«Δεν θα με αφορούσε ποτέ να κάνω κάτι το οποίο δεν θα αφορούσε τον κόσμο. Ακόμη κι αν ξεκινάω από προσωπικές εφορμήσεις, δεν θέλω να κάνω θέατρο για κανέναν άλλο λόγο παρά για κάτι που να αφορά το σήμερα και τους ανθρώπους του», μας λέει η Ειρήνη Φαναριώτη. Και τι καλύτερο για έναν νέο άνθρωπο που πιστεύει βαθιά κάτι τέτοιο από το να καταπιαστεί με το έργο της Λένας Κιτσοπούλου.
Η νεαρή ηθοποιός Ειρήνη Φαναριώτη, απόφοιτος του Ωδείου Αθηνών, με πρώτες της συμμετοχές στη «Μήδεια» του Αντώνη Αντύπα, τις «Εκκλησιάζουσες» του Β. Θεοδωρόπουλου, μέχρι το πρόσφατο «Πέερ Γκυντ» από το ΚΒΘΕ, πρώτα αποφάσισε να ανεβάσει την παράσταση «Μεγάλοι δρόμοι» και μετά σύστησε και τη θεατρική ομάδα που θα την έφερνε εις πέρας. Η πρώτη σκηνοθετική δουλειά, λοιπόν, της ίδιας και η πρώτη παράσταση της νεοσύστατης ομάδας T.d.S. («Terre de Semis» – Γη της σποράς) βασίζεται σε διηγήματα της Λένας Κιτσοπούλου και ανέβηκε στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Στη σκηνή, η ίδια η σκηνοθέτις, ο Αρης Λάσκος και η Μυρτώ Γράψα. Η Αμάλια Μπένετ στην επιμέλεια της κίνησης και οι Sancho 003 στη μουσική σύνθεση.
«Είναι δύο αντιθετικές ιστορίες που όμως συνδέονται στην ουσία τους, με αποτέλεσμα ο κόσμος να πιστεύει πως η μία είναι συνέχεια της άλλης. Ωστόσο πρόκειται για δύο ξεχωριστά διηγήματα της Κιτσοπούλου, τους “Μεγάλους δρόμους” και το “Αθήνα, 9 Δεκεμβρίου” από τη συλλογή “Νυχτερίδες”. H σύνδεσή έγκειται στην αντίθεσή τους. Χωρισμός και απώλεια (το ένα περιέχει πάντα το άλλο). Σχετικό κι απόλυτο. Τόλμη κι ατολμία. Χρόνος διεσταλμένος, χρόνος συμπυκνωμένος. Λογική, συναίσθημα. Για τη σύνθεση τελικά μιας ζωής. Μιας ζωής γεμάτης αντιθέσεις, καθημερινά. Με ενδιέφερε πάντα να δω την πρακτική της ζωής στο θέατρο, στην τέχνη εν γένει. Αλλιώς, γιατί να με αφορά, σκεφτόμουν. Ετσι κι έγινε. Φτιάξαμε φανταστικές συνθήκες που, όμως, περιέχουν μόνο αλήθειες», μας λέει η σκηνοθέτις.
Δεν είναι μόνο η επιλογή των συγκεκριμένων διηγημάτων που κερδίζει τον θεατή, αλλά και η σειρά που παρουσιάζονται οι δύο ιστορίες. Αρχικά, στο «Αθήνα, 9 Δεκεμβρίου», ένας άνδρας στην κρίσιμη ηλικία των 45 ετών, μετά από 15 χρόνια γάμου, ερωτεύεται μια νεότερη γυναίκα και αποφασίζει να το ανακοινώσει στη σύζυγό του κατά τη διάρκεια ενός δείπνου σε ένα εστιατόριο. Στη δεύτερη ιστορία («Μεγάλοι δρόμοι»), μια γυναίκα χάνει τον άνδρα της και πλέον ο μόνος λόγος για να συνεχίσει να ζει είναι να βρει έναν τρόπο να διατηρήσει την ανάμνησή του ζωντανή. Ο σύζυγός της ήταν μουσικός δρόμου. Η ίδια τοποθετεί μια ταμπέλα με το όνομά του σε ένα χωριό και στέλνει διαρκώς γράμματα, χιλιάδες γράμματα σε αυτή τη διεύθυνση. Το φινάλε είναι συγκινητικό και ταυτόχρονα απρόσμενο, ενώ το πάθος για το έργο που επιδεικνύουν οι τρεις ηθοποιοί ενισχύει αυτό το συναίσθημα.
«Η ματαίωση μέσω της αναζήτησης του απόλυτου, της αγάπης χωρίς όρια μιας γυναίκας προς τον άντρα της, ακόμη κι αν αυτός δεν ζει πια, έρχεται ως απάντηση στο ερώτημα που θέτει η πρώτη ιστορία για το αν μπορεί να κρατήσει ο έρωτας, για το αν μπορεί να διατηρηθεί μια σχέση ζωντανή στο πέρασμα του χρόνου. Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον αν σκεφτεί κανείς πως η Κιτσοπούλου περιγράφει πραγματικότητες που είτε έχουμε ζήσει είτε ακούσει να έχουν περάσει φίλοι ή γνωστοί», εξηγεί η Ειρήνη Φαναριώτη. «Η ρεαλιστική απόδοση της πραγματικότητας του πρώτου διηγήματος ανακουφίζεται από τον μεταφυσικό σουρεαλισμό του δεύτερου. Το φαντασιακό και το ιδεατό εναλλάσσονται με το γήινο, το οικείο, αυτό που περιμένουμε να συμβεί, το πιο πιθανό. Ισως αυτή η συναισθηματική μετάβαση από το ένα στο άλλο να ενισχύει και την τελική φόρτιση που νιώθει ο θεατής».
Η Λένα Κιτσοπούλου «μας έδωσε την ευχή της», λέει χαμογελώντας η σκηνοθέτις. «Δέχτηκε αμέσως την πρότασή μας, καθώς της αρέσει να ταξιδεύουν θεατρικά τα διηγήματά της». Πόσο μάλλον από νέους ανθρώπους που ψάχνουν «γη για σπορά».
Info: Κάθε Τετ. – Σάββ. 21.15 και Κυρ. 19.00, έως τις 15/02. Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (Αντισθένους 7 και Θαρύπου, 210 9212900)
