Ενα νέο παγκόσμιο «στάτους κβο», με ψαλιδισμένα τα φτερά και τα νύχια της αμερικανικής υπερδύναμης, «ανέτειλε» προχτές το πρωί στο Μινσκ – εκεί όπου ο Πούτιν με τους δύο ντε φάκτο ισχυρότερους Ευρωπαίους ηγέτες, τη Μέρκελ και τον Ολάντ, και τον Ουκρανό «πρόεδρο» Ποροσένκο σε ρόλο… πειθήνιου παρατηρητή, έκατσαν για είκοσι σχεδόν ώρες σε ένα τραπέζι και κατέληξαν σε ένα σχέδιο όχι απλά εκεχειρίας, αλλά και συνολικής βιώσιμης λύσης για το ουκρανικό πρόβλημα.
Το αν θα εφαρμοστεί στην πράξη, βέβαια, παραμένει ζητούμενο, με τόσους πράκτορες και μισθοφόρους –γραβατωμένους ή με στολή παραλλαγής και φισεκλίκια–, που έχουν κάθε συμφέρον να δυναμιτίσουν την ειρήνη, μαζεμένους σε μια τόσο μικρή και εύφλεκτη από τα εμφύλια πάθη περιοχή: σε κάθε περίπτωση, όμως, η συμφωνία του Μινσκ αποτελεί «μια αχτίδα ελπίδας». Και δεν το λέμε εμείς, αλλά η ίδια η καγκελάριος!
Η σύνθεση αυτής της πραγματικής συνόδου κορυφής –αφού αυτή των ηγετών της Ε.Ε., την επομένη, αποδείχτηκε απλό παρακολούθημά της– μιλάει μόνη της: ο σημαντικότερος ίσως «παίκτης» και υποκινητής του ουκρανικού δράματος, η Αμερική, απουσίαζε εντελώς από την κρίσιμη διαπραγμάτευση, την οποία άλλωστε με κάθε μέσο σαμποτάρισε η Ουάσινγκτον.
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, ο Τζον Κέρι, προτίμησε να παραμείνει στο Κίεβο, μιάμιση ώρα με το αεροπλάνο από το Μινσκ, για να… παρηγορήσει από κοντά τον πολεμοχαρή «πρωθυπουργό» Αρσένι Γιάτσενιουκ, που όπως και οι άλλοι φανατικοί δυτικόφιλοι εθνικιστές της Ουκρανίας έχει κυριολεκτικά χάσει τις τελευταίες μέρες τη γη κάτω από τα πόδια του.
Ακόμα και την ημέρα της συμφωνίας οι Αμερικανοί επέμειναν ψυχροπολεμικά, ανακοινώνοντας την αποστολή βομβαρδιστικών αεροσκαφών και εκατοντάδων πεζοναυτών στην ανατολική Ευρώπη και επιμένοντας στην ανάγκη για δωρεάν παροχή σύγχρονων οπλικών συστημάτων στο Κίεβο!
Τα πολεμοκάπηλα «γεράκια» της Ουάσινγκτον και οι ομοϊδεάτες τους στην (ανατολική, ιδίως) Ευρώπη και τις Βαλτικές δημοκρατίες το φυσάνε και δεν κρυώνει: σε καμιά περίπτωση δεν περίμεναν τέτοιο «άδειασμα» από τους Δυτικοευρωπαίους συμμάχους τους, τους «Μερκολάντ», που μέχρι πρότινος τους συναγωνίζονταν σε ψυχροπολεμική αντιρωσική ρητορική, ούτε βεβαίως από τον πρώην «βασιλιά της σοκολάτας» και όψιμο… πολέμαρχο της συμφοράς Ποροσένκο.
Αγνόησαν, όμως, μέσα στην υπεροψία τους τη βασικότερη παράμετρο όλων, αυτή που όχι απλώς προλείανε αλλά τολμώ να πω πως επέβαλλε την «ιστορική» συμφωνία ειρήνευσης της Πέμπτης. Και το πρωτεύον, όπως σε κάθε πόλεμο, είναι το καθαρά στρατιωτικό σκέλος, στο οποίο οι Ουκρανοί έχουν ηττηθεί κατά κράτος.
Εντάξει, είναι προφανές ότι το Κίεβο δεν έχει να αντιμετωπίσει μια απλή πολιτοφυλακή, αλλά ένα καλά οργανωμένο, οπλισμένο και εφοδιασμένο αντάρτικο στρατό, στον οποίο σίγουρα συμμετέχουν –έστω και ως «αδειούχοι» εθελοντές, σαν τους δικούς μας Μακεδονομάχους!– πλήθος εμπειροπόλεμοι Ρώσοι στρατιωτικοί.
Δείτε όμως τι συμβαίνει στο έδαφος: εκατοντάδες Ουκρανοί στρατιώτες αλλά και πάσης φύσεως παραστρατιωτικοί πολιτοφύλακες-μισθοφόροι της «ταξιαρχίας του Αζόφ» και άλλων παρόμοιων ακροδεξιών «εθελοντικών» σχηματισμών, βρέθηκαν τις τελευταίες μέρες περικυκλωμένοι από τους Ρωσ(οφων)ους στην πόλη Ντεμπάλτσεβο, με κομμένες τις γραμμές ανεφοδιασμού τους.
Η Μαριούπολη, το στρατηγικής σημασίας λιμάνι στη Μαύρη Θάλασσα, ουσιαστικά έχει αποκοπεί από τους αντάρτες, που απειλούν να την καταλάβουν εξ εφόδου, εκμεταλλευόμενοι και τη συμπάθεια του τοπικού πληθυσμού – ενώ το προσωρινό αρχηγείο των Ουκρανών, στο Κραματόρσκ, χτυπήθηκε τη Δευτέρα με πυραυλική βολή ακριβείας από απόσταση περίπου 50 χιλιομέτρων, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον πέντε υψηλόβαθμοι αξιωματικοί.
Το μήνυμα των ανταρτών και του…πατερούλη από το Κρεμλίνο προς τους Ουκρανούς επιτελείς, είναι σαφές: Τέρμα τ’ αστεία, μην ξύνεστε άλλο στη γκλίτσα, γιατί αν μας αναγκάσετε να πολεμήσουμε στ’ αλήθεια για τη «Νόβα Ροσίγια», θα φτάσουμε ώς την Οδησσό κι ακόμη παραπέρα – και οι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι φίλοι σας δεν πρόκειται να έρθουν να πολεμήσουν για χάρη σας. Κοινώς, ή θα τα βρούμε ή θα την πατήσετε σαν τον άλλο μέγα αρχιστράτηγο, τον Γεωργιανό Σαακασβίλι, που ακόμα τρέχει.
Οι πραξικοπηματίες του Κιέβου απειλούν τώρα με στρατιωτικό νόμο, και κήρυξαν νέα επιστράτευση, καλώντας στα όπλα 100.000 κληρωτούς για να πολεμήσουν τους «τρομοκράτες» στο ανατολικό μέτωπο. Ομως η επιστράτευση αποδείχτηκε φιάσκο, καθώς ακόμη και στη δυτική Ουκρανία πολλοί έφεδροι –βλέποντας τον… Χάρο να τους περιμένει στα ανατολικά, αλλά και μη θέλοντας να πολεμήσουν συμπατριώτες τους– κρύβονται για να μην παραλάβουν τα φύλλα πορείας.
Οπως γράφει η «Guardian», σε πολλές πόλεις το ποσοστό των κληρωτών που «εντοπίστηκαν» από τις αρχές δεν ξεπερνά το 10%. Και αυτό από μόνο του εξηγεί πολλά για την «κολοτούμπα» του Ποροσένκο και το άδειασμα των σκληροπυρηνικών από τους Ευρωπαίους. Ταυτόχρονα, η κομμένη στα δύο χώρα «βράζει» από την οικονομική κρίση, που βέβαια δεν μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με τις δυτικές υποσχέσεις για νέα δάνεια, τα οποία είναι άλλωστε εξαιρετικά αμφίβολο αν και πότε θα εκταμιευθούν.
Η ανεργία καλπάζει, βασικά αγαθά σπανίζουν και το «ευρωπαϊκό όνειρο» που έθρεψε τις φλόγες του «Μαϊντάν» απομακρύνεται, αντί να υλοποιηθεί: κοινώς, τα εθνικιστικά «πουλέν» της Δύσης τα έχουν κάνει… Μαύρη Θάλασσα.
Οι Ευρωπαίοι, από τη μεριά τους, δείχνουν να καταλαβαίνουν επιτέλους το αυτονόητο: ότι δεν αξίζει να υποθηκεύσουν τη μελλοντική τους ευημερία και τις οικονομικές σχέσεις τους όχι μόνο με τη Ρωσία, αλλά και με τους συμμάχους της Ρωσίας στην Ασία και τον αναπτυσσόμενο κόσμο, προκειμένου να ικανοποιήσουν τους σχεδιασμούς των «γερακιών» που παρεπιδημούν και στις δύο μεριές του Ατλαντικού. Κανείς δεν θέλει έναν μακρόχρονο πόλεμο φθοράς.
Αλλωστε στην περίπτωση της κεντρικής Ευρώπης, της Γερμανίας και των ανατολικών δορυφόρων της, η μεταφορική έννοια του ψυχρού πόλεμου θα μπορούσε να αποκτήσει και κυριολεκτική σημασία, να εξελιχθεί δηλαδή σε πραγματικό πόλεμο με το ψύχος, αν ο Πούτιν τούς έκοβε το φτηνό γκάζι, που ζεσταίνει ανέξοδα τις παγωμένες χειμωνιάτικες νύχτες τους και τροφοδοτεί με ενέργεια τη βαριά εξαγωγική βιομηχανία τους.
Λέτε η διαφαινόμενη αυτή υποχώρηση προς το στρατόπεδο της κοινής λογικής να σηματοδοτήσει κι άλλες, πιο… νότιες πολιτικές μετακινήσεις, που αφορούν εμάς; Το σίγουρο είναι ότι ζούμε συναρπαστικούς καιρούς, που αξίζουν την αμέριστη προσοχή μας.
