Οι πέντε νικητές για τη συναυλία (τα ονόματά σας θα βρίσκονται στην είσοδο του μαγαζιού)
Χριστίνα Πανταζή
Ντίνα Στυλιανού
Κλέα Παντελοπούλου
Τριαντάφυλλος Λεκοσιώτης
Γιώργος Οικονόμου
Το αγαπημένο ροκ ντουέτο, πειραματίζεται άλλη μια φορά με τον ήχο του. Τι κάνει αυτή τη φορά; Αλλάζει για λίγο τη γνώριμη, έντονη-ηλεκτρική ταυτότητά του, «μεταφράζοντας» μουσικά τις μελωδίες και τα δυνατά μηνύματα των τραγουδιών του, σε έναν πιο ακουστικό κιθαριστικό ήχο.
Την Παρασκευή 3 Απριλίου παίζουν στο Passport, του Πειραιά. Με αφορμή τη συναυλία αυτή μιλούν στο efsyn.gr και προσφέρουν στους αναγνώστες μας πέντε διπλές προσκλήσεις με ποτό.
Στο Passport θα παρουσιάσουμε ένα ιδιαίτερο πρόγραμμα… που από τον Νοέμβρη ταξιδεύουμε σε όλη την Ελλάδα. Ο τίτλος της συγκεκριμένης παράστασης «με δυο κιθάρες…» δίνει και το σήμα αυτού του μουσικού μας εγχειρήματος. Πειραματιζόμαστε και προσαρμόζουμε τη μουσική και τα τραγούδια μας, σε έναν ήχο πιο ακουστικό, σε σχέση πάντα με την γνώριμη δυναμική, ηλεκτρική φύση της μπάντας μας. Παλαιότερα γνωστά τραγούδια απ τη δισκογραφίας μας, σαφώς διασκευασμένα, αλλά και νέα τραγούδια που αυτή την περίοδο ηχογραφούμε, θα ακουστούν σε ήχους βασισμένους επάνω σε μια ακουστική και μια κλασσική κιθάρα. Κατά τη διάρκεια του προγράμματος θα υπάρξουν και σημεία με συμμετοχές εξαιρετικών μουσικών που θα εμπλουτίσουν τα ηχοχρώματα στις μουσικές μας επιλογές.
Η βάση της μουσικής μας πρότασης όλα αυτά τα χρόνια… ανεξάρτητα από τους πειραματισμούς που επιχειρήσαμε από album σε album (ηλεκτρονικά στοιχεία, κουαρτέτα εγχόρδων, παραδοσιακά όργανα κλπ} ανέκαθεν ήταν οι κιθαριστικοί ήχοι γύρω απ τους οποίους προσαρμόζαμε κάθε ενορχήστρωση. Απ’ αυτή την άποψη, το τρέχον εγχείρημα, παρόλο που φαίνεται ένα εντελώς διαφορετικό project, έχει στενή σχέση με τη συνθετική μας αντίληψη, καθώς πολλά απ’ τα τραγούδια ξεκίνησαν το μουσικό τους ταξίδι με μια τέτοια μορφή. Η απόσταση αυτή από το άκρως ηλεκτρικό ύφος μας, υπήρξε αναγκαία για δύο κυρίως λόγους. Αφενός για καλλιτεχνικούς λόγους, αφού περικλείει το «στοίχημα» του να διατηρηθεί η εξωστρέφεια, η δύναμη και το νόημα των τραγουδιών μας. Αφετέρου για συναισθηματικούς λόγους, αφού μας φέρνει ακόμη πιο κοντά τον έναν στον άλλον και κατά κάποιο τρόπο, πίσω στην εποχή που συνθέσαμε τα πρώτα μας τραγούδια. Ανακαλύπτουμε έτσι, τις εύλογες αλλαγές μας κατά τη διάρκεια της 15ετούς πορείας μας, αλλά και τα κοινά, σταθερά σημεία αναφοράς μας, όπως η ακλόνητη λαχτάρα και ανάγκη να δημιουργήσουμε σαν να είναι η πρώτη μέρα.
Αν με δύο κιθάρες βγαίνει πρόγραμμα; Ήταν η πρώτη σκέψη-στοίχημα… που θελήσαμε να προσπαθήσουμε και που βάλαμε και με τους εαυτούς μας. Ήταν κάτι που σκεφτόμασταν πολύ καιρό. Η συγκεκριμένη περίοδος προκρίθηκε ως η καταλληλότερη για να δουλέψουμε επάνω σε αυτό, μιας και ερμηνευτικά, νιώθαμε σε πολύ καλό επίπεδο. Δουλέψαμε με πολλή αγάπη, με πείσμα και υπομονή επάνω στις κιθάρες μας, ψάχνοντας κι αλλάζοντας πολλές φορές μελωδίες κι αρμονίες, μέχρι να μας αποκαλυφθεί η καλύτερη δυνατή μορφή των τραγουδιών. Επιστρατεύσαμε κάθε προσφερόμενη πτυχή στο επίπεδο των γνώσεών μας και της μελέτης μας, ειδικά στην κλασική παιδεία μας. Τουλάχιστον 3 μήνες προετοιμασίας μας οδήγησαν στην απόφαση να τολμήσουμε την περιοδεία αυτή. Πολλά από τα τραγούδια αναπροσαρμόστηκαν και αναζυμώθηκαν κατά τη διάρκεια των ζωντανών εμφανίσεων, κάτι που μας βοήθησε ιδιαιτέρως, αφού πειστήκαμε πως άξιζε τον κόπο να αποτυπώσουμε και δισκογραφικά τη σημαντική για εμάς αυτή, στιγμή της πορείας μας. Όχι μόνο φτάνουν οι δυο κιθάρες, αλλά υπάρχουν περιπτώσεις που και μια κιθάρα αρκεί. Χρειάζεται γνώση, ικανότητα, δουλειά και κυρίως ψυχή…
Το «Κάπου υπάρχει αγάπη» είναι το νέο μας τραγούδι… και το πρώτο από μια σειρά τραγουδιών που θα παρουσιάζουμε, όσο οι ηχογραφήσεις του νέου μας album με τίτλο «Κίτρινα Ποδήλατα – the acoustic project» προχωρούν. Σκοπός μας είναι να κυκλοφορήσει ολοκληρωμένο ως τον ερχόμενο Οκτώβρη, εγκαινιάζοντας έτσι μια τριλογία από albums με ξεχωριστή και πολύ διαφορετική άποψη, που θα ολοκληρώσει μια τολμηρή μουσική μας σκέψη. Νέα τραγούδια όπως το «Κάπου υπάρχει αγάπη» καθώς και επανεκτελέσεις παλιότερων, γνωστών τραγουδιών μας, βασίζονται στο μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς αυτής σε δύο κιθάρες. Το συγκεκριμένο τραγούδι περιέχει και έγχορδα που «ανοίγουν» τα ηχοχρώματα και συμπληρώνουν τις αρμονίες της κλασικής κιθάρας. Ιδιαίτερη αξία δίνει στο «σήμα» του τραγουδιού και η συμμετοχή της εξαιρετικής χορωδίας μουσικού σχολείου Παλλήνης. Σε θεματολογία, παροτρύνει όλους μας, να ψάξουμε εκείνη την «ρωγμή» της κάθε δύσκολης στιγμής μας στην οποία κρύβεται η… «άλλη όψη του νομίσματος». Γιατί πιστεύουμε και θέλουμε να το μοιραστούμε, πως ακόμη και στα πιο δύσκολα, στα πιο γκρίζα, στα πιο ανέλπιστα… υπάρχει αγάπη… υπάρχει το φως… αρκεί να θέλουμε να αναζητήσουμε… να πιστέψουμε σε εμάς, στους ανθρώπους, στη ζωή, στη φύση και τη σοφία τους.
Ποια η ανάγκη του καλλιτέχνη για ανανέωση; Κατά την άποψή μας… είναι και ανάγκη αλλά και υποχρέωση η ανανέωση ενός δημιουργού. Κυρίως όταν περιέχει το κίνητρο της εξέλιξης, της αναζήτησης, της συνεχούς ανάγκης για περαιτέρω γνώση, για νέες εικόνες, νέες σκέψεις και διαφορετικές οπτικές γωνίες της κατά τ’ άλλα, ίδιας ικανότητας του να δημιουργεί. Αν η προσπάθεια ανανέωσης γίνει χωρίς προεργασία, χωρίς αναζήτηση, χωρίς κόπο, χωρίς διεύρυνση των οριζόντων ..έτσι…μόνο για να γίνει…τότε δε πιστεύουμε πως έχει πιθανότητες για κάποιο γόνιμο αποτέλεσμα. Πρέπει η εσωτερική ανάγκη ή καλύτερα η εσωτερική γόνιμη ανησυχία, να μην αφήνει περιθώρια να πράξει ο δημιουργός αλλιώς. Πρέπει να αναζητεί την εφηβική φλόγα μέσα στην ωρίμανση της μουσικής,και όχι μόνο, ηλικία του. Όταν η φλόγα χαθεί..ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση, μένει απλώς μια κεκτημένη ταχύτητα και η συνήθεια… έννοιες που δε χωρούν στη δημιουργία που υπηρετεί την ίδια την τέχνη. Η ανάγκη για ανανέωση θέλει αγάπη, διάθεση για γνώση και τρέλα. Κυρίως όμως απαιτεί αυτοσεβασμό και συναίσθηση ότι με το έργο του ο κάθε δημιουργός, αφήνει ένα μουσικό ίχνος-αποτύπωμα που ο χρόνος θα αξιολογήσει.
Αυτό που πιστεύουμε πως πρέπει να φοβάται ένα συγκρότημα… αλλά και ο κάθε δημιουργός που αφήνει στον ίδιο το χρόνο να αξιολογήσει το έργο του, είναι η ώρα που θα καταλάβει, πως επιχειρεί να κρυφτεί απ τον ίδιο του τον εαυτό. Όταν καταλάβει πως η φλόγα που προ-αναφέραμε έσβησε, πως ο κύκλος ολοκληρώνεται και πλέον δημιουργεί μονάχα από συνήθεια, από ανάγκες πέραν των αγνά καλλιτεχνικών, από υποχρέωση, είτε επειδή αυτό ξέρει μόνο να κάνει. Όταν αναμασάει το ίδιο πεπατημένο μουσικό σκηνικό, όταν πια κάνει μουσική μόνο για άλλους λόγους πέραν της ουσιαστικής προσφοράς, όταν φοβάται να αφήσει τη σκυτάλη σε πιο νέους που έρχονται με νέα σκέψη, νέες ιδέες και κυρίως δίψα για δημιουργία. Ένας δημιουργός μπορεί να είναι είτε σημαντικός είτε περαστικός, μεγάλος ή μικρός, έμπειρος ή άπειρος, ικανός ή μέτριος. Όλοι όμως γνωρίζουμε πότε κρυβόμαστε απ τον εαυτό μας. Ξέρετε, ένας 80άρης πραγματικός καλλιτέχνης μπορεί να κρύβει ακόμη στις δημιουργίες του έναν ριψοκίνδυνο, αεικίνητο έφηβο. Αυτός δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Ούτε ανασφάλειες θα έχει. Αυτό που πρέπει να φοβάται ένας δημιουργός λοιπόν είναι μη τυχόν και δεν συνειδητοποιήσει πως η φλόγα του έσβησε. Τότε το ένα λάθος θα διαδεχθεί το άλλο.
