Πυρά αλλά τζούφια

Δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να συμβεί στο προεκλογικό δεκαήμερο που απομένει. Εχω όμως την αίσθηση ότι τα πυρά που διασταυρώνονται μεταξύ των πολιτικών κινούνται προς όλες τις κατευθύνσεις και συχνά εισχωρούν σε βάθος χρόνου, αλλά είναι τζούφια. Δεν θέλω να γενικεύσω και παίρνω σοβαρά υπόψη τις μνημονιακές συγκυρίες, άρα και την κρισιμότητα των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου. Εξ αιτίας όμως αυτών των συγκυριών και της κρισιμότητας, αναλογιζόμενος προηγούμενες προεκλογικές περιόδους, από τη δεκαετία του ’60 και μετά που έχω καθαρή εικόνα, δεν θυμάμαι άλλη φορά που τα ανταλλασσόμενα πυρά να είναι τόσο τζούφια και παραπειστικά, ίσα που να ακουστούν και να παραπλανήσουν. Τους λείπει το πολιτικό βάρος του επιχειρήματος και η λυδία λίθος της επιβεβαίωσης.

Δεν εξετάζω ακραίους –απελπισμένους θα έλεγα– χαρακτηρισμούς, όπως του Αντώνη Σαμαρά εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ ότι θέλει ν’ ανοίξει τα σύνορα στους μετανάστες, αμέσως μετά τη συγκλονιστική, πολύνεκρη επίθεση φανατικών ισλαμιστών εναντίον της σατιρικής παρισινής εφημερίδας «Σαρλί Εμπντό». Ούτε της εκπροσώπου Τύπου της Ν.Δ., ευρωβουλευτή, Μαρίας Σπυράκη, που αποκάλεσε τον ΣΥΡΙΖΑ «γκεμπελίσκους». Χαρακτηρισμοί που ξεφεύγουν, νομίζω, από κάθε όριο πολιτικής ευπρέπειας.

Αναφέρομαι στο γενικό προεκλογικό κλίμα και στον τρόπο που οι πολιτικοί διαπιστεύονται στους πολίτες: τι λένε και πώς το λένε. Αφορμή, η συνέντευξη στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων του Γιώργου Παπανδρέου, πρώτη μετά τη δημιουργία δικού του κόμματος. Περιορίζομαι στην «περιορισμένη αυτοκριτική» του («Εφ. Συν.» 12/1, υπενθυμίζοντας ότι ο Γ.Π. δεν είχε τις καλύτερες σχέσεις με το είδος «αυτοκριτική»). Δήλωσε ότι «γνωρίζει τα λάθη του, έχει διδαχτεί από αυτά», αλλά «δεν κρύφτηκε, δεν φυγομάχησε, δεν έριξε την καυτή πατάτα σε άλλον, δεν έπαιξε τη χώρα στα ζάρια». Κορυφώνοντας την «αυτοκριτική» του… παραδέχτηκε ότι το μνημόνιο ήταν αναπόφευκτο και ότι στη σύνοδο των Κανών είχε ήδη ανατραπεί. Γρίφος: Αναζητούνται τα λάθη!