Αλλαγή καθεστώτος

Η αλλαγή καθεστώτος ύστερα από μαζικούς βομβαρδισμούς που πλήττουν την παραγωγική διαδικασία και θέτουν σε δεινή δοκιμασία την κοινωνική συνοχή είναι μια συνταγή που δοκιμάστηκε και απέτυχε οικτρά στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η ανθεκτικότητα του ισλαμικού καθεστώτος της Τεχεράνης στις εναέριες επιθέσεις των ΗΠΑ επιβεβαιώνει απλά μια γνωστή παραδοχή.

Οι μαζικοί βομβαρδισμοί στα μετόπισθεν του εχθρού φέρνουν πάντοτε το αντίθετο του προσδοκώμενου αποτέλεσμα, ενισχύουν αντί να αποδυναμώσουν το φρόνημα του άμαχου πληθυσμού και διαμορφώνουν ψυχολογία πρώτης γραμμής του μετώπου σε μια συνολική κινητοποίηση υπέρ βωμών και εστιών.

Στις αρχές του χρόνου κυριαρχούσε το ερώτημα πόσο θα αντέξει ακόμη το ισλαμικό καθεστώς στο κύμα των διαδηλώσεων και εξεγερσιακών κινητοποιήσεων υπέρ του εκδημοκρατισμού. Σήμερα η ανατροπή καθεστώτος δεν τίθεται ούτε καν ως σενάριο άσκησης επί χάρτου.

Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ΗΠΑ και Βρετανία βομβάρδισαν περιοχές κατοικίας στη Γερμανία προκαλώντας τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση γύρω από το καθεστώς. Στη μεταπολεμική περίοδο τα Β-52 των ΗΠΑ στην περίοδο 1964-1973 ισοπέδωσαν το Βιετνάμ, χωρίς όμως να αλλάξουν την πορεία του πολέμου. Ο Σαντάμ κήρυξε τον πόλεμο κατά του Ιράν τον Σεπτέμβριο του 1980, για να δει να διαψεύδονται οι προσδοκίες του.

Δεν εξεγέρθηκαν οι απογοητευμένοι από την αυταρχική τροπή του ισλαμικού καθεστώτος της Τεχεράνης αλλά ούτε και οι εντός των συνόρων του Ιράν Κούρδοι Μπαλούτσοι και Αζέροι. Το Ιράν στην περίοδο 1942-46 κατελήφθη από στρατεύματα της ΕΣΣΔ και της Βρετανίας που είχαν αποστολή να ελέγχουν τον γερμανόφιλο σάχη. Σχεδόν ημιανεξάρτητο όπως το σημερινό Βόρειο Ιράκ, το Ιρανικό Κουρδιστάν έμοιαζε να είναι η αφετηρία μιας σταδιακής χειραφέτησης. Η Συνθήκη των Σεβρών το 1920 προέβλεπε τη δημιουργία ανεξάρτητου Κουρδιστάν, μια πρόνοια που καταργήθηκε με τη Συνθήκη της Λωζάννης τρία χρόνια αργότερα, το 1923.

Τέλος, η προβολή του διαδόχου του θρόνου ως προσωποποίησης της επόμενης μέρας στην Τεχεράνη φωτίζει εκτυφλωτικά την ανικανότητα ή την απροθυμία ή και τα δύο μαζί των ΗΠΑ να προετοιμάσουν ένα καθεστώς ικανό να πάρει τη σκυτάλη από την Ισλαμική Δημοκρατία που ίδρυσε ο Χομεϊνί μετά την ανατροπή του σάχη στις αρχές του 1979. Τι κοινό έχουν το Ιράκ, η Συρία και η Λιβύη; Μια καθεστωτική αλλαγή που επιβλήθηκε από τη Δύση χωρίς την ελάχιστη επένδυση και τις εγγυήσεις για τη σταθεροποίηση της ευρύτερης περιοχής.