«Τσάκισαν» τους νέους με τα μνημόνια

Οι ανάλγητοι τροϊκανοί, ιδιαίτερα μάλιστα οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, ζητούν επίμονα και άλλες θυσίες από τον ελληνικό λαό, χωρίς να υπολογίζουν και να μετρούν τις συνέπειες της αφόρητης λιτότητας και των δυσβάστακτων οικονομικών επιβαρύνσεων, που οδήγησαν στην εξαθλίωση και την ανεργία εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες.

Δύο πολύ σοβαρές συνέπειες είναι η υπογεννητικότητα, που εκτοξεύτηκε σε απίστευτο ύψος κατά την περίοδο της κρίσης, και το κύμα φυγής των νέων προς το εξωτερικό, ιδιαίτερα μάλιστα των επιστημόνων με μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών και υπερεπαρκή γνώση ξένων γλωσσών.

Τα τελευταία χρόνια ο αριθμός θανάτων στην Ελλάδα είναι πολύ μεγαλύτερος από τις γεννήσεις, με αποτέλεσμα να έχουμε επικίνδυνη συρρίκνωση του πληθυσμού και αν συνεχιστεί, η Ελλάδα θα είναι μια χώρα γερόντων. Η εικόνα επιδεινώνεται με το νέο κύμα μετανάστευσης προς την Ευρώπη, που αιμοδοτείται με ανθρώπινο δυναμικό, ενώ η Ελλάδα αιμορραγεί.

Από τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους ώς τις μέρες μας, με τα μεγάλα κύματα μετανάστευσης για την αναζήτηση καλύτερης τύχης, δημιουργήθηκε μία ακόμη Ελλάδα εκτός Ελλάδας, στην αμερικανική ήπειρο, στην Αυστραλία και στην Ευρώπη.

Η μεγάλη φυγή ξεκίνησε από τις αρχές του περασμένου αιώνα και συνεχίστηκε ώς τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Από το 1901 έως το 1940 έφυγαν σε υπερωκεάνιες χώρες 491.501 Ελληνες παραγωγικής ηλικίας. Νέο κύμα φυγής δημιουργήθηκε μετά τον πόλεμο, ειδικά από τη δεκαετία του 1960 με άλμα κατά την περίοδο της απριλιανής δικτατορίας (1967-1974).

Από το 1961 έως τον Σεπτέμβριο του 1977 μόνιμα μετανάστευσαν 1.044.753 Ελληνες, στο μεγαλύτερο ποσοστό άνδρες, και την ίδια περίοδο προσωρινά μετανάστευσαν, κυρίως προς την Ευρώπη (Γερμανία, Βέλγιο, Ελβετία κ.α.) 1.075.007 Ελληνες παραγωγικής ηλικίας και με διάθεση να δουλέψουν και να προκόψουν, όπως και πρόκοψαν μακριά από την πατρίδα.

Η στατιστική υπηρεσία δίνει στοιχεία ώς τον Σεπτέμβριο του 1977. Στη «Στατιστική Επετηρίδα της Ελλάδος 1986» σημειώνεται: «Τα στοιχεία του έτους 1977 αναφέρονται μόνον εις την περίοδον Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου. Από του μηνός Οκτωβρίου 1977, δεν συγκεντρώνονται πλέον στοιχεία μεταναστεύσεως και παλιννοστήσεως των Ελλήνων υπηκόων, λόγω περικοπής των σχετικών στατιστικών ερωτημάτων εκ των δελτίων “αφίξεως” και “αναχωρήσεως” ταξιδιωτών εξωτερικού, δυνάμει της υπ’ αριθμ. 9768/1-109029/15-4-1977 Υπουργικής Αποφάσεως (ΦΕΚ 391/21-4-1977, τ.Β’.)».

Είναι και αυτή η απόφαση να μη συγκεντρώνονται στοιχεία για τη μετανάστευση ένα ακόμη δείγμα της κυβερνητικής απρονοησίας! Είχε χαρακτηρίσει αφελώς ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος -αντιπρόεδρος των κυβερνήσεων του Κων. Καραμανλή το 1958 και το 1961- «ευλογία» τη μετανάστευση, ενώ ήταν για την Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων κατοίκων της πραγματική κατάρα. Ηταν ωστόσο ευλογία για τις χώρες υποδοχής μεταναστών, που έπαιρναν έτοιμο εργατικό δυναμικό, για το οποίο δεν είχαν ξοδέψει τίποτε απολύτως.

ΤΟ μεταπολεμικό γερμανικό αναπτυξιακό θαύμα οφείλεται και στα εκατομμύρια των μεταναστών, που αιμοδότησαν την οικονομία της. Την εποχή εκείνη για να φτάσει ένας άνθρωπος σε παραγωγική ηλικία, δηλαδή να γίνει πάνω από 18 χρόνων, το κράτος και η οικογένειά του είχαν ξοδέψει τουλάχιστον 60.000 δραχμές.

Η Ελλάδα πρόσφερε στη Γερμανία περίπου 700.000 εργατικά χέρια, δηλαδή έτοιμες ανθρώπινες «μηχανές» συνολικής αξίας 42 δισ. δραχμών. Παράλληλα οι 700.000 Ελληνες μετανάστες ήταν και σίγουροι καταναλωτές για τη γερμανική παραγωγή. Οι Γερμανοί, αφού έκαναν τη «δουλειά» τους, για να μην πληρώσουν συντάξεις στους μετανάστες, επέστρεφαν σε όσους το επιθυμούσαν τις ασφαλιστικές τους εισφορές. Πολλοί, έχοντας ανάγκη χρημάτων για να επιστρέψουν στην Ελλάδα, υπέκυψαν στον πειρασμό, πήραν τις ασφαλιστικές τους εισφορές και έμειναν χωρίς σύνταξη.

Η Ελλάδα πρόσφερε στη Γερμανία, η οποία ακόμη της χρωστάει τα δισ. των κατοχικών δανείων και των πολεμικών επανορθώσεων. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης η Γερμανία πρωτοστατεί στην απόφαση των Ευρωπαίων να «δώσουν στους Ελληνες ένα μάθημα» και να τους «τσακίσουν», όπως αποκάλυψε ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ. Τους τσάκισαν και τους τσακίζουν κυριολεκτικά τους Ελληνες με το αζημίωτο, διότι πέραν όλων των άλλων τα απαράδεκτα μνημόνια της απάνθρωπης λιτότητας ανέβασαν στα ύψη την ανεργία και αναγκάζουν τους νέους και μάλιστα τους ταλαντούχους μεταπτυχιακούς επιστήμονες να μεταναστεύουν στην Ευρώπη. Εχουμε έτσι νέα αιμοδοσία προς τις χώρες υποδοχής από την αιμορραγούσα Ελλάδα.

Για να γίνει ένας επιστήμονας κοστίζει στη χώρα μας σήμερα τουλάχιστον 100.000 με 150.000 ευρώ (50 ευρώ τον μήνα επί 25 χρόνια). Μπορεί η Ελλάδα να σταματήσει αυτή την αιμορραγία, που της στερεί το αναγκαίο επιστημονικό δυναμικό για την ανάπτυξή της; Μπορεί, αν επιτέλους οι πολιτικοί, που έχουν την κύρια ευθύνη, συνεννοηθούν και ασχοληθούν σοβαρά με τα προβλήματα της χώρας, παραμερίζοντας τα κομματικά και τα προσωπικά τους συμφέροντα.