Σάββατο μεσημέρι στη Σόλωνος με λεωφορείο. Χαζεύω από το παράθυρο. Πολυκατοικίες, παλιές, του μεσοπολέμου και της δεκαετίας του ’50, στα όρια ακόμα του Κολωνακίου∙ η Νεάπολη είναι πιο κάτω. Πολυκατοικίες με μαύρες, βαριές, σιδερένιες καγκελόπορτες, σφυρηλατημένες στο αμόνι, με το κρύσταλλο από μέσα. Εργα τέχνης του ανώνυμου τεχνίτη, του μάστορα. Οσες πρόφτασα να δω ταξιδεύοντας στον χρόνο∙ σε μιαν άλλη Αθήνα που όλο και κάτι ξεχασμένο τη θυμίζει. Σιδερόπορτες όλες διαφορετικές μεταξύ τους, επιλογής του αρχιτέκτονα∙ μιας ομάδας αρχιτεκτόνων που ήρθε, σπουδαγμένη κυρίως στην Ευρώπη, να βγει από τους περιορισμούς του νεοκλασικισμού και να συνεχίσει, όπως οι παλαιότεροι, να οικοδομεί ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.
Εικόνα δεύτερη. Κυριακή πρωί, πίσω από τη στοά του Αττάλου∙ Βρυσακίου, ο δρόμος∙ από το αρχαίο ιερό Ευρυσάκιον, προς τιμήν του Ευρυσάκη (ευρύς σάκος = πλατιά ασπίδα), γιου του Αίαντα του Τελαμώνιου. Νεαρός ευειδής, σπορ ντύσιμο, γενάκι, σάκος (ασπίδα ίσως;) στην πλάτη, βήμα άνετο, έρχεται από τη Ρωμαϊκή Αγορά και πάει ίσια στην περίφραξη της στοάς του Αττάλου. Τι κάνει; αναρωτιέμαι. Κάνει κάτι απλό: βγάζει κλειδιά από την τσέπη, ανοίγει μία καγκελόπορτα που έως τότε (χρόνια περνάω από εκεί) δεν είχα προσέξει και μπαίνει στον χώρο της στοάς. Θα ξενύχτησε, σκέφτηκα, στη σύγχρονη Αθήνα και, ξημερώματα, επέστρεφε στην κλίνη του… 2.300 χρόνια πίσω.
Εικόνα τρίτη. Ζάππειο. Αραιές ψιχάλες και βαδίζω μόνος κάτω από την ωραιότερη, πιστεύω, δεντροστοιχία της Αθήνας∙ τις γιακαράντες, που όποιος τις έχει δει ανθισμένες, δεν τις ξεχνά ποτέ. Τζακαράντες τις λέει ο Σεφέρης στο «Ημερολόγιο Καταστρώματος Β΄»: «Οι τζακαράντες παίζοντας καστανιέτες και χορεύοντας ρίχναν γύρω στα πόδια τους ένα μενεξεδένιο χιόνι». Η κιθάρα του αξέχαστου Γλυνού, φτιαγμένη, γύρω στο ’70, από τον σπουδαίο μάστορα Παναγή, ήταν, μου έλεγε, από παλίσανδρο. Δεν ήξερα πως ο παλίσανδρος είναι ξύλο ποικιλίας γιακαράντας!
