Τα χρόνια της κρίσης, αν μη τι άλλο, βοήθησαν να πέσουν οι μάσκες και να αποκαλυφθούν τα αληθινά πρόσωπα των πρωταγωνιστών της πολιτικής σκηνής. Αναδείχθηκε έτσι μέσα από την κόλαση των μνημονίων η πραγματική πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ δύο κατά βάση πολιτικών δυνάμεων, με σαφή ιδεολογικά και διακριτά πολιτικά χαρακτηριστικά.
Αφενός των οπαδών του νεοφιλελευθερισμού, οι οποίοι, με πρόσχημα την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής εκτροπής και με πρόφαση την αποπληρωμή του χρέους της χώρας, ευθυγραμμίστηκαν με τα συμφέροντα της ευρωπαϊκής και εγχώριας οικονομικής ολιγαρχίας και υποστήριξαν τον «μονόδρομο» της λιτότητας, που βύθισε την Ελλάδα στην ύφεση και σκόρπισε τη φτώχεια και την ανεργία στη συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού.
Από την άλλη πλευρά, βρέθηκαν οι δυνάμεις της Αριστεράς, που αντιστάθηκαν σθεναρά στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, υποστηρίζοντας ένα ήπιο μοντέλο ανάπτυξης με χαρακτηριστικά κοινωνικής δικαιοσύνης, προς όφελος των πολλών και των μη προνομιούχων.
Δεξιοί, αλλά και πάλαι ποτέ σοσιαλδημοκράτες και πρώην κεντροαριστεροί συνασπίστηκαν στον κοινό νεοφιλελεύθερο αγώνα υπέρ των μνημονίων, τα οποία υποστήριξαν γιατί έβαλαν, λέει, τους κακομαθημένους και αντιπαραγωγικούς Ελληνες, επιτέλους, στη θέση που τους αξίζει.
Δεν έχουν την ίδια αντίληψη βέβαια για τους ολιγάρχες του πλούτου, τους οποίους διαχρονικά προστάτευσαν και άφησαν στο απυρόβλητο της λιτότητας.
Γι’ αυτό άλλωστε οι εμφορούμενες από νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων, στον… τιτάνιο αγώνα τους να σώσουν την πατρίδα εξαθλιώνοντας τους κατοίκους της, δεν συμπεριέλαβαν στον αναγκαστικό έρανο ούτε τους εθνικούς εργολάβους και καναλάρχες ούτε και τους λοιπούς μεγαλόσχημους εκπροσώπους της εγχώριας οικονομικής ολιγαρχίας.
Ενας μάλιστα από αυτούς, προσαχθείς… αρμοδίως από την κυβέρνηση Τσίπρα, «ακούμπησε» με χαρακτηριστική άνεση κοντά 2 εκατομμύρια ευρώ (!), προκειμένου να αφεθεί ελεύθερος…
Η ελβετική τράπεζα Credit Swiss δίνει αδιάψευστα στοιχεία για την ασύμμετρη συγκέντρωση πλούτου στην Ελλάδα τα χρόνια της κρίσης.
Σύμφωνα με την έκθεση που δημοσίευσε, το 48% του εθνικού πλούτου της χώρας που κατείχαν προ κρίσης οι λεγόμενοι ολιγάρχες, οι οποίοι αριθμούν το 1% του ελληνικού πληθυσμού, αυξήθηκε και έφτασε στο 56% το 2014.
Ενώ, δηλαδή, όλοι εμείς οι… κοινοί θνητοί πληρώναμε τα τελευταία χρόνια με αίμα το κόστος της λιτότητας και των μνημονίων, κάποιοι όχι μόνο δεν πλήρωσαν αυτό που τους αναλογούσε, αλλά αύξησαν και τα κέρδη τους, καταφανώς σε βάρος μας.
Ο νεοφιλελεύθερος αγώνας, μετά την πρόσφατη πολιτική αλλαγή, μεταφέρθηκε στα ΜΜΕ, όπου οι εκπρόσωποι του νεοφιλελευθερισμού επιδίδονται στο σπορ της κινδυνολογίας, προβλέποντας καθημερινά άλλοτε τη χρεοκοπία της Ελλάδας και άλλοτε την έξοδο από το ευρώ, δίκην τιμωρίας για την… ύβριν της κυβέρνησης Τσίπρα να διαπραγματεύεται σκληρά επί τετράμηνο υπέρ των δικαίων των φτωχών Ελλήνων, αντί της επιτάχυνσης του νεοφιλελεύθερου μετασχηματισμού της ελληνικής κοινωνίας και της άνευ όρων παράδοσής της στις ορέξεις των ισχυρών λόμπι της Ευρώπης.
Ευτυχώς που οι προφητείες τους δεν είναι αυτοεκπληρούμενες…
Εκείνο που περισσότερο πάντως φαίνεται να εμπνέει και να συσπειρώνει το νεοφιλελεύθερο συνονθύλευμα είναι ο κοινός αγώνας τους απέναντι στην προσπάθεια του υπουργού Παιδείας Μπαλτά να επαναφέρει τα Πανεπιστήμια σε πορεία δημοκρατικής ομαλότητας, καταργώντας τον νόμο Διαμαντοπούλου.
Και είναι πολλοί, είναι αλήθεια, εκείνοι που διερωτώνται και απορούν γιατί η Παιδεία και ο συγκεκριμένος νόμος για τα Πανεπιστήμια επελέγησαν ως κεντρικό πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης των νεοφιλελεύθερων με τις δυνάμεις της Αριστεράς.
Η απάντηση είναι ότι ο νόμος Διαμαντοπούλου είναι η επιτομή της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, κάτι σαν τα Αγια των Αγίων του νεοφιλελευθερισμού.
Η Παιδεία και ειδικότερα η ανώτατη εκπαίδευση ανέκαθεν αποτελούσαν προνομιακό πεδίο ιδεολογικών συγκρούσεων.
Η γνώση είναι πλούτος και ο έλεγχος της παραγωγής και της μετάδοσής της, όπως και ο έλεγχος της τεχνολογικής προόδου, αλλά και της εν γένει πνευματικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας, έχουν συνδεθεί απόλυτα με τον έλεγχο του μέλλοντος.
Οι αλλαγές που επέφερε ο συγκεκριμένος λοιπόν νόμος Διαμαντοπούλου βρίσκονται στον πυρήνα της νεοφιλελεύθερης σκέψης, καθώς τα Πανεπιστήμια, κατεξοχήν χώροι πνευματικής δημιουργίας, αντιμετωπίζονται αγοραία, ως εάν ήταν επιχειρήσεις, διοικούμενα από Διοικητικά Συμβούλια και διορισμένες ηγεσίες, μακριά από τις παραδοσιακές για τον πανεπιστημιακό χώρο δημοκρατικές διαδικασίες και ακαδημαϊκές ελευθερίες.
Ο νεοφιλελεύθερος λοιπόν μετασχηματισμός των Πανεπιστημίων χρησιμοποιήθηκε σαν πολιορκητικός κριός στην προοπτική της άλωσης της ελληνικής κοινωνίας.
Γι’ αυτό άλλωστε και ο νόμος Διαμαντοπούλου ένωσε τους μέχρι πρότινος αιώνιους αντιπάλους, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, κερδίζοντας πρωτοφανή πλειοψηφία στη Βουλή, αναγορευόμενος σε προπομπό της μετέπειτα νεοφιλελεύθερης συμμαχίας Σαμαρά-Βενιζέλου. Γι’ αυτό και οι δεξιότερα του Ποταμιού πολιτικές δυνάμεις τον τιμούν και τον δοξάζουν όπως οι μουσουλμάνοι τη Μέκκα…
Γίνεται πλέον σαφές γιατί οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις έχουν συγκεντρώσει το σύνολο του επικοινωνιακού, επιχειρησιακού και πολιτικού οπλοστασίου τους εναντίον του Μπαλτά και όσων τολμούν να αγγίζουν το… Αγιο Δισκοπότηρο του νεοφιλελευθερισμού.
*καθηγητής, τ. πρύτανης ΑΠΘ
