Πριν από μερικές ημέρες κυκλοφόρησε ένα ενδιαφέρον ντεμπούτο άλμπουμ με τίτλο «Είμαι εσύ» και μια όμορφη ιστορία από πίσω.
Πρόκειται για τον πρώτο δίσκο της Μαριάννας Παπαθανασίου, ο οποίος πήρε σάρκα και οστά χάρη σε μια καμπάνια crowdfunding, κάτι που λέει πολλά και για τη στάση της Ελληνίδας τραγουδοποιού και ερμηνεύτριας.
Μιλήσαμε με την Μαριάννα Παπαθανασίου με αφορμή τόσο την κυκλοφορία όσο και τις επικείμενες εμφανίσεις της, στις 20 και 21 Ιουνίου, με την μουσικό να μας βάζει στον δικό της κόσμο, να μας μιλάει για τη διαδρομή Θεσσαλονίκη – Αθήνα, για την αλληλεγγύη, αλλά και για την εποχή της βαρβαρότητας που βιώνουμε.
Πάμε λίγο να γνωριστούμε; Πες μας λίγα πράγματα για την πορεία σου.
Η καλλιτεχνική επαγγελματική μου πορεία μου ξεκινάει από 18 χρονών στη Θεσσαλονίκη, από όπου και κατάγομαι. Μάθαινα μουσική από μικρό παιδάκι, ακολούθησαν οι σπουδές στη Σχολή Θεάτρου του Α.Π.Θ. και έκτοτε εμφανίζομαι σταθερά σε θεατρικές (παιδικές) παραστάσεις και μουσικές σκηνές, είτε για δικές μου προσωπικές εμφανίσεις, είτε με καλλιτέχνες-φίλους που αγαπώ πολύ.
Το 2019 η ζωή με έφερε στην Αθήνα και με την πρώτη μου μπάντα Marianna & the Dizzy Breezes συστηθήκαμε στο πιο ευρύ κοινό με τη διασκευή μας στα “Κόκκινα Γυαλιά” του Σταμάτη Κραουνάκη. Τότε με την στήριξη και την αγάπη του Σταμάτη ξεκίνησε μια υπέροχη πορεία με συναυλίες, singles και συνεργασίες. Είχα την ανάγκη όμως να βρω την ταυτότητα μου καλλιτεχνικά και έτσι, πριν κάποια χρόνια, μπήκα στη διαδικασία να γράψω τον πρώτο μου προσωπικό δίσκο και σήμερα, να μιλάμε μαζί, για την πρώτη ολοκληρωμένη μου κυκλοφορία, το album “Είμαι εσύ”.
Πώς ήταν και είναι η διαδρομή Θεσσαλονίκη – Αθήνα; Συγκρίνεις τις πόλεις, τις εμπειρίες, τους ανθρώπους, τις ευκαιρίες;
Στη Θεσσαλονίκη ξεκίνησαν όλα, το όνειρο, η δουλειά, η εμπειρία. Είναι μια καλλιτεχνούπολη με ιστορία και χώρο να ζυμωθεί ένας πραγματικά δημιουργικός πυρήνας. Ωστόσο εγώ κάποια στιγμή βρέθηκα σε ένα τέλμα, κάτι έπρεπε να αλλάξει και τελικά τα άλλαξα όλα. Στην Αθήνα υπήρξε ένα έδαφος και μια ελευθερία να ανακτήσω το motivation που είχα χάσει. Κάπως αυτή η πόλη μας χωράει όλους. Δεν συγκρίνω όχι. Είναι χρήσιμα και τα δύο. Νιώθω σπίτι μου πια εδώ, μου έχει φερθεί καλά η Αθήνα, παρόλο που η μετάβαση ήταν δύσκολη.
Καταλαβαίνω ότι η πόλη παίζει σημαντικό ρόλο στιχουργικά και εννοιολογικά και στο νέο σου δίσκο.
Ναι όντως παίζει. Τον πρώτο καιρό στην Αθήνα μου έπεσε βαριά αυτή η μοναξιά που φέρει η πόλη και η αποξένωση που προκύπτει ανάμεσα στους ανθρώπους και στις σχέσεις. Είμαι παιδί της πόλης οπότε φιλτράρω τα πράγματα μέσα από τη ζωή μου σε αυτήν. Μέσα στην πόλη αυτή, μου γεννήθηκαν όλες αυτές οι αγωνίες για τις οποίες μιλάω στον δίσκο. Γιατί είμαστε ξένοι ανάμεσα σε γνωστούς, γιατί η σύνδεση δεν βαθαίνει, γιατί οι αποστάσεις είναι λόγος να χανόμαστε, γιατί ο αγώνας για τον εαυτό αποκλείει τον Άλλον…
Πώς σου φαίνεται που μόλις κυκλοφόρησες τον πρώτο σου προσωπικό δίσκο;
Απίστευτο! Ήταν ένα ταξίδι τριών ετών, με δυσκολίες, απογοητεύσεις, αγωνία μήπως δεν τα καταφέρω, αλλά και σπουδαία μαθήματα, μεταμορφώσεις, αλληλεγγύη, αγώνα. Είμαι περήφανη και νιώθω πιο ελεύθερη και δυνατή από ποτέ. Δεν είμαι μόνη, έχω δίσκο! Και μου φαίνεται πολύ αισιόδοξο επίσης, καθώς είμαι μια ανεξάρτητη καλλιτέχνης, όλοι γνωρίζουμε τι σημαίνει αυτό για την επίτευξη ενός τέτοιου έργου, οπότε αφού μπόρεσα εγώ, μπορούμ όλ@.
Εμένα μου άρεσε πολύ όλο αυτό με το crowdfunding. Είναι η αλληλεγγύη εν γένει λύση, επιλογή, διέξοδος;
Ήταν πολύ συγκινητικό και ελπιδοφόρο αυτό με το crowdfunding. Η αλληλεγγύη είναι ό,τι έχουμε. Σε αυτήν πιστεύω. Στους ανθρώπους. Κανένα σύστημα και κανένα κράτος δεν μας στήριξε τελικά. Έχουμε ο ένας την άλλη.
Είσαι σπουδαγμένη μουσικός. Αυτή η κατάρτιση στις μουσικές φόρμες που ακολουθείς σε απελευθερώνει ή σε περιορίζει;
Νομίζω με απελευθερώνει. Αυτό είναι και ο ρόλος της γνώσης, να μας απελευθερώσει τελικά, αλλιώς κάτι δεν έχει πάει καλά. Δεν ακολουθώ πιστά και σφιχτά φόρμες, θέλω να νιώθω ελεύθερη όπως στη ζωή, έτσι και στην τέχνη. Βέβαια αυτό έχει ίσως και ένα κόστος. Θέλω να πω δεν μου αρέσουν τα πλαίσια ή να περιορίζομαι και έτσι δεν είμαι ποτέ πολύ “συγκεκριμένη”. Αυτό για πολλούς είναι πρόβλημα. Χρειάζονται κάπου να σε τοποθετήσουν, να σε καταλάβουν, να σε κατατάξουν. Η ελευθερία έχει το τίμημά της!
Έχεις πάντως σπουδές και στο θέατρο και ξέρω ότι τα συνδυάζεις με επιτυχία. Συμμετέχεις και σε παιδικές παραστάσεις. Μουσικη ή χορός; Ενήλικες ή παιδιά;
Τα συνδυάζω και κάπως αλληλοσυμπληρώνονται και συνομιλούν. Η μουσική είναι χορός και στα παιδιά μιλάμε σαν ενήλικες!
Καλλιτεχνικά πρότυπα έχεις; Υπήρξαν άνθρωποι στους οποίους ήθελες να «μοιάσεις»; Τραγούδαγες συγκεκριμένα τραγούδια στο δωμάτιο μικρή;
Υπήρχαν άνθρωποι που θαύμαζα, τους δασκάλους μου, τους καλλιτέχνες που έβλεπα να εξελίσσονται, συμφοιτητές μου που άνθιζαν και πάντα έπαιρνα δύναμη από τους “σημαντικούς άλλους”. Τραγούδαγα πολλά ετερόκλητα πράγματα από μικρή, με εφηβικό ήρωα τον Χατζηγιάννη, την Billie Holiday στη Θεάτρου, Pink Floyd, την Τζένη Βάνου, τη Δανάη και όλο το αστικό ρετρό τραγούδι, τον Χατζιδάκι, την Πλάτωνος, την Αρλέτα και άλλα πολλά…
Και τελικά είμαστε στην εποχή της βαρβαρότητας; Μπορούμε να βγούμε από αυτή και πως;
Διανύουμε μια εποχή βαρβαρότητας. Θα απαντήσω με στίχο από τον επίλογο του δίσκου στον οποίο και αναφέρεσαι. “Άμα σε βρω, και άμα με βρεις, κάτι πάει να ανθίσει τις μέρες της σιωπής”.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου με αφορμή την κυκλοφορία του δίσκου; Έχουμε καλοκαιρινά live και παρουσιάσεις;
Έκανα ήδη δύο party παρουσίασης δίσκου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και θα επανέλθω με κάτι μεγαλύτερο το φθινόπωρο. Οι άμεσες εμφανίσεις ειναι στις 20 Ιουνίου η συμμετοχή μου στο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών, στη συναυλία για την υπεράσπιση των Προσφυγικών, στα Προσφυγικά της Αλεξάνδρας.
Και 21 Ιουνίου παίζω με την μπάντα μου στο Φεστιβάλ Ευρωπαϊκής Μουσικής στο Παγκράτι, στην πλατεία Βαρνάβα.
Σύντομα θα ανακοινώσω περισσότερες ημερομηνίες στα socials από όπου και επικοινωνώ με όλους, γνωστούς και αγνώστους. Το καλοκαίρι το θέλει το νησί του και σίγουρα θα κινηθούμε και προς τα εκεί!
