Στραμμένα στην Ελλάδα είναι τα μάτια ολόκληρης της υφηλίου τούτες τις μέρες. Δημοσιογράφοι απ’ τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα κατακλύζουν την Αθήνα για να καταγράψουν την εκλογική αναμέτρηση και πολλοί απ’ αυτούς, απεσταλμένοι αριστερών Μέσων, να πανηγυρίσουν τη διαφαινόμενη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, προσδοκώντας ότι θα αλλάξει τον ρου της ευρωπαϊκής ιστορίας. Ισπανοί, Ιταλοί, σύσσωμος ο Νότος της Γηραιάς Ηπείρου, εμφανίζονται έτοιμοι να παραδώσουν τη διακυβέρνηση των χωρών τους σε πολιτικούς σχηματισμούς της Αριστεράς, προκειμένου να απεγκλωβιστούν από τη μέγκενη της λιτότητας και τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που επιβάλλουν οι αγορές και οι Γερμανοί επικυρίαρχοι.
Τις μεγαληγορίες αποφεύγω από άποψη, ωστόσο ο θυμός και η απελπισία του κόσμου ξεχειλίζουν σαν ποταμός που παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμά του. Συμπυκνώνονται στο λακωνικό σημείωμα φίλου αναγνώστη: «Καλό βόλι την Κυριακή. Να τους πιάσουν τα σκάγια της οργής μας, επειδή ταπείνωσαν την αξιοπρέπειά μας». Πρόκειται πράγματι για την πιο κρίσιμη κάλπη της Μεταπολίτευσης. Για μια νέα Μεταπολίτευση μάλλον, αφού, εάν εφαρμόσει τα μισά απ’ όσα οραματίζεται η Κουμουνδούρου, η εικόνα του τόπου θα είναι διαφορετική το επόμενο διάστημα. Με εντονότερα χρώματα, με πιο αλέγκρες μουσικές, με θελξικάρδια χαμόγελα. Δεν αρκεί, όμως, η ψήφος για να την κάνουμε με ελαφρά από το χείλος της αβύσσου.
Ο μόνος τρόπος για να καμφθεί η αδιαλλαξία της τρόικας και της Μέρκελ είναι να διαδηλώνουν εκατομμύρια λαού τις ώρες της σκληρής διαπραγμάτευσης. Ειδάλλως το πουλί θα πετάξει. «Αριστερός: ένας λάτρης της εξουσίας, χωρίς εξουσία», έλεγε ο Τζόρτζ Οργουελ. Από τη Δευτέρα, εκατοντάδες τέτοιοι θα αναρριχηθούν στα κρατικά πόστα. «Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν τις αντιξοότητες, αλλά αν θες να δοκιμάσεις τον χαρακτήρα τους, δώσ’ τους εξουσία», υπογράμμιζε ο Αβραάμ Λίνκολν. «Αρχή άνδρα δείκνυσι», εν ολίγοις. Ας τα λάβουν υπόψη όλα αυτά, όπως και τον αφορισμό του Μενέλαου Λουντέμη: «Κείνος που στ’ αληθινά αγαπά τον λαό δε γίνεται ποτέ αρχηγός του, γίνεται υπηρέτης του».
Προεξοφλούν τη δύναμή της άτομα που την έχουν ασκήσει επί χρόνια. «Υπέρτατο αφροδισιακό» τη χαρακτήριζε ο Χένρι Κίσινγκερ. Ο Εντουαρντ Αμπεϊ εφιστούσε την προσοχή: «Η εξουσία είναι επικίνδυνη. Ελκει τους χειρότερους και διαφθείρει τους καλύτερους», ενώ ο Γουίλιαμ Χάζλιτ διαπίστωνε: «Η αγάπη για την ελευθερία είναι αγάπη για τους άλλους. Η αγάπη για την εξουσία είναι αγάπη για τον εαυτό μας». Ο Οσκαρ Γουάιλντ ήταν καυστικός: «Η εξουσία εξευτελίζει τόσο εκείνον που την ασκεί όσο κι εκείνον που την υφίσταται». Δεν μας μένει παρά ο δρόμος του Νόαμ Τσόμσκι: «Η παράδοση των διανοουμένων είναι να υπηρετούν την εξουσία. Αν δεν την πρόδιδα, θα ντρεπόμουν για τον εαυτό μου». Καλή αντάμωση στην κάλπη.
-320x213.png)
