Πέρα από τα οχυρά

Πρόθυμοι και απρόθυμοι για τη στήριξη της Ουκρανίας γνωρίζουν πολύ καλά ότι στις σκληρές συγκρούσεις στο Ντονμπάς διακυβεύεται η τύχη της «ζώνης των οχυρών» πίσω από την οποία δεν υπάρχει κανένα φυσικό ή τεχνητό εμπόδιο μέχρι τον ποταμό Δνείπερο.

Η «ζώνη των οχυρών» άρχισε να κατασκευάζεται το 2014 μετά την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία και την εξέγερση των ρωσόφωνων στις επαρχίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ.

Από τη «ζώνη των οχυρών» και προς δυσμάς το επόμενο φυσικό εμπόδιο είναι ο ποταμός Δνείπερος.

Με άλλα λόγια, η μάχη για τον έλεγχο της «ζώνης» θα κρίνει την περαιτέρω αντοχή του μετώπου στο σφυροκόπημα των ρωσικών δυνάμεων.

Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσον οι ουκρανικές δυνάμεις θα συμπτυχθούν συντεταγμένα ή όχι.

Επί τέσσερα και πλέον χρόνια οι ρωσικές δυνάμεις προχωρούν σημειωτόν σε έναν μακράς διάρκειας πόλεμο φθοράς.

Οι προσκεκλημένοι πρόθυμοι του Μακρόν γνωρίζουν πολύ καλά ότι σε περίπτωση διάσπασης και, πολύ περισσότερο, κατάρρευσης του μετώπου, βρισκόμαστε πολύ κοντά στο σημείο όπου το Κίεβο θα υποχρεωθεί να αποδεχθεί όρους και απαιτήσεις της Μόσχας που απέρριπτε μέχρι στιγμής.

Αν τα παραπάνω επιβεβαιωθούν από τις εξελίξεις, τότε το πάγωμα της σύγκρουσης με μια κατάπαυση του πυρός μακράς διάρκειας θα είναι η θέση του Κιέβου την οποία δεν θα έχει κανέναν λόγο να αποδεχθεί η Μόσχα.

Η ενδεχόμενη, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, διάσπαση της «ζώνης των οχυρών» θα ανοίξει ένα νέο μέτωπο μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης, με τον Τραμπ να κατηγορεί τους συμμάχους του ότι εμπόδισαν τον τερματισμό του πολέμου με καλύτερους όρους.

Θα μπορέσει η Ουκρανία να κρατήσει τον έλεγχο της Οδησσού, η οποία είναι η μοναδική της πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα;

Αν η Ρωσία καταλάβει την Οδησσό, θα αποκτήσει απευθείας χερσαία πρόσβαση στην αποσχισθείσα από τη Μολδαβία ρωσόφωνη Υπερδνειστερία.

Η επιλογή των τριών μεγάλων της Ευρώπης να συγκρουστούν με τον Τραμπ με πεδίο μάχης την Ουκρανία οδήγησε σε αδιέξοδο καθώς, από ό,τι φάνηκε, ο χρόνος ευνοεί τις στοχεύσεις του Πούτιν.

Σχεδόν έναν χρόνο μετά τη συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στην Αλάσκα, η Ευρώπη δεν ξέρει τι να κάνει την καθυστέρηση στην επίλυση της σύγκρουσης.