Το γεγονός είναι πραγματικό κι έλαβε χώρα χθες το μεσημέρι, στη Σταδίου, κοντά στο βιβλιοπωλείο Ιανός. Εγώ να περπατάω χωρίς τσάντες και τέτοια (τα άφησα στα γραφεία της εφημερίδας μας, που είναι εκεί κοντά – να έρθετε να σας τρατάρουμε), κρατώντας μόνο το βιβλίο «Η τριλογία της Νέας Υόρκης» του Πολ Οστερ.
Διασταυρώνομαι με μια κυρία που κι αυτή κρατούσε δύο βιβλία του Οστερ. Και πέντε μέτρα πιο πέρα με σταματάει ένας άλλος περαστικός και με ρωτά για τον Πολ Οστερ.
Μην τρελαίνεστε, δεν έγινε ξαφνικά η Αθήνα λογοτεχνική πρωτεύουσα του κόσμου, απλώς εκείνη την ώρα ο Πολ Οστερ ήταν στον Ιανό και υπέγραφε βιβλία του.
Αν δεν το ξέρετε -που σιγά και μη δεν το ξέρετε, ένα ολόκληρο δισέλιδο άλλωστε αφιερώσαμε- ο περίφημος συγγραφέας είναι αυτές τις μέρες στην Αθήνα – φεύγει σήμερα.
Εδωσε και μία διάλεξη στη Στέγη προχθές το βράδυ, μίλησε και στο βιβλιοπωλείο Ευριπίδης της Κηφισιάς χθες, πέρασε και από τον Ιανό το μεσημέρι να υπογράψει βιβλία του.
Εκανε όλα αυτά που, όπως έχει πει, βαριέται να κάνει. Το απαιτούν οι δημόσιες σχέσεις, βλέπετε, αναγκαίο κακό.
Για ρεπορτάζ ήμουν στον Ιανό αλλά μια και έπεσα στην περίπτωση, αγόρασα ξανά την «Τριλογία», διαβάζεται άνετα για δεύτερη φορά (θα έχει κακοκαιρία, λέει, το Σαββατοκύριακο – ευκαιρία).
Μου υπέγραψε κι εμένα το βιβλίο. Βαρύς και βλοσυρός ο ίδιος, καθώς περνούσαν οι… φαν από μπροστά του. Ελάχιστα χαμόγελα.
Είχε κόσμο, αρκετό, μια ουρά σταθερή σαράντα-πενήντα ατόμων. Είναι ωραίο να βλέπεις συγγραφείς να γίνονται σταρ.
Είδα τυχαία και μία φίλη μου εκεί. Καθότανε και τον κοιτούσε με λατρεία.
«Τόσο πολύ σου αρέσει;» τη ρώτησα, «ναι, τα βιβλία του είναι αγαπημένα, αλλά δεν είναι αυτό» μου απάντησε, «βασικά μου θυμίζει τον πατέρα μου».
