Η νέα κυβέρνηση

Η κυβέρνηση που συγκροτήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ σε συνεργασία με τους ΑΝ.ΕΛΛ. και τη συμμετοχή υπερκομματικών προσωπικοτήτων έχει ξεκάθαρη στόχευση: την αντιμετώπιση προβλημάτων που απαιτούν άμεση λύση προκειμένου να αναχαιτιστεί η ανθρωπιστική κρίση που προκάλεσαν τα μνημόνια τα οποία συνυπέγραψαν οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ. Πρόκειται για ένα υπουργικό συμβούλιο με 10 δομές, αντί για 18 που υπήρχαν. Εχει 14 υπουργούς έναντι των 18 της προηγούμενης κυβέρνησης Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ και συνολικά αποτελείται από 40 πρόσωπα υπό τον Αλέξη Τσίπρα. Για πρώτη φορά θεσπίζονται οι θέσεις υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής, Καταπολέμησης της Ανεργίας, αλλά και της Αντιμετώπισης της Διαφθοράς. Πέντε χαρτοφυλάκια έχουν στελέχη των ΑΝ.ΕΛΛ. και άλλα πέντε μέλη της νέας κυβέρνησης δεν έχουν κομματική ταυτότητα. Ξεχωριστά το κάθε μέλος του υπουργικού συμβουλίου έχει τη δική του πολιτική και επιστημονική διαδρομή και γνωρίζει ότι το έργο που αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας δεν έχει περίοδο χάριτος.

ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Αντιπρόεδρος με ειδικό βάρος

Γεννημένος στο Λασίθι Κρήτης, ο Γιάννης Δραγασάκης εντάχθηκε στην Αριστερά από τα μαθητικά του κιόλας χρόνια ως μέλος της Νεολαίας «Γρηγόρης Λαμπράκης», ενώ στα φοιτητικά του χρόνια στρατεύτηκε στον αντιδικτατορικό αγώνα. Εχει σπουδάσει και εργαστεί στον τομέα των Πολιτικών Επιστημών και των Οικονομικών. Μέχρι το 1991 ήταν ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και έκτοτε είναι στέλεχος του Συνασπισμού.

Στο 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ (19-24/2/1991), με την αντιπαράθεση «ανανεωτικών»-«ορθόδοξων» να χτυπάει κόκκινο, ο Γ. Δραγασάκης έθεσε υποψηφιότητα απέναντι στη μετέπειτα γραμματέα Αλέκα Παπαρήγα. Εχασε για μόλις τέσσερις ψήφους (57-53) – από τους σκληρούς τον είχε ψηφίσει ο αείμνηστος καθηγητής Γ. Χουρμουζιάδης. Τότε ο Χ. Φλωράκης, διαβλέποντας πού οδηγούσε η εκλογή αυτή, σε μια ύστατη προσπάθεια ενότητας του κόμματος πρότεινε «αναπληρωτή γραμματέα τον Γιάννη», εκείνος όμως δεν δέχτηκε (ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου) και η Ιστορία μετά γράφτηκε όπως γράφτηκε.

Χρόνια αργότερα, ένας από τους τακτικούς συνομιλητές του Χ. Φλωράκη τον είχε ρωτήσει γιατί δεν είχε στηρίξει τον «Γιάννη» απέναντι στην «Αλέκα» – υποψήφιοι με διαφορετικό ειδικό βάρος. «Ο Γιάννης… ναι, θα μπορούσα, όμως το κόμμα…» Εκ των υστέρων παραδοχή λάθους; Ισως, αλλά με «αν» και υποθέσεις δεν γράφεται η Ιστορία.

Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής το 1989, ενώ έχει συμμετάσχει στην οικουμενική κυβέρνηση του Ξ. Ζολώτα ως αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Οικονομίας. Στην προηγούμενη Βουλή ήταν αντιπρόεδρος και μέλος της διαρκούς επιτροπής για την οικονομία και τον προϋπολογισμό. Ο Γιάννης Δραγασάκης είναι ένας εξαιρετικά ευγενικός άνθρωπος που ακούει τον συνομιλητή του και αντέχει τον διάλογο.

Ο αριστερός οικονομολόγος θεωρείται βαθύς γνώστης της επιστήμης του. Αναγνωρίζεται και από τους αντιπάλους του και είναι ο πρώτος που μίλησε για τη «βίαιη ωρίμανση του κόμματος». Υποστήριξε ότι «η διέξοδος δεν βρίσκεται στην επιστροφή σε κάποια εκδοχή του παρελθόντος, αλλά στο άνοιγμα νέων δρόμων προς νέα παραγωγικά μοντέλα, προς νέες μορφές πραγματικής δημοκρατίας» και πως «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα γίνει ΠΑΣΟΚ αλλά η Αριστερά του 21ου αιώνα». μακράν απέχει από το μοντέλο του παραδοσιακού αριστερού «που εύκολα υπόσχεται».

Θεωρείται εμπνευστής της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και αισθάνεται δικαιωμένος από την αντιμετώπιση που έχει το κόμμα του στα διεθνή φόρουμ και τις συναντήσεις με Ευρωπαίους αξιωματούχους. Σημερα καλείται να συντονίσει το οικονομικό επιτελείο ώστε να αποδείξει ότι «η Αριστερά στην κυβέρνηση δεν θα είναι πολιτική παρένθεση». «Τους πείθουμε, όλοι πλέον περιμένουν την πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα» ισχυριζόταν στους συνομιλητές του.

Οποτε χρειάστηκε να υπερασπιστεί την προσωπική και οικογενειακή του ζωή, δίδαξε πολιτισμό και αξιοπρέπεια και για τον λόγο αυτό, όπως και για πολλούς άλλους, του ευχόμαστε κάθε επιτυχία αλλά και το καλώς να ορίσει το εγγόνι του που έρχεται οσονούπω.