Οι άγνωστοι του τρένου

«Θαρρώ πως ορισμένα πράγματα είναι καλύτερα να τα συζητάμε. Και καμιά φορά ένας ξένος είναι το καταλληλότερο πρόσωπο για κάτι τέτοιο, δεν βρίσκετε;»

Και η εξομολόγηση αρχίζει. Μέσα σ’ ένα βαγόνι τρένου.

Τέσσερις άνθρωποι. Τέσσερις συναντήσεις στον ίδιο χώρο, στην ίδια θέση, στην ίδια διαδρομή.

Ακουσίως συνεπιβάτες σε μια πορεία που δεν διάλεξαν. Ενας παράξενος επιβάτης ξεκινά την κουβέντα, στήνοντας λεκτικό παιχνίδι με τον καθένα ξεχωριστά. Τ

ους σπρώχνει να του εκμυστηρευτούν κάτι από τη ζωή τους.

Το έργο «Τερματικός σταθμός» του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη παίζεται στο θέατρο «104» σε σκηνοθεσία Ορέστη Τάτση. Ενα έργο για τη χαμένη αίσθηση της ζωής, την απουσία της διερώτησης και τη βαθιά απώλεια των διαδρομών μας. Η μοναξιά, η εγγύτητα και η απόσταση δεν είναι ποτέ ζήτημα τόπου αλλά απόφασης, λέει ο συγγραφέας. Αρκεί να απλώσουμε το χέρι για να αλλάξουμε διαδρομή.

Ο αρχικός τίτλος του έργου ήταν «Ουδέτερη ζώνη», με αυτόν απέσπασε και το Κρατικό Βραβείο το 2004.

Ο Ορέστης Τάτσης, διαβάζοντας το έργο του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη, ένιωσε ότι θέλει να το δει στη σκηνή.

«Το κείμενο μιλάει γι’ αυτό που βιώνουμε καθημερινά και μας προκαλεί να αναμετρηθούμε μαζί του με όρους κοινωνικούς, όμως», λέει. «Ο Κωνσταντίνος το έγραψε όταν ήταν τριάντα τριών χρόνων. Οσο είμαι εγώ σήμερα. Είναι σαν να συνομιλούμε ετεροχρονισμένα ως συνομήλικοι. Προσπάθησα λοιπόν ν’ ανοίξω διάλογο με αυτό που με τρώει εδώ και χρόνια. Η σχέση του εγώ με το “άλλο”. Το “άλλο” που συναντάς δίπλα σου και το “άλλο” που κρύβεται εντός σου. Πόσο διαφέρουμε από τον άλλον ή από αυτό που θεωρούμε ως εαυτό; Ειδικά σήμερα που η δυσκολία των ανθρώπων να εξοικονομήσουν τα προς το ζην τούς έχει οδηγήσει σε απομόνωση. Το φοβερό είναι ότι ο Τζαμιώτης το έβλεπε αυτό πριν από δέκα χρόνια. Νομίζω στο έργο με τράβηξε αυτό το ανάμεσα που κρύβεται στον τίτλο “Ουδέτερη ζώνη”. Το νόημα μιας φράσης βρίσκεται σε εκείνο το διάστημα που δημιουργούν οι λέξεις. Η ανάσα μας δίνει τον χώρο της κατανόησης. Η ανάπαυλα, ο κενός χρόνος που τον θεωρούμε άχρηστο ίσως είναι ο πολυτιμότερος. Η ζωή μας μοιάζει με μια ατέρμονη διαδρομή, που συνεχώς προσπαθούμε να φτάσουμε κάπου και ξεχνάμε την αξία της ίδιας της διαδρομής.

»Το έργο του Κωνσταντίνου ήρθε σαν δώρο. Γνήσιο θέατρο, βασισμένο στον λόγο. Σπάνιο πράγμα σήμερα. Δουλειά με τους ηθοποιούς πάνω σε έναν σταθερό καμβά, που το μόνο που θα δώσει ζωή είναι οι ίδιοι μέσα από τον σωματοποιημένο λόγο. Μια νέα εφαρμογή, ένα καινούργιο στοίχημα, όσων έμαθα πλάι στον Αντώνη Αντύπα. Εργαστήκαμε συστηματικά με τέσσερις υπέροχους ηθοποιούς για μήνες. Οι δυσκολίες δεν ήταν λίγες μια κι όλοι είμαστε υποχρεωμένοι να δουλεύουμε κι αλλού».

Ο Ορέστης Τάτσης διδάσκει στη Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας.

«Είμαι τυχερός. Εχω εξαιρετικούς μαθητές, γεμάτους ορμή και δίψα για γνώση και ζωή. Στην Πάτρα γίνεται σημαντική δουλειά κι αυτό οφείλεται τόσο στη διεύθυνση όσο και στους ανθρώπους που συνεργάζονται με τη Σχολή. Πρέπει να σημειώσω ότι για την παράσταση συνεργάστηκαν πέραν των ηθοποιών άλλοι δέκα άνθρωποι. Το αναφέρω όχι μόνο για να τους ευχαριστήσω, αλλά για να επισημάνω ότι δεν είναι απλό πράγμα μια παράσταση. Το κόστος, για να συνεχίσουμε να δημιουργούμε με σεβασμό σε αυτό που κάνουμε, είναι τεράστιο».

INFO:

Θέατρο «104» (Τηλ.: 210-3455020).

Παίζουν: Παναγιώτης Ξενάκης, Αρης Τσαμπαλίκας, Διονυσία Σακελλαρίου, Στέλιος Πατσιάς.

Παραστάσεις: Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.15.