Χαρμόσυνα νέα, δροσερά και σινεφίλ! Τρεις νέοι θερινοί σινεμάδες στη Δυτική Αθήνα και στην Αίγινα μας περιμένουν φορώντας τα καλά τους. Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, από το Αιγάλεω.
Εχουμε λοιπόν και λέμε: Αθηνά, Αφροδίτη, Αρης, Ερμής, Ηραίον, τέσσερις θεοί κι ένα ιερό που… έβλεπαν σινεμά από τον Ολυμπο, κι από κοντά, το Αιγάλεω, ο Αστήρ, το Αττικόν, η Αρζεντίνα, η Αλάμπρα, το Βυζάντιον, ο Αλεξ, η Ανεσις, η Βέρα, η Ιωάννα, η Ντάλια, το Αστορ και το Ανταμς. Κάνει κάποιος έναν μικρό γύρο της Ιστορίας από τις ονομασίες των 20 σινεμάδων που υπήρχαν στο προάστιο από το 1955 και μετά κι όλοι τους κατέληξαν πολυκατοικίες, σουπερμάρκετ κ.λπ., χωρίς καν μια πινακιδούλα για το κινηματογραφικό παρελθόν τους.
Δυο ημίθεοι σινεμάδες, όμως, στάθηκαν όρθιοι στη λαίλαπα: ο Ατλας-Βυζάντιο και ο Τιτάν. Ο πρώτος έγινε ο σημερινός χειμωνιάτικος Ρ. Βλαχοπούλου-Λ. Κωνσταντάρας, κοντά στο μετρό, ο δε Τιτάν ξαναγύρισε στον κόσμο από πέρσι και περιμένει μικρούς-μεγάλους, παιδιά-άντρες-γυναίκες, οικογένειες, παρέες, ζευγάρια κι όσους προτιμάνε να βλέπουν μόνοι τους τις ταινίες – ανήκω σ’ αυτούς.
Το Τιτάν πέρασε περιπέτειες δεκαετιών, ώσπου να ξανανοίξει. Η είσοδός του δεν βρίσκεται πια στην Ιερά Οδό, όπου βρίσκονταν κι οι περισσότεροι σινεμάδες, αλλά στην κάθετο Δωδεκάνησου, με την οθόνη σε νέα θέση, γιατί ο χώρος μοιράστηκε στα δύο: ο χειμερινός έγινε κατάστημα, ο θερινός παρέμεινε εραστής του θέρους.
Το Τιτάν ξεκίνησε προπολεμικά ως θέατρο και μετά έγινε σινεμάς που έθρεψε στα κινηματογραφικά όνειρα παραπάνω από μια γενιά, ώσπου το 1988 λύγισε. Αλλά δεν παραδόθηκε – παραδίνεται ποτέ ένας Τιτάνας; Από πέρσι τον Ιούλιο ξαναλειτουργεί με όλη του τη ρώμη, κι αυτήν γιόρτασαν η φιλαρμονική του δήμου και τίμησαν ο νυν και όλοι οι διατελέσαντες δήμαρχοι. Και πλήθος κόσμου. Βρίσκεται πενήντα μέτρα από την έξοδο του μετρό και από το σπάνιο ίχνος της αρχαίας Ιεράς Οδού, από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους γενικώς (θέλει λίγο παραπάνω φροντίδα, σήμανση κ.λπ.), αφού από τα χώματα της Ιεράς έχουν περάσει όλοι οι γνωστοί αρχαίοι κι όλοι οι μύστες για την αιώνια κι ανέφικτη Ελευσίνα.
Μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω από την Ελευσίνα (έχει κι αυτή το θερινό της), οι κινηματογραφόφιλοι κι όλοι όσοι περνάνε την Κακιά Σκάλα, με τους παλιούς διαβόητους ληστές, μπορούν να κάνουν αριστερά μια στάση και να παρακολουθήσουν το έργο που θα παίζει ο καινούργιος θερινός Akrogiali, λίγο πριν από τη Νέα Πέραμο-Μεγάλο Πεύκο, πλάι στη θάλασσα. Τον βλέπουμε εύκολα, γιατί στην πρόσοψη διαλαλεί την παρουσία του μια μεγάλη κινηματογραφική μηχανή. Το Cine Akrogiali έστησαν οι σινεφίλ διευθυντές του Τιτάν. Διαδέχεται το παλιό θερινό σινεμά Κύζικος που ψυχαγωγούσε δεκαετίες τους Μεγαλοπευκιώτες, αλλά πια στη θέση του υπάρχει υπεραγορά. Κύζικος λεγόταν, γιατί πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν πρόσφυγες Μικρασιάτες, από την Κύζικο και την Πέραμο -υπάρχει και σύγχρονο καλαίσθητο μνημείο στην πόλη- οι οποίοι ονόμασαν έτσι το καλοκαιρινό σινεμά για να θυμούνται τους σινεμάδες τους στην Κύζικο, στην άλλη όχθη του Αιγαίου, στη θάλασσα του Μαρμαρά. Εκεί, σε μια χερσόνησο σαν μανιτάρι, ήταν μια ανθοδέσμη από πόλεις: Πέραμος, Μηχανιώνα, Αρτάκη, Πάντερμος και πιο πάνω, στα νησάκια, Κούταλη, Προκόνησος, Μαρμαράς.
Αυτά όλα «φλοίσφιζε» η ονομασία Κύζικος, που τους μουρμούραγε και για τον μέγα και τρανό θαλασσοπόρο Εύδοξο τον Κυζικηνό κι όλους τους άλλους. Μια ωραία κόκκινη φωτεινή επιγραφή νέον έγραφε με καλλιγραφικά πεζά γράμματα «Κύζικος», αλλά χάθηκε στην κατεδάφιση. Κρίμα, πολύ κρίμα. Ηταν από μόνη της ένα σύγχρονο μνημείο που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί σε πολλά σημεία. Οπως άλλωστε και το αριστουργηματικό πλαστικό άγαλμα-ανθρωπάκι του αλατιού Κάλας, στον Σκαραμαγκά.
Η απογοήτευση μετριάζεται, όμως, γιατί από το Cine Akrogiali απέναντι, στης Σαλαμίνας τα νερά, διακρίνεται μόνο του, λιτό κι απέριττο, το νησιώτικο σπιτάκι της Αννας και του Αγγελου Σικελιανού. Κι αν τραβήξουμε μια ευθεία γραμμή από πάνω του, θα βρεθούμε στην Αφαία της πρωτευουσιάνας Αίγινας. Οχι ακριβώς στον ναό της Αφαίας Αθηνάς (που τον καταλήστεψαν α λα Ελγιν οι Γερμανοί και δεν τα ζητήσαμε πίσω μετά τον πόλεμο), αλλά στο νέο θερινό σινεμά που ετοιμάζει η ομάδα του αθηναϊκού Τριανόν χαροποιώντας τον αδικοχαμένο Λεωνίδα, ψυχή του Τριανόν επί χρόνια, ανακαινίζoντας τον παλιό θερινό Αγία Μαρίνα. Και το όνομα αυτού: Αφαία, γιατί, είπαμε, τα ονόματα των σινεμάδων είναι σπονδή στην Ιστορία και στα αγαπημένα πρόσωπα, κάτι σαν τα ονόματα σε βάρκες και πλεούμενα. Που τους την κουτσουρεύουν την ομορφιά κάποια σύγχρονα απρόσωπα ονόματα.
Αλλά να, μας γνέφει από ψηλά ο παλιόφιλος ο Λούκι (ανός Κηλαηδόνης) να πιάσουμε το τραγούδι και τις θέσεις μας στα θερινά τα σινεμά, που θεωρούνται κιόλας ελληνική πρωτοτυπία. Πάμε, Λούκι: «Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι μες στα θερινά τα σινεμά… μ’ αγιόκλημα και γιασεμί», στο Αιγάλεω, στην Αίγινα και στα Μεγάλα Πεύκα. Καλές προβολές σε όλους, απανταχού!
Αφιερωμένο στη μνήμη του φίλου Τάκη-Ασύστολου που αγάπαγε τη Νέα Πέραμο.
