Είναι μοναδική αυτή η ιστορία του Ακρόπολις. Ξεκίνησε το 1953 σαν ένα αστείο μιας παρέας Ελλήνων που αγαπούσαν τ’ αυτοκίνητα και την περιπέτεια, ανδρώθηκε στα χρόνια που ακολούθησαν και εξελίχθηκε στον αγαπημένο αγώνα του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ράλλυ για δεκαετίες.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, πέρασε από πολλά στάδια, φόρεσε μπλέιζερ και λευκά κοστούμια, πήγε σε «γκαλά τερματισμού» στ’ «Αστέρια» της Γλυφάδας, σκόρπισε χειροφιλήματα και υποκλίσεις, αλλά…
Αλλά, ανέβηκε μεσάνυχτα στην Γκιώνα και τον Ολυμπο, ξημερώθηκε στην Ολυμπία, έζησε την αγωνία του Πάρνωνα, έστριψε στη Βαμβακού και τα Βούρβουρα, μας γνώρισε μια άλλη Ελλάδα, γεμάτη αληθινούς ανθρώπους, μοναδικά χωριά, εικόνες που προστατεύουμε βαθιά στη μνήμη, φυλαχτά μιας εποχής που πέρασε και εμείς είχαμε την τύχη να τη ζήσουμε, έτσι όπως μας ήρθε. Δυναμική, ακατέργαστη, πραγματική.
…Καθισμένος σ’ ένα παγκάκι στο Ζάππειο, τριγυρισμένος από τα «αγωνιστικά», σκέφτομαι πόσο διαφορετική είναι πια η εποχή που ζούμε. Οι ανάγκες έχουν αλλάξει, οι άνθρωποι συμπεριφέρονται αλλιώς, η ίδια η χώρα έχει αλλάξει! Φυσικά, άλλαξε και ο αγώνας. Το «μεγάλο» Ακρόπολις κανείς δεν γνωρίζει αν θα ξαναγίνει (!) και το «ιστορικό», καλείται να σηκώσει στους ώμους του μια κληρονομιά δυσανάλογου βάρους με την αντοχή του.
Ομως και ο κόσμος στα χωριά δεν «ζει» πια το γεγονός, όπως παλιά. Οι γιαγιάδες δεν φωνάζουν «περνάει ο… ράλης», τα σχολεία δεν κλείνουν γιατί «ο δάσκαλος ήθελε να δει το ράλλυ» και τα πιτσιρίκια όλο και λιγότερο ζητάνε «θείο, δώσε ένα αυτοκόλλητο». Φαίνεται πως ό,τι πέρασε πέρασε και δεν υπάρχει τρόπος να ξανάρθει στη ζωή.
Ελα, ξεκινάμε, με επανέφερε στην πραγματικότητα ο συνοδηγός μου.
Λίγη ώρα αργότερα, κάτω από την Ακρόπολη, η καταρρακτώδης βροχή γκρέμισε την αψίδα στη ράμπα της εκκίνησης, σκόρπισε τον κόσμο και ξέπλυνε κάθε αρνητική σκέψη από τα μυαλά μας. Μπροστά μας είχαμε 3 ημέρες και (μόνο!) 1.000 χιλιόμετρα αγώνα.
Καλή επιστροφή σε όλους.
