Στο δημοσίευμα της «Εφ.Συν.» του Νίκου Σβέρκου (30/3) «Ο πόλεμος των ιδεολογιών», όπου γινόταν λόγος για «χαρακτηριστικά ιδεολογικής διένεξης (που) λαμβάνουν οι συζητήσεις στις Βρυξέλλες μεταξύ ελληνικών και ευρωπαϊκών τεχνικών κλιμακίων» σημειώνεται και πως: «Εξάλλου η κυβέρνηση στην Αθήνα επιθυμεί να προχωρήσει απερίσπαστη στο νομοθετικό της έργο, αλλά και να περάσει στην “αντεπίθεση” απέναντι στην αντιπολίτευση». Σεβαστές οι προτεραιότητες της κυβέρνησης, προπαντός δικαίωμά της: πρώτα να νομοθετήσει και κατόπιν να «αντεπιτεθεί» στην αντιπολίτευση.
Μία παρατήρηση μόνο… τακτικής: τα όπλα ορίζουν επίθεση και αντεπίθεση. Αραγε, σε ποια πυρά της επιτιθέμενης αντιπολίτευσης να αντεπιτεθεί η κυβέρνηση; Αυτό που έλεγε ο Συγγρός στον (φίλο του) Τρικούπη: «Χαρίλαε και το πτωχεύειν θέλει τέχνη!», ταιριάζει, νομίζω, και στην «αντεπίθεση» της σημερινής κυβέρνησης: Και το αντεπιτίθεσθαι θέλει τέχνη! Το έχω ήδη επισημάνει: Ο πολιτικός λόγος της αντιπολίτευσης, πρωτίστως της αξιωματικής, απουσιάζει, σε στιγμή που η χώρα τον χρειάζεται όσο λίγες φορές στο παρελθόν∙ τα πυρά της είναι άσφαιρα∙ ελάχιστο δείγμα: η… θεαματική αποχώρησή της από τη Βουλή, στην ενημερωτική συζήτηση της 30ής Μαρτίου.
Από την άλλη: Ούτε η ενημέρωση που επαγγέλθηκε ο πρωθυπουργός ήταν επαρκής ενημέρωση, οικοδομημένη σε λόγο που θα προκαλούσε, αν όχι διάλογο, έστω αντίλογο. Μονολόγους παρακολουθούσαμε. Κι όταν αρχίζουν οι «μονόλογοι» έπονται η πλήξη και το χασμουρητό! Ούτε η καταφυγή σε –αποκηρυγμένες!– πράξεις νομοθετικού περιεχομένου (όπως έγινε με τις φορολογικές εκπτώσεις επί προστίμων και προσαυξήσεων, νωρίς νωρίς!) συνιστούν επιχείρημα που ενθαρρύνει τον διάλογο∙ αντιθέτως αποθαρρύνει την ελπίδα ότι κάτι, επί τέλους, αλλάζει. Ούτε οι αγωγές υπουργών εναντίον δημοσιογράφων που περιέχουν απαίτηση χρηματικής αποζημίωσης (έστω και αν το ποσόν ο ενάγων δεν θα το ενθυλακώσει) προοιωνίζονται το διαφορετικό, το καλύτερο! Εχω τη γνώμη πως η κυβέρνηση βιάστηκε να… παροπλίσει το υπερόπλο «ηθικής υπεροχής» που λέγεται: πειθώ!
