Σημειώσεις από το πουθενά

1. Επιβίωση παραθεριστικής μνήμης (και ουχί διακοπών): να βγαίνεις από τη θάλασσα στην αυλή και να ξεπλένεις τα πόδια σου από την άμμο με το λάστιχο της βρύσης· το νερό συνήθως ζεστό, από το πυρωμένο λάστιχο όλη μέρα στον ήλιο· τριγύρω από τη νοερή γούρνα μύγες και μυρμήγκια, στα δέντρα της αυλής τζιτζίκια, παραδίπλα γάτες και κοκόρια – μικρές οικειότητες που τότε δεν τις θεωρούσες ούτε μικρές, ούτε οικειότητες.

2. Μόνοι μας ερχόμαστε, μόνοι μας φεύγουμε (μέσα σε βδελυρά υγρά ιεροποιημένα με νανουρίσματα και μοιρολόγια). Ενδιαμέσως, για να ξεχάσουμε αυτές τις δύο ριζικές αγκύλες της ζωής, μορφωνόμαστε, ταξιδεύουμε, κλαίμε, γελάμε, μεθάμε, μισούμε, ερωτευόμαστε, κάνουμε παιδιά, χωρίζουμε, πενθούμε, ξαναερωτευόμαστε, σωρεύουμε απώλειες, διαβάζουμε ή γράφουμε βιβλία, παρακολουθούμε θέατρο, σινεμά, εκθέσεις, πεζοπορούμε, αναλαμβάνουμε ή αρνιόμαστε αξιώματα, κλεινόμαστε στον εαυτό μας ή ανοιγόμαστε στον κόσμο, σωπαίνουμε ή φλυαρούμε, ελπίζουμε ή απελπιζόμαστε για το ενθάδε και το επέκεινα, το ατομικό και το συλλογικό.

3. Γελάτε. Σαν ηλίθιοι. Σαν παιδιά. Σαν ευτυχισμένοι. Χωρίς να είστε. Γελάτε. Σαν να σας πληρώνουν να γελάτε. Εστω χαμογελάστε. Καθώς τα πάντα μπορεί να γίνουν ανά πάσα στιγμή χειρότερα, πολύ χειρότερα. Γυμνάστε το κατωφερές τόξο των χειλιών σας στην ανωφερή κλίση του. Δώστε λάμψη στη θαμπάδα της δυσθυμίας. Ακούστε το κλάμα σαν ένα αναποδογυρισμένο γέλιο – έτσι κι αλλιώς σπασμός ο ένας, σπασμός κι ο άλλος. Γελάστε με τα χάλια σας και τα χάλια του κόσμου. Είναι το μόνο που σας απομένει. Γελάτεεεεε, ρε…