Η δύσκολη προσαρμογή

Οι επεξηγήσεις για τις προτάσεις της κυβέρνησης προς τους δανειστές, που η ίδια δημοσιοποίησε χθες το βράδυ, αποδεικνύουν ένα αναμφισβήτητο γεγονός, το οποίο διατυπώνεται και στην πρώτη φράση του τετρασέλιδου κυβερνητικού κειμένου: «Η πρόταση της κυβέρνησης δεν αποτελεί μέρος του προγράμματός της». Κοινώς, το πρόγραμμα που είχε εξαγγελθεί από τη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης απέχει πολύ από τη στροφή που τώρα αναγκαστήκαμε να κάνουμε ως χώρα.

Πλαισιώνεται βεβαίως από φράσεις όπως «η χώρα δεν καταδικάζεται σε σκληρή λιτότητα, συνιστά μια βιώσιμη λύση για την ελληνική οικονομία, χωρίς επιβάρυνση για τα μικρά και τα μεσαία εισοδήματα».

Οι πιέσεις τις οποίες υπέστη σ’ αυτό το πεντάμηνο διάστημα η ελληνική κυβέρνηση ήταν πράγματι αφόρητες. Κι αν κάτι κατάφερε ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του ήταν να κάνουν περισσότερους Ευρωπαίους πολίτες και παράγοντες που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη να αντιληφθούν σε πόσο ασφυκτικά πλαίσια λειτουργεί η Ευρωπαϊκή Ενωση και κυρίως ο σκληρός πυρήνας της, που εφαρμόζει τις γερμανικές επιταγές.

Από την άλλη, όμως, φαίνεται ότι οι κυβερνώντες δεν ήταν επαρκώς προετοιμασμένοι για τα επερχόμενα. Δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν. Σημασία έχει ότι τώρα αναγκάζονται σε προσαρμογή, που δεν είναι επαχθής μόνο για το κυβερνητικό σχήμα, αλλά για ολόκληρο τον ελληνικό λαό.

Μένουν ελάχιστες ημέρες κι ακόμη δεν έχουμε δει το τελικό κείμενο και τα μέτρα. Το ερώτημα τώρα είναι πώς ο πρωθυπουργός θα καταφέρει να περάσει τα συμφωνηθέντα. Αν θα επιλέξει τη νομοθετική οδό ή την καταγγελλόμενη εδώ και καιρό Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου.

Εξίσου τίθεται το ερώτημα τι στάση θα κρατήσει η Ν.Δ., που στήριξε αναφανδόν, ακόμη και με την παρουσία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, το κίνημα «Μένουμε Ευρώπη». Η στάση όλων θα κριθεί τις επόμενες λίγες μέρες. Το βέβαιο όμως είναι ένα: Το όποιο κόστος θα πληρώσουν πάλι οι Ελληνες πολίτες. Οπως κάνουν τα τελευταία πέντε χρόνια…