Οταν αδυνατίζει η μνήμη

Η θανατική ποινή στην Ελλάδα έχει καταργηθεί και ανάμεσα σε αυτούς που ψήφισαν την κατάργησή της είναι και η Ντόρα Μπακογιάννη, όπως δήλωσε και η ίδια χθες στη Βουλή. Η θανατική ποινή όμως δεν εφαρμόζεται μόνο με αποκεφαλισμό ή με θανατηφόρα ένεση. Η θανατική ποινή εφαρμόζεται και όταν κάποιος στερείται πλήρως την ελπίδα ή τη δυνατότητα να ζήσει ή να επιζήσει μέσα στη φυλακή, ό,τι κι αν έχει κάνει.

Ολοι οι εγκληματίες -και ανάμεσά τους και οι ισοβίτες- κάποια στιγμή προβλέπεται να βγουν από τη φυλακή, όπως ορίζει ο νόμος κάθε πολιτισμένης χώρας -και μαζί και της Ελλάδας. Το Σύνταγμα προβλέπει επίσης ότι σε περιπτώσεις που η Δικαιοσύνη απορρίπτει ένα τέτοιο αίτημα, τότε μπορεί να απονείμει χάρη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Εξω βγήκαν και βγαίνουν κάποια στιγμή όλοι οι δολοφόνοι -χουντικοί, εγκληματίες, καταχραστές, προαγωγοί, δουλέμποροι κ.λπ.- είτε με αποφυλάκιση λόγω ανηκέστου βλάβης είτε για λόγους υγείας είτε έχοντας συμπληρώσει το χρονικό όριο που απαιτείται. Κανένας όμως από όλους τους αποφυλακισμένους δεν απασχόλησε τόσο πολύ την επικαιρότητα όσο ο τυφλός και άρρωστος Σάββας Ξηρός. Αυτή ακριβώς είναι η επιλεκτική και φωτογραφική αντιμετώπιση κι όχι βέβαια η διάταξη του νομοσχεδίου για τους ανάπηρους.

Στην προσπάθειά του να περιγράψει την υποτιθέμενη θεωρία της καλής και της κακής βίας που αναπτύχθηκε από την Αριστερά μετά τη Μεταπολίτευση αναφερόμενος συλλήβδην στα φαινόμενα ένοπλης βίας αλλά και σε μορφές ακραίων διαμαρτυριών ή συγκρούσεων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έφτασε στο σημείο να πει ότι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και ο σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης υπερασπίστηκαν αυτή τη λογική και σήμερα εξοφλούν γραμμάτια. Αυτό που δεν έκανε όμως ο κ. Μητσοτάκης είναι να προσπαθήσει να εξηγήσει το πώς προέκυψε στην Ελλάδα το φαινόμενο. Ο Παύλος Μπακογιάννης στο βιβλίο του εξηγούσε πολύ καλά τι ακριβώς έγινε και βασικά τι δεν έγινε στη Μεταπολίτευση, το πώς δεν τιμωρήθηκαν ποτέ πολλοί από εκείνους που πρωτοστάτησαν στη χούντα και το πώς οι θεσμοί του κράτους δεν εξυγιάνθηκαν (Παύλος Μπακογιάννης «Ανατομία της ελληνικής πολιτικής», εκδ. Παπαζήση). Επίσης δεν μπήκε στον κόπο να θυμηθεί τις απόψεις του Παύλου Μπακογιάννη για την ανάγκη υπέρβασης του διχαστικού κλίματος του Εμφυλίου αλλά και τις στενές σχέσεις του με την Αριστερά και ειδικά με τα στελέχη του Συνασπισμού. Ο Παύλος Μπακογιάννης δυστυχώς δολοφονήθηκε, αλλά τώρα στο όνομα και στη μνήμη του παρακάμπτονται όλες εκείνες οι αξίες που ο ίδιος υπερασπίστηκε μέσα στο άγριο σκηνικό που στήνεται απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση.