Η κοινωνική γείωση του Γιάννη Μπανιά

Ένα πρωινό, αρχές του 2025, τρία πατριωτάκια, τρεις συντοπίτες από τα μέρη της Άρτας, ο Άρης Ραβανός, ο Γιάννης Καψάλας και ο… δικός μας, της παρέας της «Μουριάς», Μάρκος Μπασιούκας, πίνουν το τσιπουράκι τους (Αρτινοί γαρ!) στη «Συνάντηση», καφε-ουζερί, Μπενάκη και Φειδίου. Ο λόγος το φέρνει «…στην τότε κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία. Ήταν περίοδος ισχυρών ανακατατάξεων μετά την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από την ηγεσία του κόμματος και τα όσα ακολούθησαν».

Θυμήθηκαν τον Γιάννη Μπανιά, συντοπίτης κι αυτός από τα μέρη της Άρτας, από τους Μελισσουργούς, επιπλέον και οι τρεις σύντροφοι και συνεργάτες του στις ισόβιες, από παιδί, πολιτικές του δραστηριότητες και αναζητήσεις (έφυγε στα 73 του, Μάρτιο του 2012). Τους ήρθε, ξαφνικά, η ιδέα: «Γιατί δεν κάνουμε κάτι για τον Μπανιά;» Κάτι σαν αυτό που συνήθως, στερεότυπα, το λέμε… φόρο τιμής, σε ζώντα ή απόντα.

Μόνο που ο Γιάννης Μπανιάς, για όσους τον γνώρισαν, λίγο, όπως ο επιγραφόμενος, ή πολύ, όπως οι τρεις που ήδη ανέφερα, δεν χωρούσε, δεν χωράει, σε στερεότυπα. Ήταν ένα ποτάμι, πολιτικό, που έρρεε συνεχώς, χωρίς εμφάνιση ορμητική μεν, αλλά με ροή αδιάλειπτη, ανυπόσταλτη για το ωραίο, το αληθινό, το επαναστατικό.

Κάπως έτσι, χωρίς στερεότυπα, προέκυψε το βιβλίο (198 σελίδες, κείμενα – φωτογραφίες) «Λόγος ύπαρξης – Η παρακαταθήκη του Γιάννη Μπανιά», έκδοση Δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, επιμέλεια Άρης Ραβανός, τυπογραφική επιμέλεια, Αρτινός και αυτός, φίλος από τη «Μουριά» επίσης, Ανδρέας Ρίζος.

Κυκλοφορεί αύριο με την εφημερίδα «Εποχή» και διαφωτίζει, με επάρκεια, ήθος και συγκίνηση, μία από τις πιο σημαντικές μορφές της μεταπολεμικής Αριστεράς, ιδίως του χώρου της αμφισβήτησης και της ανανέωσης. Μιας Αριστεράς που ο ίδιος ο Γιάννης Μπανιάς οραματιζόταν διαρκώς επαναστατική, ανανεούμενη. Μέσα από δημοκρατική αντιπαράθεση και διάλογο. Με προαπαιτούμενα την ενότητα και τη γείωσή της με την κοινωνία και τα πραγματικά της προβλήματα…