Οσο ακούω να «φουντώνουν τα σενάρια εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ», τόσο μεγαλώνει η ανάγκη μου να κλείσω την τηλεόραση και να φύγω για κάποια παραλία, τώρα, που ανέβηκε το θερμόμετρο και με παίρνει να ρίξω και μια πρώτη δειλή βουτιά…
Είναι το σύνδρομο που περιγράφει ο ρεπόρτερ των «Financial Times», ο οποίος έμεινε λίγες μέρες στην Αθήνα και κατάλαβε τι ακριβώς γίνεται βλέποντας γεμάτες καφετέριες, εστιατόρια και μπαράκια, με την κοινωνία να δείχνει άγνοια κινδύνου για εκείνο που μας λένε ότι έρχεται.
«Αυτό που προκαλεί εντύπωση σχετικά με τη διάθεση στην Αθήνα είναι η εξαιρετική ηρεμία που επικρατεί. Ο ήλιος λάμπει και όλοι έχουν επιστρέψει από τις αναζωογονητικές διακοπές του Πάσχα. Μια γνωριμία μου μού αναφέρει πως τα εστιατόρια είναι τόσο γεμάτα -με Ελληνες, όχι μόνο ξένους τουρίστες- που ο ίδιος δεν μπορούσε να κάνει κράτηση οπουδήποτε τις προάλλες».
Πράγματι, τα μεσάνυχτα του περασμένου Σαββάτου η Αθήνα θύμιζε παλαιότερες μεγάλες εποχές. Στους δρόμους κυκλοφορούσαν περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι. Στα μπαρ, στα φαγάδικα και στα μπουζούκια δεν έβρισκες ούτε σκαμπό. Μια κοινωνία, που δεν φοβάται ή δεν ξέρει πού ακριβώς βρίσκεται, ξεσάλωνε. Και καλύτερα, εδώ που τα λέμε. Ετσι όπως έχει εκπαιδευτεί ο Ελληνας από το ’80 και μετά είναι αδύνατον πλέον να αλλάξει. Ανησύχησε τα δύο-τρία πρώτα χρόνια της κρίσης, καθώς του ήρθαν όλα απότομα στο κεφάλι, χούφτωσε τα τελευταία φραγκοδίφραγκα που του έμεναν στην τσέπη για να περάσει, αλλά από κει και πέρα αποφάσισε πως είναι μάταιο να κάνει κάτι ο ίδιος για να αλλάξει την κατάσταση. Σιγά μην ψαχτεί, σιγά μη βάλει το μυαλό του να δουλέψει, σιγά μην αποφασίσει να κόψει τις αρπαχτές όπου τις βρει. Προτίμησε να αφεθεί στην αγκαλιά των πολιτικών κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Και καταφεύγει στην εύκολη λύση. Να κάνει κριτική, να βρίζει στο facebook, να κατεβαίνει καμιά βδομάδα στις πλατείες κάνοντας το επαναστατικό του καθήκον και μετά να τα περιμένει από τους άλλους. Αλλωστε, έχουμε πλέον «αριστερή κυβέρνηση» που έβαλε τις «κόκκινες γραμμές» της, άρα μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι…
Πριν από ένα χρόνο, περίπου, κάποιος τύπος που απ’ όσο έλεγε είχε καφενείο στο Περιστέρι, έβγαινε σχεδόν κάθε απόγευμα στην εκπομπή του Μπάμπη, στον «Σπορ fm», φώναζε για την κατάσταση, έκανε την κριτική του και καλούσε τον κόσμο να βγει στους δρόμους για να ανατρέψει την κυβέρνηση των δωσίλογων. Ο ίδιος συνέχιζε κανονικότατα να κάθεται στο μαγαζί του, να πίνει κανένα ούζο με τους πελάτες και να τα κουβεντιάζει μαζί τους προτείνοντας… εξέγερση. Στο τέλος βαρέθηκε και σταμάτησε να παίρνει τηλέφωνο στο ραδιόφωνο. Προφανώς κουράστηκε κάθε μέρα τα ίδια. Ισως να βρήκε κάτι άλλο να κάνει…
Η σημερινή πραγματικότητα αποτυπώνεται και στα τραγούδια της εποχής. Κάνει εντύπωση σε πολλούς ότι σε καιρό κρίσης δεν υπάρχει πολιτικό τραγούδι. Μόνο κάτι γραφικοί ράπερ και υποτιθέμενοι ροκάδες της πλάκας βγάζουν κάτι «πολιτικούς» στίχους τόσο βαρετούς και αστείους που κανένας δεν κάθεται να τους ακούσει πέρα από μερικούς πυροβολημένους.
Στην εποχή της χούντας, ας πούμε, το πολιτικό τραγούδι έκανε θραύση και κατέκτησε το κοινό στη μεταπολίτευση. Σήμερα, οι στίχοι είναι σχεδόν αποκλειστικά ερωτικοί. Γιατί; Μα επειδή τότε υπήρχε μια ελπίδα και μια προσδοκία. Να έρθει η δημοκρατία και να δώσει σιγά σιγά τη θέση της στον σοσιαλισμό που θα άλλαζε τη ζωή του κόσμου.
Πλέον όλες αυτές οι συνταγές δοκιμάστηκαν στην πράξη και γελοιοποιήθηκαν. Αρα, λογικά το κάθε τραγούδι για να μιλήσει πρέπει να ασχοληθεί με τον έρωτα ή έστω με τα γκομενικά, την καψούρα, τον χωρισμό, τη διασκέδαση της κάθε βραδιάς, τις διακοπές που θα πάμε με τα πολλά ή τα λίγα που μας έμειναν. Αυτά είναι τα πραγματικά θέματα της καθημερινότητας για τους περισσότερους. Σχεδόν πουθενά χώρος για πολιτική και προβληματισμούς, αφού δεν έχει και νόημα πέρα από μια αστεία κομματικά καθοδηγούμενη τις περισσότερες φορές διαμαρτυρία.
Ελάχιστες και οι πρωτογενείς σκέψεις. Οι περισσότεροι ακολουθούν την ντιρεκτίβα που τους ταιριάζει, επειδή δεν έχουν τη δυνατότητα να επεξεργαστούν δικά τους πράγματα.
Αυτή είναι η ζωή μας πλέον. «Ο μέγας φιλόσοφος Ζα μαν Φου μάς οδηγεί κι εμείς ακολουθούμε με πίστη», όπως έγραψε και μία φίλη στο facebook…
