Δίχως αμφιβολία απ’ τα τιτιβίσματα της τιβί εξάγει το πόπολο ασφαλή συμπεράσματα για τον δημόσιο βίο. Επιτίθεται λυσσωδώς η οθόνη στη Ζωή, για την κάπως εμφαντική συνομιλία της με τον διπλωματούχο αστυνομικό διευθυντή, και φρουμάζουν υπέρ της τα σόσιαλ μίντια. Εξ ενστίκτου. Την υπερασπίζονται οι θαμώνες τους, διότι σκέφτονται ότι πράττει ορθώς, γιατί τρέμει σαν εγκέλαδος με τη συμπεριφορά της η Τρέμη. Η συμπαθής παρουσιάστρια, παρεμπιπτόντως, σχεδόν αποπήρε στον αέρα τον Κώστα Λαπαβίτσα, καθώς μιάμιση ώρα τα μεσάνυχτα της 21ης Μαΐου δεν του τηλεφωνούσαν οι φίλοι του για τα χρόνια πολλά. «Θα ’χουν πέσει για ύπνο τέτοια ώρα» ψέλλισε εκείνος. «Μα καλά, κάνετε παρέα με κοιμισμένους» τον αποσβόλωσε η Ολγα, που ονειρευόταν ευχές σε απευθείας μετάδοση. Τα κανάλια, μολαταύτα, διατηρούν την αξιοπιστία τους: Η εγκυρότητά τους έγκειται στο ότι όλο και περισσότεροι θεατές καταλαβαίνουν πως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο απ’ αυτό που προπαγανδίζουν.
Ναζιάρικα εκφωνήθηκε και η έλευση του ΔΝΤ – εν προκειμένω το νάζι με τους ναζί διαφέρουν μόλις κατά έναν τόνο. Καστελόριζα και βράσε όρυζα, θυμάστε. Η κοσμοϊστορική φράση «αν δεν μας επέβαλλαν το Μνημόνιο, οφείλαμε να το ανακαλύψουμε μόνοι μας» κατάντησε κλισέ στο γυαλί. Την επαναλάμβαναν αυτοβούλως διάφοροι μεθοριακοί τηλεμαϊντανοί αποσκοπώντας σε μερικά λεπτά επιπρόσθετης δημοσιότητας. Την πρωτοείπε, αν δεν απατώμαι, ο Πάγκαλος που δεν απατάται ποτέ. Αρεσε στη σαχλεπίσαχλη φιγούρα του Αδ-όνειδος, ο οποίος τη μετέτρεψε σε μανιέρα. Εφτασε στο σημείο να εκτοξεύει βολές κατά του Τόμσεν, όχι για τις ολέθριες πολιτικές που μας καταδικάζουν στην ένδεια, αλλά επειδή τάχα μου του κλέβει τη δόξα. Ακολούθησε ο Κυριάκος, δεν γράφω επώνυμο καθότι προληπτικός, και πλείστοι όσοι. Το ένοχο Ταμείο αναλαμβάνει εργολαβικά τη σωτηρία αναξιοπαθουσών χωρών, υπό την προϋπόθεση να εκχωρήσουν μπιρ παρά τον δημόσιο πλούτο τους σε ελλοχεύουσες πολυεθνικές εταιρείες και να αποσαθρώσουν τις εργασιακές τους σχέσεις, μειώνοντας ταυτοχρόνως μεροκάματα και μισθούς στο μη περαιτέρω. Πρόκειται για άκρως προσοδοφόρα μπίζνα, που πληρώνουν με το αίμα τους οι λαοί.
Τον Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο έφερε στην Ελλάδα η πτώχευσή της επί Χαριλάου Τρικούπη προ αμνημονεύτων ετών. Θρονιάστηκε στις πλάτες μας ούτε λίγο ούτε πολύ καμιά ογδονταριά χρόνια, εισπράττοντας τα έσοδα των κρατικών μονοπωλίων· από τα σπίρτα και το φαρμακευτικό οινόπνευμα, που βαφόταν επί τούτου γαλάζιο, ίσαμε πολυάριθμα βιομηχανικά προϊόντα και ορυκτά. Το ΔΝΤ μάς ήρθε με τις ευλογίες της οδού Χαριλάου Τρικούπη, καίτοι εκείνο τον καιρό είχε μετακομίσει στην Ιπποκράτους. Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας δεν διέθεταν την απαιτούμενη τεχνογνωσία, ήτοι τις δοκιμασμένες και αλάνθαστες συνταγές του, για να μας σώσουν. Ακόμα και τώρα που οι μηχανισμοί τους ξεπατίκωσαν τις πατέντες του, θέτουν απαράβατο όρο την απρόσκοπτη παρουσία του για να υπογράψουν συμφωνία με την αριστερή ελληνική κυβέρνηση. Οσοι ελπίζουν πως θα ξεκαρφωθεί να φύγει συντόμως είναι μακριά νυχτωμένοι. Δεν προβλέπεται, τουλάχιστον όσο οι καναπέδες μας εξακολουθούν να ’ναι αναπαυτικοί κι απέναντί τους η τιβί παραμένει ανοιχτή.
