Πες αλήθεια, δεν σου θυμίζει ο κόσμος συχνά εκείνο το συρτάρι που έχουμε όλοι στην κουζίνα; Πεταμένες μπαταρίες, λογαριασμοί της ΔΕΗ, ένα ανοιχτήρι που δεν ανοίγει τίποτα πια, κάτι κλειδιά από σπίτια που δεν υπάρχουν. Βάζεις το χέρι σου να βρεις ένα ρεσό για να κάνεις ατμόσφαιρα στη βεράντα, λες και ψάχνεις απεγνωσμένα το νόημα της ζωής. Τι κι αν καταλήγεις να κρατάς ένα καπάκι από τάπερ. Εσύ το βαφτίζεις γεωπολιτική επιτυχία.
Στη Μέση Ανατολή οι λέξεις μπερδεύονται με τις βόμβες και δεν βγάζεις άκρη. Κατάπαυση του πυρός, διαπραγματεύσεις, ανθρωπιστική βοήθεια. Ωραία λόγια, καλοσιδερωμένα, έτοιμα να ειπωθούν στα βραδινά δελτία. Τα ακούς και νομίζεις πως επιτελούς κάποιος, κάπου έστρωσε το τραπέζι και δεν θα μείνει κανείς νηστικός.
Ύστερα μαθαίνεις πως τραπέζι δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο χώμα, καπνός, παιδιά που έχουν μάθει να ξεχωρίζουν τον ήχο του αεροπλάνου πριν καν μάθουν προπαίδεια.
Κάποια από αυτά τα παιδιά φτάνουν κι εδώ. Μπαίνουν στην τάξη με μια τσάντα, ένα μολύβι, μπόλικο φόβο και μια γλώσσα που ακόμα ψάχνει θέση στο στόμα τους. Κι εμείς, ιδιοκτήτες του αέρα, λέμε να τους φερθούμε καλά γιατί είναι «φιλοξενούμενοι». Τι ευγενική λέξη για να βάλεις σύνορο σε ένα θρανίο… Η γνώση όμως δεν έχει ημερομηνία λήξης ούτε όρια. Ανήκει σε όλους. Όπως το νερό στις βρύσες στο προαύλιο, οι κιμωλίες ή το δικαίωμα να κάνουν λάθος στην ορθογραφία χωρίς να τους χρεώσουμε όλη την Ιστορία.
Κι εμείς, στο μικρό μας βασίλειο της βεράντας και του λογαριασμού, περιμένουμε να πέσει η τιμή της βενζίνης καθώς οι ανακοινώσεις μιλούν για αποκλιμάκωση. Άλλο που οι τσέπες μας μιλούν πιο λαϊκή διάλεκτο. Κάθε σκάνδαλο έχει πια και τη δική του σκηνοθεσία. Κάθε συγκάλυψη φοράει γραβάτα. Κάθε παρακολούθηση βαφτίζεται θεσμική ανάγκη λες και η Δικαιοσύνη πάσχει από αυχενικό.
Το πιο τρομακτικό όμως παραμένει η ηρεμία μας. Αυτή η βραδινή, νωχελική ηρεμία. Να περνάνε από μπροστά μας εικόνες πολέμου, φτώχειας, προσφυγιάς, απόλυτης κοροϊδίας, κι εμείς να αλλάζουμε στάση στον καναπέ επειδή μούδιασε το πόδι μας. Κανείς πια δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τη δικαιολογία πως δεν γνωρίζει τι συμβαίνει. Όλοι ξέρουμε σχεδόν τα πάντα. Μόνο που αυτή η γνώση έχει πάρει τη μορφή ενός απλού βουητού στο κεφάλι μας. Μπλέκεται με τον θόρυβο του ψυγείου.
Εκεί αρχίζει το κακό. Όταν η φρίκη δεν μας βρίσκει ανέτοιμους, αλλά διαθέσιμους να την υποδεχτούμε. Όταν λέμε «έτσι είναι ο κόσμος» και νομίζουμε πως περιγράφουμε την πραγματικότητα, ενώ απλώς υπογράφουμε την παραίτησή μας καθισμένοι στη βεράντα με ένα καπάκι τάπερ αντί για ρεσό – χωρίς το τάπερ.
*Πολιτική επιστήμονας – τραγουδοποιός
-320x213.png)
