Ζέλικο Ομπράντοβιτς: Ο θεός της «πράσινης φυλής»

Υπάρχουν πολλές νύχτες στα 66 χρόνια της ζωής του που ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς έμεινε ξάγρυπνος. Είτε για να διαχειριστεί τις δύσκολες καταστάσεις που προέκυψαν στη ζωή του, είτε για να πάρει κρίσιμες αποφάσεις που αφορούσαν το μπάσκετ, είτε για να διασκεδάσει με τους φίλους του στα μπουζούκια, χωρίς απαραίτητα η αφορμή να είναι η κατάκτηση ενός από τους αμέτρητους τίτλους του. Π.χ. στο γλέντι για τον γάμο του Ντέγιαν Μποντιρόγκα, που έγινε στις όχθες του ποταμού Σάβα, το… πήγε σερί τρία ολόκληρα μερόνυχτα.

Ισως η καθοριστικότερη από όλες αυτές τις νύχτες ήταν του Μαΐου του 1991. Σε ηλικία μόλις 31 ετών έπρεπε μέσα σε λίγες ώρες να διαλέξει ποια θέση θα ήθελε να έχει στο μπάσκετ για τα επόμενα χρόνια. Σαν μαθητής που συμπλήρωνε το μηχανογραφικό του για τις πανελλήνιες. Ή κάτι σαν το μεγάλο «ναι» και το μεγάλο «όχι» που έλεγε και ο Καβάφης.

Αν έλεγε «ναι» στην αιφνιδιαστική πρόταση που του έκαναν δύο εμβληματικές μορφές της Παρτίζαν, ο Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς και ο Μιλένκο Σάβοβιτς, να κρεμάσει τα παπούτσια του και να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της αγαπημένης τους ομάδας, αυτομάτως θα έλεγε «όχι» στον Ντούσαν Ιβκοβιτς που τον είχε καλέσει στην εθνική ομάδα για το Ευρωμπάσκετ της Ρώμης και το επόμενο πρωί αναχωρούσε για προετοιμασία.

Τα ξημερώματα ο «Ζοτς» σηκώθηκε από το κρεβάτι και ξεκίνησε για το αεροδρόμιο. Η τότε σύζυγός του Βέσνα τον είδε να φεύγει χωρίς βαλίτσες και κατάλαβε. «Είσαι τρελός ή μεθυσμένος» του φώναξε! Κάπως έτσι ξεκίνησε η προπονητική καριέρα του μεγαλύτερου προπονητή της Ευρώπης. Το συμπέρασμα είναι ότι η φράση που έμεινε στην Ιστορία πως «κοιμήθηκε παίκτης και ξύπνησε προπονητής» δεν είναι απολύτως ακριβής, γιατί απλά δεν κοιμήθηκε καθόλου…

Ετσι ξεκίνησε η πορεία του «άρχοντα των δαχτυλιδιών» με τις εννιά Ευρωλίγκες, τις οποίες κατέκτησε με πέντε διαφορετικές ομάδες: Παρτίζαν, Μπανταλόνα, Ρεάλ Μαδρίτης, Παναθηναϊκός (5), Φενέρμπαχτσε.

Με αυτά τα παράσημα έχει ήδη απαντήσει σε όσους τα πρώτα χρόνια τον είχαν χαρακτηρίσει «τυχερό» και τον φώναζαν «Γκαστόνε», επειδή η Παρτίζαν πήρε την κούπα την πρώτη του σεζόν, το 1992, με τρίποντο-προσευχή του Σάσα Ομπράντοβιτς στην εκπνοή ή η Μπανταλόνα (με αντίπαλο τον Ολυμπιακό το 1994) με το τρίποντο της ζωής τού Κορνίλιους Τόμπσον. Στην αρχή εκνευριζόταν, αλλά στο τέλος άρχισε να το διασκεδάζει: «Εάν μετά από τόσα τρόπαια πιστεύετε ακόμη ότι είμαι τυχερός, κανένα πρόβλημα. Το λέω από μόνος μου κιόλας για να σας διευκολύνω: Ναι, είμαι πολύ τυχερός»!

Ο τρόπος που τον υποδέχτηκε η οικογένεια του Παναθηναϊκού στην επιστροφή του μετά από 14 ολόκληρα χρόνια εξέφραζε πρώτα τη λατρεία που παρέμεινε αναλλοίωτη παρά τις σκιές με τις οποίες φόρτωσαν κάποιοι την αποχώρησή του το 2012. Κυρίως όμως ήταν μια λύτρωση μετά από μια αποτυχημένη χρονιά.

Για τους «πράσινους» είναι ο άνθρωπος που «χάνει μόνο όταν θέλει εκείνος», για να δημιουργήσει μία από τις περίφημες τεχνητές κρίσεις που ξυπνούν το κίνητρο των παικτών. Ο άνθρωπος που πρώτα τσακώθηκε με τον Αλβέρτη και μετά τον έκανε «τον καλύτερο αρχηγό που είχα ποτέ». Εκείνος που πίεζε τον Διαμαντίδη να μη φοβάται να σουτάρει για να φτάσει στο σημείο να παραδεχτεί: «Υπάρχουν πολλές δύσκολες στιγμές σε ένα ματς. Αλλά εγώ δεν φοβάμαι όσο έχω στο παρκέ αυτόν τον τύπο με το 13». Εχει πάρει πολλές τολμηρές αποφάσεις, αλλά στο φινάλε άπαντες αναγνωρίζουν πως τα μεγάλα του προτερήματα είναι η ευθύτητα και η δικαιοσύνη.

Ολες οι ομάδες του φέρουν ξεκάθαρα την υπογραφή του. Οποιος τις παρακολουθήσει, απευθείας αναγνωρίζει ποιος είναι ο προπονητής τους ακόμα κι αν δεν ξέρει. Αλλες φορές πετυχαίνουν κι άλλες όχι. Μπορεί η Παρτίζαν να είναι η ομάδα της καρδιάς του, αλλά ο Παναθηναϊκός είναι το αριστούργημά του. Δεκατρία χρόνια που σημάδεψαν τον ίδιο αλλά και τον σύλλογο. Γιατί όσο βοήθησε ο Ομπράντοβιτς τον Παναθηναϊκό, άλλο τόσο οι αείμνηστοι Παύλος και Θανάσης Γιαννακόπουλος τού παρείχαν τα εχέγγυα να μεγαλώσει τον μύθο του.

Αντίθετα, στη Φενέρμπαχτσε έμεινε επτά σεζόν, ξόδεψε πακτωλό εκατομμυρίων, αλλά το ποσοστό του δεν ήταν τόσο υψηλό. Πήγε σε πέντε φάιναλ φορ, αλλά κατέκτησε μόλις το ένα (2017) κι αυτό στην Κωνσταντινούπολη (με αντίπαλο πάλι τον Ολυμπιακό). Η δεύτερη θητεία του στην Παρτίζαν (2021-2025) δεν εξελίχθηκε όπως την ονειρευόταν. Με πολλές αποτυχίες και την πρώτη αποχώρησή (του) από ομάδα μεσούσης της περιόδου με μπόλικη ένταση.

«Ακόμα έχω μέσα μου φλόγα» δήλωσε προχθές, κάτι που σημαίνει ότι είναι ακόμα μακριά η στιγμή που θα αποσυρθεί από τους πάγκους. «Αυτό θα γίνει αν ξυπνήσω ένα πρωί και αισθανθώ ότι πάω στην προπόνηση με το ζόρι» έχει εξομολογηθεί. Οπως έχει αποφασίσει και ποιο θα είναι το επόμενο βήμα του μετά την προπονητική: «Θα ανοίξω ένα beach bar στην Πάρο και θα αράξω εκεί…».

Γιατί τoν επιλέξαμε

Διότι η επιστροφή του στο τιμόνι του Παναθηναϊκού προκάλεσε παροξυσμό στις τάξεις των οπαδών του.