Οταν ο νόμος δεν μας αρέσει, τόσο το χειρότερο για τον νόμο

Τι κι αν το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών ακύρωσε τη λήψη DNA που πραγματοποίησε η αστυνομία στον προσωρινά κρατούμενο Γρ. Τσιρώνη, αναγνωρίζοντας ότι καταστρατηγήθηκαν τα δικαιώματά του; Παρέμβαση του εισαγγελέα Εφετών στερεί τελικά από τον κατηγορούμενο τα δικαιώματα που του δίνει ο νόμος σχετικά με τη λήψη γενετικού υλικού.

Ο νόμος 4322/2015 του υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Παρασκευόπουλου, προκειμένου να διασφαλιστεί η επιστημονική αμεροληψία, δίνει το δικαίωμα σε όποιον συλλαμβάνεται ως ύποπτος για τέλεση κακουργήματος, να ορίσει εντός 48 ωρών τους δικούς του τεχνικούς συμβούλους, που θα παρίστανται σε κάθε εργασία του πραγματογνώμονα. Τέτοια εργασία είναι και η λήψη DNA.

Στην περίπτωση του Τσιρώνη όμως αυτό δεν έγινε κι έτσι ο κρατούμενος, μέσω του δικηγόρου του Κώστα Παπαδάκη, υπέβαλε ένσταση στον ανακριτή, ζητώντας να ακυρωθεί η λήψη, να καταστραφεί το γενετικό υλικό και η διαδικασία να γίνει απ’ την αρχή με παρουσία των τεχνικών συμβούλων.

Το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών έκανε την ένσταση δεκτή και ακύρωσε τη λήψη γενετικού υλικού που πραγματοποιήθηκε στις 2/6/2015, διατάσσοντας παράλληλα την καταστροφή του ληφθέντος δείγματος και ζητώντας την επανάληψη της λήψης.

Ομως ο εισαγγελέας Εφετών, Ι. Ντογιάκος, παρενέβη ασκώντας έφεση εναντίον του βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, με το σκεπτικό ότι η λήψη DNA δεν συνιστά πράξη που απαιτεί ιδιαίτερες επιστημονικές γνώσεις και άρα βρίσκεται εκτός του πεδίου πραγματογνωμοσύνης, για το οποίο ο νόμος απαιτεί την παρουσία των τεχνικών συμβούλων.

Σύμφωνα με τον εισαγγελέα, οι τεχνικοί σύμβουλοι πρέπει να παρίστανται στο επόμενο στάδιο της ανάλυσης. Η έφεση εισήχθη στο Συμβούλιο Εφετών όπου και έγινε δεκτή.

«Σύμφωνα με το σκεπτικό του εισαγγελέα, άνετα αντί για βιολόγους-γενετιστές η λήψη θα μπορεί να γίνεται μεθαύριο και από χωροφύλακες», αναφέρει ο Κώστας Παπαδάκης, τονίζοντας ότι «η πρωτόγνωρη αυτή και σπάνια εισαγγελική παρέμβαση αποτελεί προσπάθεια αποκατάστασης του κύρους της αστυνομίας και ακύρωσης στην πράξη του νόμου Παρασκευόπουλου, υπέρβαση εξουσίας (όπως κάθε «contra legem» ερμηνεία του νόμου, όταν δεν υφίσταται πεδίο ερμηνείας) και επέμβαση στο έργο των πραγματογνωμόνων, δεδομένου ότι εκείνοι και μόνο, είναι δυνατό να καθορίσουν εάν η πράξη που τους ανατίθεται διαιρείται σε επιμέρους στάδια, από τα οποία κάποια απαιτούν ή όχι ιδιαίτερες επιστημονικές γνώσεις».

Με δεδομένο ότι η πλευρά του κρατουμένου δεν έχει δικαίωμα να προσβάλει το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, ο Κ. Παπαδάκης δηλώνει ότι η υπεράσπιση, «είναι υποχρεωμένη να περιμένει το αποτέλεσμα της πραγματογνωμοσύνης, την οποία φυσικά και δεν πρόκειται να νομιμοποιήσει δίνοντας εντολή στους τεχνικούς συμβούλους να συμμετάσχουν σε οποιαδήποτε διαδικασία της, διότι εξακολουθεί να τη θεωρεί συνολικά άκυρη και επιφυλάσσεται στο ακροατήριο».