Ηταν ποιητής. Το όνομά του, Ντίλαν Τόμας. Γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1914, σε μια μικρή πόλη της Ουαλίας, το Σουόνσι, και πέθανε στις 9 Νοεμβρίου του 1953 στη Νέα Υόρκη από αλκοολική τοξίνωση. Ηταν γιος ενός δασκάλου και μιας μοδίστρας και από πολύ μικρός αγαπούσε το διάβασμα, ειδικά την ποίηση. Η ζωή του σημαδεύτηκε από γεγονότα παρόμοια με αυτά που χαρακτήρισαν τόσους και τόσους άλλους ποιητές: ατίθασα εφηβικά χρόνια, φτώχεια και αγώνας για την επιβίωση, απόρριψη του ποιητικού του έργου –έως την τελική αναγνώριση–, απογοητεύσεις, παραίτηση και αυτοκαταστροφή, αλκοολισμός και θάνατος εξαιτίας των καταχρήσεων.
Κοινή η μοίρα των ποιητών, των καλλιτεχνών, των ευαίσθητων ανθρώπων γενικότερα. Κανείς δεν ξέρει αν είναι πολύ αθώοι να πιστεύουν στη ζωή και τους ανθρώπους περισσότερο από όσο τους αξίζει ή αν γεννιούνται με πρόωρη ωριμότητα να βλέπουν πράγματα που οι πολλοί αργούν να καταλάβουν, που τα κερδίζουν σταδιακά, μέσα από εμπειρίες και βιώματα σε μια ζωή με τις συνήθεις εξάρσεις της. Ολα αυτά τα οποία σε βαθιά γεράματα, στην ασφάλεια του σπιτιού τους, διηγούνται σαν παραμύθια για να μαθαίνουν και να διδάσκονται παιδιά κι εγγόνια.
Αν αποφασίσει κανείς να φυλλομετρήσει τη ζωή των «καταραμένων» ποιητών χωρίς τη διάθεση της επίκρισης για το επικίνδυνο του βίου τους, αλλά ψύχραιμα και χωρίς υπέρμετρο θαυμασμό για ό,τι τους οδήγησε στην καταστροφή, θα διαπιστώσει ότι τίποτα δεν έγινε ματαίως, κανένα κύτταρό τους δεν θυσιάστηκε χωρίς σκοπό: έγινε καύσιμο υψηλής απόδοσης, πρώτη ύλη για μικρά ή μεγαλύτερα αριστουργήματα, αυτά για τα οποία τους θυμόμαστε όλοι εμείς μετά.
Είναι τα έργα που μας προκαλούν να σκεφτούμε λίγο παραπέρα, να αναγνωρίζουμε κάτι δικό μας που βρισκόταν κάπου βαθιά κρυμμένο. Κάποια άλλα, μέσα από το απόλυτο σφρίγος, τη σκληρότητα και συνάμα την τρυφερότητα της ομορφιάς τους γεννούν συναισθήματα που δεν μπορείς να τα καταχωρίσεις σε κατηγορίες. Δεν ξέρεις ακριβώς αν είναι απόλαυση ή αμφισβήτηση, χαρά ή θλίψη, ακόμη και πόνος.
Ο Ντίλαν Τόμας έζησε μόλις 39 χρόνια. Ασθματικός και «κακομαθημένος» από τη μητέρα του, λόγω της εύθραυστης υγείας του, δεν υπήρξε ποτέ ιδιαίτερα καλός μαθητής –μάλλον πέρασε απαρατήρητος τα σχολικά του χρόνια.
Σε ηλικία μόλις 16 ετών εγκατέλειψε το σχολείο για να γίνει δημοσιογράφος – αρθρογραφούσε σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της ζωής του. Συμμετείχε σε θεατρικές ομάδες και έβγαζε τα προς το ζην γράφοντας, εκφωνώντας διαφημιστικά μηνύματα και κάνοντας ραδιοφωνικές εκπομπές. Εγραφε συνεχώς, από πολύ μικρός, και δημοσίευε ποιήματα, συλλογές, διηγήματα.
Οι κριτικοί όμως αρνούνταν να αναγνωρίσουν το ταλέντο του, με αποτέλεσμα να απογοητευτεί, να παραιτηθεί και να αρχίσει να πίνει –συνήθεια που σταδιακά έγινε τρόπος ζωής και του «εξασφάλισε» τη φήμη του πότη, περιπλανώμενου και καταραμένου ποιητή. Εμπειρία καταστροφική για την υγεία, καθοριστική ωστόσο για το έργο του. Ακόμη και ο γάμος του με την Κέιτλιν Μακναμάρα –νεαρή χορεύτρια που επίσης είχε εγκαταλείψει το σπίτι της κυνηγώντας τη δόξα–, αν και βασιζόταν σε ισχυρή ερωτική έλξη και βαθιά αγάπη, υπήρξε δύσκολος και τραυματισμένος από τη φτώχεια, τις δυσχέρειες, στο τέλος την απιστία.
Οταν πια η ποίησή του εκτιμήθηκε και υμνήθηκε, ήταν ήδη αργά. Η υγεία του είχε καταστραφεί αναπόδραστα και σε μια περιοδεία στις ΗΠΑ, όπου τον καλούσαν συχνά για να απαγγείλει με τη στεντόρεια φωνή του, το αλκοόλ τον νίκησε: έπεσε σε κώμα και πέθανε έπειτα από έναν μαραθώνιο ποτού. Φέτος η χρονιά είναι αφιερωμένη στον ποιητή, καθώς συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη γέννησή του και 60 από τον θάνατό του.
Προφητικά θα έλεγε κανείς, στο «Ποίημα του Οκτώβρη» έγραφε: «Τα γενέθλιά μου ξεκίνησαν με το νερό -/ Πετούμενα κι όλα τα πετούμενα των φτερωτών δέντρων ταξίδευαν το όνομά μου/ Πάνω από τις φάρμες και τα λευκά άλογα/ Κι εγώ ξύπνησα/ Ενα βροχερό φθινόπωρο/ Και περπάτησα έξω στην μπόρα όλων των ημερών μου».
-320x213.jpg)
