Με αφορμή τις πρόσφατες προκηρύξεις του ΕΛΓΟ-Δήμητρα που αφορούσαν, α) 100 θέσεις μόνιμου ερευνητικού προσωπικού και β) 150 αντίστοιχες συμβάσεις ετήσιας διάρκειας προς στελέχωση των πρώην ινστιτούτων ΕΘΙΑΓΕ, θα θέλαμε να ανασκάψουμε τη συλλογιστική που ακολούθησε το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων έως αυτές τις αποφάσεις.
Κατ’ αρχήν, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι η συγκεκριμένη διεκδίκηση ήταν αίτημα κάποιων δεκαετιών απέναντι στην κεντρική εξουσία, από ομάδες ατόμων με αυτόνομη δράση και ικανοποιήθηκε ύστερα από παρεμβάσεις πολλών χρόνων, στο τεχνικό προσωπικό των ιδρυμάτων αυτών, μακριά από κάθε είδους εκφοβισμό που λάβαμε ως απόκριση από τους αντίστοιχους διοικητικούς μηχανισμούς.
Πέρα από τη χρόνια αδιαλλαξία της εκάστοτε κυβέρνησης, συναντήσαμε την αδιαφορία γεωπόνων και αγροτικών συνεταιρισμών, οι οποίοι δρουν με γνώμονα το εμπορικό συμφέρον και τη μικροπολιτική στρατηγική, αντίστοιχα.
Η τοπική αυτοδιοίκηση συνεχίζει να υποκινείται από πελατειακές σχέσεις, όπως και οι ψηφοθηρικές τακτικές πολιτικών κομμάτων της αντιπολίτευσης.
H εμπειρία μας δεν διαψεύδεται αν αναστοχαστούμε πάνω σε ανάλογα παραδείγματα της πρόσφατης ιστορίας, όπως το αυθόρμητο αγροτικό κίνημα για την τιμή της τομάτας, που έλαβε χώρα στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης.
Eπιπρόσθετα, δεν μπορούμε να αμελήσουμε την ηχηρή απουσία ενδιαφέροντος από πανεπιστημιακούς και εργαζόμενους στην εκπαίδευση, αλλά και αγροτο-συνδικαλιστικούς φορείς απέναντι σε παρόμοια ερεθίσματα για θεμελίωση βάσεων προς συζήτηση μακροχρόνιων προοπτικών.
Και πάνω σε αυτό το τελευταίο στοιχείο θα θέλαμε να σταθούμε λίγο περισσότερο και να συνοψίσουμε, δίχως βέβαια καμία μηδενιστική διάθεση.
Οσον αφορά την προκήρυξη περί συμβάσεων μικρής διάρκειας, ο υποψήφιος ερευνητής καλείται να πληροί έναν κυκεώνα ασφαλιστικών και φορολογικών προϋποθέσεων, οι οποίες για γραφειοκρατικούς λόγους αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα για διεκδίκηση βραχυπρόθεσμης απασχόλησης.
Σχετικά με τη δεξαμενή των μονίμων θέσεων, ειλικρινά αναρωτιέμαι με ποιο αλγόριθμο έγινε η επιλογή χρηματοδότησης κάποιων ινστιτούτων που λειτουργούν στο άστυ, όταν για την εφαρμοσμένη γεωργική έρευνα απαιτούνται πειράματα πεδίου και βιοδοκιμές στην ύπαιθρο, με τουλάχιστον καλλιεργήσιμες, αν όχι απευθείας καλλιεργούμενες εκτάσεις;
πρωτόκολλο ακολουθήθηκε, με ποιο γνώμονα και από ποια εξειδικευμένα κλιμάκια, ώστε να μη ληφθούν τουλάχιστον υπόψη ανάγκες για παράλληλη στήριξη υλικο-τεχνικής υποδομής, αν όχι εκ των προτέρων συμπλήρωση ερωτηματολογίου σε ρεαλιστικό χρόνο;
Η απλή κάλυψη κάποιων θέσεων σε ένα δημοσιο-οικονομικό τομέα, λίγο πριν από την κατάρρευσή του, δεν βοηθά πραγματικά, αν δεν λειτουργεί ως βαλβίδα εκτόνωσης ή αλλιώς απόσβεσης έναντι της παρακμής.
Καταληκτικά, η έλλειψη αυτοκριτικής στον σχεδιασμό μελλοντικών πλάνων και η ημιμάθεια στην πραγμάτωσή τους, απλά διαιωνίζει τον ραγιαδισμό στη χώρα μας.
Το καλό του αγρότη το αφουγκράζεται καλύτερα μόνο αυτός και συνεπώς μόνο ο ίδιος δύναται ν᾽ανακαλύψει εκείνους τους συνεργάτες οι οποίοι μέσω αλληλοβοήθειας μπορούν να προωθήσουν το συμφέρον του, προβάλλοντάς το στις εκάστοτε κοινωνικές ανάγκες. Με άλλα λόγια, η ηθική ωρίμανση προηγείται ως προϋπόθεση των θεσμικών αλλαγών.
* Μετα-διδακτορικός ερευνητής στη βιολογία φυτών και βιοκαλλιεργητής εσπεριδοειδών στη Γαστούνη Ηλείας
