«Πανωλεθρία δη το λεγόμενον»…

Κυρίες και κύριοι, ηττηθήκατε. Όσοι δηλώνατε -και φευ δηλώνετε ακόμη- ότι είστε ταγμένοι στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, είδατε την αψεγάδιαστη κόρη να καγχάζει με τις αυθαιρεσίες σας και να κάνει τις επιλογές της με τα δικά της κριτήρια. Εκεί στο Ιράν. Και για να ξαναθυμηθούμε, τη αδεία του Σι Τζινπίνγκ, τον Θουκυδίδη περιγράφοντα το αποτέλεσμα της άφρονος εκστρατείας των Αθηναίων στη Σικελία, «πανωλεθρία δη το λεγόμενον».

Όσο κι αν βοήθησε ο Έλληνας πρωθυπουργός τον Αμερικανό πρόεδρο -για να τον κάνει επιτέλους φίλο- απέτυχε οικτρά η πλέον άθλια πολεμική επιχείρηση εναντίον μιας χώρας η οποία έχει την ατυχία να κρύβει στα έγκατά της πετρέλαια αλλά την τύχη να κυβερνάται από σοβαρή ηγεσία (μαθήματα δίνει, ταιριάζει-δεν ταιριάζει στη δυτική πολιτική κουλτούρα) με αίσθηση της αξιοπρέπειας και της ανεξαρτησίας. Και ο αξιοθρήνητος Τραμπ παρέα με τον θλιβερό συμπρωταγωνιστή του Νετανιάχου βρίσκονται αντιμέτωποι με τη χλεύη των νικητών. Η Μέση Ανατολή μπορεί να έχει γεμίσει με μπάζα και σάρκες άψυχες, αλλά το έχει βάλει πείσμα να μη γίνει Βενεζουέλα. Η Ροδρίγκες μένει μόνη στο κάδρο της ταπείνωσης.

Μόνος μένει και ο ένοικος του μεγάρου Μαξίμου. Καμία σοβαρή ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία δεν ακολούθησε τις δικές του εμπνεύσεις. Εγκλωβισμένες ήδη στις συνέπειες της άκριτης στήριξης του προηγούμενου Αμερικανού προέδρου στο Ουκρανικό και την ενεργειακή δίνη που την ακολούθησε, όχι μόνο θεώρησαν ότι θα ήταν αυτοκτονικό να κλείσουν τις στρόφιγγες και του Ιράν, αλλά αναζητούν απεγνωσμένα τρόπους ανάκτησης επαφών με τη Μόσχα. Έτσι, η Ελλάδα κινδυνεύει να ξεμείνει με έναν ενεργειακό διάδρομο πανάκριβου αμερικανικού αερίου, το οποίο δεν θα το προτιμάει κανείς. Ή σχεδόν κανείς.

Επιτυχία δεν το λες. Αυτή την ώρα είναι ανοιχτά τα ζητήματα στο Αιγαίο και στη ΝΑ Μεσόγειο με την Άγκυρα να βάζει τους κανόνες για την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η οποία απλώς θα δίνει την άδεια σε ελληνικά συμφέροντα που η ίδια θα επιλέξει για συνεκμετάλλευση του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου. Και μοίρασμα της αλιείας, όπως το επιθυμεί. Το Κυπριακό επίσης παραπαίει, καθώς η ελληνική πλευρά (με την ανοχή της αντιπολίτευσης) έχει επιλέξει να αναζητεί λύσεις από αυτούς που δημιούργησαν το πρόβλημα και τα σημερινά αδιέξοδα.

Η ελληνική διπλωματία δεν πετυχαίνει καν το μηδέν. Εγκλωβισμένη στις προσωπικές αντιλήψεις του ενός, βρίσκεται ενώπιον του κινδύνου μιας μεγάλης ήττας στα εθνικά θέματα. Δεν είναι δυνατόν η Chevron ή η BP να θέτουν τα όρια της εξωτερικής πολιτικής μας. Ούτε επιτρέπεται η εναπόθεση του μέλλοντος της χώρας στα σχέδια ενός παρηκμασμένου Αμερικανού προέδρου, ο οποίος εκτός όλων των άλλων έχει απογυμνώσει την παραδοσιακή ισχύ των ΗΠΑ και νέοι παίκτες ορίζουν τους κανόνες της διεθνούς ανακατάταξης δυνάμεων. Με τους οποίους η Αθήνα δεν μιλάει καν. Θουκυδίδη διαβάζει κανείς;