την τρομοκρατία και τον λαϊκισμό», ή από το Βέλγιο, όπου η φλαμανδική εφημερίδα De Standaard έγραψε ότι πρόκειται για «τη Γερμανία και τους 18 νάνους» και «όχι για τη συμπαθητική χώρα της επανένωσης».
Στην προσπάθειά της να πείσει τους αναγνώστες της για το αντιγερμανικό μένος, η Die Welt δεν παραλείπει να στοχοποιήσει κάποιους Ευρωπαίους πολιτικούς που διαφοροποιήθηκαν από τη γραμμή του Βερολίνου στην ελληνική κρίση.
Οπως ο Αυστριακός καγκελάριος Βέρνερ Φάιμαν, για τον οποίο υποστηρίζει ότι έστω και πιο διπλωματικά υιοθετεί ανάλογη ρητορική, ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου Ζαν Ασελμπορμ, που αναφέρθηκε σε φαντάσματα του παρελθόντος, και ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι που μίλησε για αφάνταστη ταπείνωση των Ελλήνων από τη Γερμανία.
Οικονομικό διακύβευμα
Η Welt δεν παραλείπει βέβαια να εστιάσει στο οικονομικό διακύβευμα, κάνοντας αναφορά στη διαδικτυακή εκστρατεία κατά γερμανικών προϊόντων #BoycottGerman# που ξεκίνησε ήδη από την Ισπανία.
Τις ίδιες περίπου ώρες πάντως που η Welt κοινοποιούσε όλα αυτά τα τρομερά προς τους Γερμανούς πολίτες, ο Λετονός αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και γνωστός αχυράνθρωπος του Βερολίνου, Βάλντις Ντομπρόβσκις, συνέχιζε το εκφοβιστικό έργο των αφεντικών του, προειδοποιώντας την Αθήνα να μην καθυστερήσει την υιοθέτηση των μεταρρυθμίσεων γιατί δεν θα αποδεσμευτούν πόροι.
Ακόμη, η ιστοσελίδα Euroactiv αποκάλυπτε ότι πριν από το δημοψήφισμα ο Σόιμπλε ήταν έτοιμος να πριμοδοτήσει με 50 δισ. ευρώ την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη αν η Αθήνα συμφωνούσε, παρότι η Γερμανία και στο σύνολό τους οι ευρωπαϊκές χώρες θα έχαναν περί τα 300 δισ. ευρώ.
Από τη Σύμη, τέλος, ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς υπογράμμιζε ότι το πεδίο της μάχης των ιδεών και της οικονομικής δύναμης, των πολιτικών που είναι υπέρ ή κατά της μεγαλύτερης δικαιοσύνης στην κατανομή του πλούτου, είναι σήμερα εδώ, στην Ελλάδα.
Για μιαν άλλη Ευρώπη
Παρέμβαση υπέρ μιας άλλης Ευρώπης από αυτήν που οραματίζονται ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και ο νεοφιλελευθερισμός πραγματοποίησαν χθες από τη γαλλική «Le Monde», με αφορμή την ελληνική κρίση, ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Μισέλ Ροκάρ, ο Βέλγος πρώην υπουργός Οικονομικών Φιλίπ Μεϊστάντ, ο Ισπανός πρώην υπουργός Εξωτερικών Μιγκέλ Ανχελ Μορατίνος και ο Πιερ Λαρουτιρού, εκπρόσωπος του νέου γαλλικού πολιτικού κόμματος Nouvelle Donne. Οι τέσσερίς τους υπερασπίζονται το δικαίωμα της Ελλάδας σε μια άλλη πολιτική και τάσσονται υπέρ μιας νέας δημοκρατικής Ευρώπης, απαλλαγμένης από τα λόμπι και τους τεχνοκράτες.
