«Νοικοκυραίοι» σε απόγνωση

Δεν έχω σήμερα κάτι ιδιαίτερα περισπούδαστο να σας γράψω. Μέσα στον ορυμαγδό της γκεμπελικής προπαγάνδας, με τα ξένα και ντόπια κανάλια να ξεφορτώνουν πάνω μας έναν βόρβορο ψεμάτων και παραπληροφόρησης, παίζοντας γαλλικό μπιλιάρδο με τις βαθύτερες φοβίες, τον ιστορικά ριζωμένο εδώ και δύο χιλιετίες ραγιαδισμό και με το παραδοσιακά ευμετάβλητο θυμικό του λαού μας, νιώθω εδώ και αρκετές μέρες πως τα αμιγώς δημοσιογραφικά κείμενα και οι αναλύσεις έχουν χάσει την όποια αξία τους.

Οι μέρες είναι γκαστρωμένες, κι εγώ νιώθω πολύ μικρός για να υποδείξω στον οποιονδήποτε συμπολίτη μου τι πρέπει να πράξει τη στιγμή της αλήθειας, όταν βρεθεί μόνος ή μόνη πίσω από το παραβάν.

Ειλικρινά, αυτές τις μέρες ντρέπομαι που είμαι δημοσιογράφος και «τσουβαλιάζομαι» με τους πρόθυμους ιμάντες πάσης φύσεως τερατολογιών.

Επιτρέψτε μου, απλά, να σας μεταφέρω μερικές σκόρπιες σκέψεις – τη δική μου προσωπική ματιά για τα γεγονότα, ύστερα από είκοσι χρόνια επαγγελματικής ενασχόλησης με τα διεθνή, και ιδιαίτερα με τα διεθνή οικονομικά και τις τεχνητές χρηματοπιστωτικές κρίσεις, που μετατρέπουν -χωρίς στρατιωτικά μέσα- το ένα κράτος μετά το άλλο σε μοντέρνες, μετανεωτερικές αποικίες χρέους.

Και από τέτοιες κρίσεις, άλλο τίποτε. Κάθε φορά ο στόχος είναι διαφορετικός, αλλά τα όπλα και οι «οικονομικοί δολοφόνοι» είναι πάντα οι ίδιοι.

Οι ίδιοι πιστωτικοί οργανισμοί, οι ίδιες μεγα-τράπεζες, τα ίδια «έγκυρα» εξωνημένα διεθνή ΜΜΕ, οι ίδιες πεινασμένες αγέλες των οίκων αξιολόγησης.

Η «συμμορία των πέντε αστέρων», όπως την είχε αποκαλέσει ο (insider, ως πρώην αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας) Τζόζεφ Στίγκλιτς, από τα «πεντάστερα» ακριβά ξενοδοχεία όπου συνήθως διαμένουν τα μέλη της ενώ συνωμοτούν σε βάρος των λαών που σπεύδουν να «διασώσουν».

Και ο στρατηγικός σκοπός παραμένει πανομοιότυπος: υποταγή, επιτροπεία, ξεπούλημα δημόσιων πόρων και νεο-αποικιακή υποτέλεια στο «αόρατο» αλλά χαλύβδινο χέρι των πολυεθνικών και της «παγκοσμιοποιημένης» αγοράς.

Ο αφανισμός της μεσαίας τάξης και των κερδισμένων με αίμα κεκτημένων και ελευθεριών της. Η μεταβολή των πρώην «νοικοκυραίων» σε σύγχρονο προλεταριάτο, καταδικασμένο να παλεύει καθημερινά για το ψωμί, χωρίς κανένα κεϊνσιανό δίχτυ κοινωνικής ασφαλείας.

Η πρώτη τέτοια «δολοφονία» που παρακολούθησα ως δημοσιογράφος ήταν η «κρίση του πέσο» στο Μεξικό το 1994, που έδεσε οριστικά τη μεξικανική οικονομία στο αμερικανικό άρμα.

Μετά ήρθε η «κρίση του μπαχτ» σε Ταϊλάνδη, Νότια Κορέα και Ινδονησία το 1997.

Το σοκ των «αναδυόμενων αγορών» στη Ρωσία, την ανατολική Ευρώπη και τη Βραζιλία το 1998. Το τρομερό μαρτύριο της Αργεντινής το 2000-2001.

Κι ύστερα, μετά το 2007 και την κατάρρευση της βιομηχανίας των subprime ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ, το απόλυτο χάος – η εισαγωγή του νεοφιλελεύθερου «δόγματος του σοκ» στη σκόπιμα υπερχρεωμένη περιφέρεια της Ευρώπης. Λετονία, Εσθονία, Λιθουανία, Ρουμανία. Και μετά Ισλανδία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία, Κύπρος.

Η Ελλάδα δεν είναι το πρώτο θύμα αυτού του πιστωτικού ευρω-τσουνάμι λιτότητας, και δυστυχώς δεν θα είναι ούτε το τελευταίο: είναι όμως η πρώτη «ανεπτυγμένη» οικονομικά χώρα-μέλος νομισματικής ένωσης που γεύεται το πικρό φαρμάκι της εσωτερικής υποτίμησης και χρεοκοπίας, προκειμένου να πληρωθούν στο ακέραιο οι κοφτεροί τραπεζίτες-πιστωτές της.

Ως τέτοια, και ύστερα από πέντε χρόνια στραγγαλιστικής «σωτηρίας», καλείται σήμερα από τους ντόπιους και ξένους επικυρίαρχούς της να διαλέξει ανάμεσα στο ευρώ και τη δραχμή – λες και το νόμισμα είναι αυτοσκοπός και όχι εργαλείο, λες κι έχει σημασία σε ποιο νόμισμα είσαι άνεργος και άφραγκος.

Επειδή μάλιστα ακόμη κι αυτό το δίλημμα δεν φαίνεται πια να τρομάζει αρκετά το πόπολο, περάσαμε τα τελευταία 24ωρα στο δίπολο «ανοιχτές ή κλειστές τράπεζες τη Δευτέρα» και στην εξόφθαλμη τρομοκρατία για κούρεμα καταθέσεων και έξοδο από την Ευρώπη – σάμπως η Ευρώπη να μην είναι ήπειρος, αλλά κάποια κλειστή λέσχη, που μπορεί να μας κάνει έξωση από το σπίτι μας και να μας στείλει στην Ασία και την Αφρική.

Το γεγονός ότι όλα αυτά τα τρομερά περί επικείμενης συντέλειας του κόσμου τα αναπαράγουν ομαδόν σύσσωμοι οι πολιτικοί, οικονομικοί και μιντιακοί ολετήρες της πατρίδας μας, οι ίδιοι άνθρωποι που πρωταγωνίστησαν επί δεκαετίες στο διαγούμισμα του δημόσιου πλούτου και της εργατικής υπεραξίας και προλείαναν για ίδιον όφελος την κοινωνική καταστροφή αποτελεί από μόνο του ικανή και αναγκαία συνθήκη για τη μαζική υπερψήφιση του ΟΧΙ.

Η ταξική συσπείρωση της ελληνικής ελίτ πίσω από την επιλογή του ΝΑΙ είναι πρωτοφανής, μοναδική στα χρονικά.

Ακόμη όμως κι αν αυτό δεν έφτανε για να γείρει την πλάστιγγα, προσωπικά -σαν κατά σειρά Παγκρατιώτης, Αθηναίος, Ελληνας, Βαλκάνιος κι Ευρωπαίος- μου αρκεί το ότι όλοι ανεξαιρέτως οι ακηδεμόνευτοι φιλόσοφοι, πολιτικοί επιστήμονες και οικονομολόγοι που πάντοτε θαύμαζα, ακόμη κι όταν διαφωνούσα με τις πολιτικές τους τοποθετήσεις –όλοι οι Χάμπερμας, οι Τσόμσκι, οι Στίγκλιτς, οι Κρούγκμαν, οι Πικετί αυτού του μάταιου κόσμου- δικαιώνουν αυτές τις μέρες δημόσια και γραπτώς τις ελληνικές θέσεις.

Ομως οι άνθρωποι, δυστυχώς ή ευτυχώς, ψηφίζουν πάντοτε πρωτίστως με την τσέπη…