Η αλλοπρόσαλλη αμυντική συμπεριφορά που έχει παρατηρηθεί σε πολλούς από τους φετινούς αγώνες του Παναθηναϊκού, με αποκορύφωμα το φιάσκο της Ξάνθης, αποδεικνύει ότι η ομάδα του «τριφυλλιού» όχι μόνο δεν μπορεί να διεκδικήσει με αξιώσεις οποιεσδήποτε μεγάλες διακρίσεις, αλλά μοιάζει να προσπαθεί να χτίσει πάνω στην άμμο το νέο της ποδοσφαιρικό οικοδόμημα. Στο συγκεκριμένο ματς δεν έχασε μόνο την ευκαιρία να βροντοφωνάξει «παρών» στην υπόθεση του τίτλου, δεδομένου και του σχετικά ευνοϊκού προγράμματος που έχει στον δεύτερο γύρο, αλλά προκάλεσε στους οπαδούς του έντονα συναισθήματα θλίψης και απογοήτευσης.
Η άμυνα που παρουσίασαν οι «πράσινοι» στην ακριτική πόλη θυμίζει περισσότερο «παιδική χαρά» παρά ένα στοιχειωδώς αμυντικό σύνολο. Παρατηρώντας κάποιος τις ερασιτεχνικές συμπεριφορές των αμυνομένων του ΠΑΟ, θα αναρωτιόταν ασφαλώς πώς είναι δυνατόν να δικαιολογούνται σ’ ένα επαγγελματικό πρωτάθλημα. Ο Γιάννης Αναστασίου στο ξεκίνημα της προπονητικής του καριέρας ανέλαβε την ευθύνη να δημιουργήσει μια νέα ομάδα, με πολύ βαρύ όνομα όμως, στα πρότυπα της ολλανδικής σχολής στην οποία έχει θητεύσει και η οποία επικεντρώνει το βάρος της από τη μέση και μπροστά, υποβαθμίζοντας τον αμυντικό παράγοντα που για πολλούς θεωρείται ο ακρογωνιαίος λίθος για το χτίσιμο μιας αξιόπιστης ομάδας στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.
Στα υπέρ του Ελληνα τεχνικού είναι ότι έφτιαξε πράγματι μια ελκυστική ομάδα, τηρουμένων των αναλογιών και του ρόστερ που διαθέτει, με καλή κυκλοφορία της μπάλας, που δημιουργεί φάσεις και σημειώνει γκολ. Στα μείον του Αναστασίου είναι ότι εδώ και σχεδόν ενάμιση χρόνο που άρχισε αυτή την προσπάθεια δεν έχει καταφέρει να συγκροτήσει μια αξιόλογη αμυντική γραμμή που να στηρίξει τις «πράσινες» προσδοκίες για μια σταδιακή επανένταξη του ΠΑΟ σε σταθερή τροχιά ανόδου, με αποτέλεσμα, αντί η ομάδα του «τριφυλλιού» να κάνει δύο βήματα μπροστά κι ένα πίσω, να συμβαίνει το εντελώς αντίθετο και να περιορίζεται συνεχώς η ορατότητα για την υλοποίηση του «πράσινου» ονείρου.
Η αντίληψη ότι η αμυντική γραμμή πρέπει να διαθέτει κοντρολαρισμένους παίκτες για να βγάζουν εκ του ασφαλούς την μπάλα από τα καρέ τους και να βοηθούν στην ανάπτυξη της ομάδας τους από τα μετόπισθεν είναι ασφαλώς σωστή και σύμφωνη με τις επιταγές του σύγχρονου ποδοσφαίρου, αλλά με τη βασική προϋπόθεση ότι θα ανταποκρίνονται και στα αμυντικά τους καθήκοντα. Κι αν στην πρώτη περίπτωση υπάρχουν κάποια θετικά στοιχεία, στον ανασταλτικό τομέα παρατηρείται τέτοια ολιγωρία και τόσο αργές αντιδράσεις ώστε πολλές φορές οι αμυντικοί να χάνουν… από τα μάτια τους φάσεις που επιτρέπουν στους αντιπάλους τους κυνηγούς να κάνουν πάρτι μέσα στην «πράσινη» περιοχή και να σημειώνουν γκολ όποτε θέλουν, όπως συνέβη και στα Πηγάδια. Σ’ αυτό το ματς βέβαια η άμυνα έμπαζε από παντού καθώς φάνηκε από την αρχή ότι είχε ενοχλήσεις ο Νάνο (που αποτελεί και την εξαίρεση του κανόνα) και στο αργό κεντρικό δίδυμο Σιλντένφελντ-Μέντες είχε προστεθεί η παντελής αδυναμία του Μπούρμπος (με ποια κριτήρια άραγε προτιμήθηκε από τον 20χρονο Μαρινάκη;) ν’ ανταποκριθεί στις στοιχειώδεις απαιτήσεις της θέσης του.
Αδυναμίες και στον πάγκο
Πολλές φορές, κάτι που έγινε και στην Ξάνθη, οι αμυντικοί του «τριφυλλιού» επιδεικνύουν τέτοια ολιγωρία και έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης που δίνουν την εντύπωση ότι παρακολουθούν σεμινάριο με θέμα «Το μαρκάρισμα… με τα μάτια και οι συνέπειές του». Είναι ζήτημα αν οι αμυντικοί κατάλαβαν πώς δεχτηκαν τα τρία πρώτα γκολ με τα οποία ουσιαστικά «τελείωσε» και το παιχνίδι. Ειδικά στο δεύτερο γκολ είμαι βέβαιος ότι και οι ίδιοι οι κυνηγοί της Ξάνθης αισθάνθηκαν οίκτο για τον ταλαίπωρο Στιλ που προσπαθούσε μόνος του με νύχια και με δόντια να προστατεύσει την εστία του από τον ανηλεή βομβαρδισμό που δεχόταν και μάλιστα υπό τα… ζωηρά βλέμματα των αμυντικών συμπαικτών του, μια και η αδράνεια των τελευταίων δεν είχε προηγούμενο. Σε άλλες εποχές ποδοσφαιριστές με ανάλογες επιδόσεις όχι θέση βασικού δεν θα έβρισκαν στον Παναθηναϊκό, αλλά δεν θα μπορούσαν να περάσουν ούτε απέξω από τη Λεωφόρο…
Το άσχημο για τους «πράσινους» είναι ότι και ο Αναστασίου που έχει πετύχει αρκετά πράγματα, τηρουμένων των αναλογιών και του ρόστερ που διαθέτει η ομάδα του, δείχνει να χάνει την αυτοσυγκέντρωσή του όταν «στραβώνει» κάτι στο παιχνίδι της. Η απίστευτη «θαλασσοταραχή» από τα πρώτα λεπτά της αναμέτρησης με την ακριτική ομάδα και ο διαφαινόμενος διασυρμός της απαιτούσε άμεσες και ριζοσπαστικές κινήσεις από τον πάγκο.
Από τη στιγμή που οι γηπεδούχοι έκαναν τόσο γρήγορα το 2-0, η αποστολή του ταχύτατου και «εξπέρ» στις αντεπιθέσεις Κλωναρίδη ουσιαστικά είχε τελειώσει, αφού απέναντι σε κλειστές άμυνες μόνο ο Ντίνας μπορεί να δράσει αποτελεσματικά και να τις διασπάσει όπως το απέδειξε από την αρκετά καθυστερημένη είσοδό του στον αγωνιστικό χώρο.
Ο Μέντες, που στο κέντρο της άμυνας είχε εντελώς αρνητική απόδοση, θα ήταν καλύτερα να προωθηθεί έγκαιρα στη μεσαία γραμμή, καθώς είναι ο μόνος που θα μπορούσε να δώσει μια σωστή μπαλιά στους επιθετικούς.
Παράλληλα η θέση του Ολλανδού στο κέντρο της άμυνας θα μπορούσε να καλυφθεί από τον πιο μαχητικό και πιο καλό στο ψηλό παιχνίδι Τριανταφυλλόπουλο που εκτός των άλλων διαθέτει και περισσότερη ταχύτητα από τους υπόλοιπους αμυντικούς.
Ανεξάρτητα από το πόσο οι σκέψεις αυτές είναι σωστές ή όχι, ένας έμπειρος τεχνικός προσπαθεί ν’ αλλάξει κάποια πράγματα στην ομάδα του όταν τη βλέπει να παραπαίει κι αν του βγουν του βγήκαν… Αλλωστε τι χειρότερο μπορούσε να της συμβεί και είναι μάλλον τυχερή που δεν έφυγε από τα «Πηγάδια» μ’ ένα βαρύτερο σκορ και με μια πιο ταπεινωτική ήττα.
Η «καραμέλα» ότι πρόκειται για μια νέα ομάδα και ότι είναι φυσικό να παρουσιάζει σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή της πρέπει να τελειώνει. Ο Παναθηναϊκός δεν έπαψε να είναι μεγάλη ομάδα, ούτε μίκρυναν οι απαιτήσεις των οπαδών του. Και ο Γκμοχ την περίοδο 1983-84 έφτιαξε από το μηδέν μια νέα ομάδα με τα περίφημα… θαλασσινά του (Καραβίδας, Κάβουρας) κι άλλους άγνωστους παίκτες, όπως ο Κ. Μαυρίδης, ο Θ. Δημόπουλος, ο Γκαβασιάδης, ο Γεροθόδωρος κ.ά., η οποία όμως κατέκτησε το νταμπλ και την επόμενη χρονιά με κάποιες σημαντικές ενισχύσεις (Σαραβάκος, Ζάετς) έφτασε μέχρι τους 4 του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης. Νομίζω ότι είναι καιρός να αναθεωρηθούν κάποιες σκέψεις και κάποια άλλα πράγματα στον Παναθηναϊκό, που παραμένει τεράστιο μέγεθος για το ποδόσφαιρό μας και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να το υποβαθμίζει…
ΥΓ. Κάποιες φήμες που κυκλοφορούν τελευταία κάνουν λόγο ότι έχει χαθεί και ο έλεγχος στα αποδυτήρια. Ομως οι προσωπικές απόψεις που διατυπώθηκαν αφορούν μόνο την εικόνα που εμφανίζουν οι «πράσινοι» μέσα στο γήπεδο και τη γενικότερη φιλοσοφία της δημιουργίας μιας ομάδας αντάξιας των προσδοκιών των φίλων του ΠΑΟ. Τα υπόλοιπα, αν πράγματι συμβαίνουν, είναι αρμοδιότητα άλλων…
