Απέκλεισε ο πρωθυπουργός τις πρόωρες εκλογές και υποστήριξε ότι η επιδίωξη της κυβέρνησης είναι να βρεθεί λύση στις διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς (συνέντευξη στη Real News). Δεν θα μπορούσε βεβαίως να πει κάτι διαφορετικό, από τη στιγμή που διακηρύσσει σ’ όλους τους τόνους ότι επιθυμεί έναν έντιμο συμβιβασμό.
Ωστόσο, η φιλολογία περί ρήξης επανήλθε δριμύτερη στη δημόσια σκηνή. Είχαμε την αμφίσημη ατάκα Βαρουφάκη στα Χανιά προς κάτοικο της περιοχής ότι «τώρα μας υποστηρίζετε, να δούμε αν θα συνεχίσετε να μας υποστηρίζετε, αν θα πάμε σε ρήξη», τη δήλωση Τσακαλώτου στο Star περί ενδεχόμενου σύγκρουσης με τους δανειστές, η οποία πάντως στη συνέχεια ανακλήθηκε, τη συνέντευξη Λαφαζάνη στην εφημερίδα «Κεφάλαιο» ότι η κυβέρνηση πρέπει να αναμετρηθεί δυναμικά με τη γερμανική Ευρώπη και να μην κάνει εκπτώσεις στο πρόγραμμά της.
Μπορεί να πρόκειται για ένα σχέδιο με μοιρασμένους ρόλους. Μπορεί να έχουμε τα πρώτα σημάδια διαφωνίας σ’ ό,τι αφορά τη γραμμή που πρέπει να ακολουθηθεί. Μπορεί, τέλος, να ξεδιπλώνεται ένα παιχνίδι -σύνηθες σε τέτοιες περιπτώσεις- με μπλόφες, προκλητικά χτυπήματα και τακτικές αναδίπλωσης.
Η αίσθηση που αποκομίζουν τα μέλη της ελληνικής αντιπροσωπείας στις συζητήσεις που διεξάγονται στις Βρυξέλλες είναι ότι απέναντί τους δεν βρίσκονται συνομιλητές που αναζητούν αμοιβαία επωφελείς λύσεις, αλλά φανατικοί («Ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού» είναι ο όρος που χρησιμοποιούν) που δεν ενδιαφέρονται, όσο λένε δημοσίως, για το δημοσιονομικό κόστος των προτάσεων της κυβέρνησης ούτε, πολύ περισσότερο, για την πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς – άλλωστε τα αποτελέσματα στα πεδία αυτά θα φανούν σε βάθος χρόνου.
Ζητούν απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, αρνούνται διαρρήδην την επιστροφή του καθεστώτος των συλλογικών συμβάσεων, επιμένουν στην απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και στη σύνταξη νόμου που θα κάνει εξαιρετικά δύσκολη την προκήρυξη των απεργιών. Ο στόχος τους είναι να υποχρεώσουν την ελληνική κυβέρνηση να εγκαταλείψει τις δεσμεύσεις της, να παραβιάσει τις κόκκινες γραμμές της και να την οδηγήσουν σε άτακτη υποχώρηση στο πολιτικό και το ιδεολογικό επίπεδο.
Από την ήττα ανακάμπτεις, από τη συντριβή πολύ δύσκολα, από την πανωλεθρία όμως είναι αδύνατον. Και βεβαίως, όση φαντασία κι αν διαθέτεις, δεν μπορείς να παρουσιάσεις μια πανωλεθρία ως έντιμο συμβιβασμό.
Ανάγωγα
Νέα κυβέρνηση ευρωπαϊκής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας οραματίζεται ο επικεφαλής του Ποταμιού Σταύρος Θεοδωράκης. Με βάση όσα έχουν πει μέχρι τώρα και αυτός και ορισμένα στελέχη του, ο στόχος είναι φύγουν από την κυβέρνηση οι ΑΝ.ΕΛΛ. (13 έδρες) και οι εκπρόσωποι του «σταλινικού λαϊκισμού», δηλαδή όσοι ανήκουν ή συμφωνούν με την Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ (με μετριοπαθείς υπολογισμούς είναι περίπου 20) και να προστεθούν οι 17 βουλευτές του Ποταμιού. Το άθροισμα όμως δεν βγάζει 151 έδρες. Παιδιά, υπάρχει πρόβλημα. Προσπαθήστε περισσότερο. Ψάξτε στη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Σίγουρα θα βρείτε κάποιους μουστερήδες.
